Il Tuo Vizio È una Stanza Chiusa e Solo Io Ne Ho la Chiave (1972)

Ik vond hem niet echt bijzonder. Sergio Martino word onder de giallo kijkers toch wel als een grote beschouwd volgens mij, maar hij heeft me tot nu toe nog niet echt kunnen overtuigen. Zo ook met deze Your Vice is a... De acteerprestaties zijn wel aardig. Ik vond het vooral leuk om Luigi Pistilli weer eens bezig te zien. Edwige Fenech ziet er hier nog prachtig uit (heel anders dan zoals ze er nu uitziet, ze had zich niet moeten laten straktrekken...). Dit zit allemaal wel goed, maar ik vond het verhaal nogal standaard en de film zakt zo nu en dan nogal in. Zo af en toe is er wel wat spanning en er valt zo hier en daar een slachtoffer, maar dan zitten er soms weer hele stukken in de film die erg saai en langdradig aanvoelen. Dit zijn stukken waarin volgens mij geprobeerd word spanning op te bouwen, maar dit lukt in ieder geval helemaal niet.

De film is geen tijdsverspilling, maar zeker ook geen topper in het genre.

Een donker getint verhaal met perverse psychotische gedachten dat geleidelijk aan zich ontvouwt tot een totaal andere uitwerking die je in het begin doet vermoeden. Uiteindelijk is het een verhaal waarin geld, wraak en verraad te redenen vormen voor de verschillende moorden waarbij de regisseur een onnodig toemaatje erbij doet om het geheel wat mysterieuzer te maken en vooral om de kijker op het verkeerde been te zetten. Geen goede keuze. Prima vertolkingen van Strindberg en Fenech waarbij die laatste met haar mooie ogen een fantastische uitstraling geeft. Degelijk dodelijk mysterie ! 6,5/10

De titel is alvast prachtig, alleen al om die reden wil je de film kijken. Of vanwege de borsten van Fenech. Toch zijn de hoofdrollen van Strindberg en Pistilli ook aardig. Het verhaal is onevenwichtig; eigenlijk is het een melodramatsiche, erotische (de verwikkelingen rondom Fenech zouden in een porno niet misstaan), psychologische (de rol van Pistilli is voer voor psychologen), horrorfilm met een zwarte kat die steeds maar terugkomt.

De acties van de hoofdrolspelers zijn constant onlogisch maar toch is dit vermaak ten top. Juist omdat de film is zoals hij is; een beetje vreemd maar wel lekker.

De Giallo vind ik een leuk sub-genre omdat het stilistisch, mysterieus en grafisch is. Toch realiseer ik me steeds meer dat er op het werk van Dario Argento, Mario Bava en Lucio Fulci na bar weinig echt goede Gialli te vinden zijn. Your Vice Is a Closed Room and Only I Have the Key is mijn eerste Sergio Martino en kan wat mij betreft makkelijk in de categorie 'had liever iets anders met mijn tijd gedaan'.

In de omgeving van Venetië omringt een schrijver zich in zijn villa met allerlei hippie en stoner figuren. Meneer maakt er een sport van zijn vrouw te vernederen en vreemd te gaan met alles wat hij kan vinden, of het nu de negerin die als dienstmeid werkt is of zijn eigen nichtje. Dan worden één voor één zijn oude liefjes dood gevonden en is meneer hoofdverdachte.

De film probeert vooral het brave Italiaanse publiek te choqueren met de vrijheid blijheid onzin van de hippiebeweging (vrije seks en al dat gelul). En daarnaast natuurlijk het mishandelen van de vrouw. Uiteindelijk gaat de boel stierlijk vervelen, gezien de moorden alles behalve spannend zijn en geen enkel personage een beetje sympathiek is. Uiteindelijk draait het uit op een vrij slappe vertelling van Edgar Allan Poë's The Black Cat.

Edwige Fenech is natuurlijk geen straf om naar te kijken, maar ik vond haar niet heel erg bijzonder aantrekkelijk in beeld gebracht. Mijn restauratie had zeer mooie beeldkwaliteit, des te beter konden we zien hoe slecht belicht de locaties allemaal waren. Waar Argento namelijk wijselijk besloot alleen maar op locatie te filmen en Mario Bava zeer perfectionistisch was met de belichting, wordt bij de meeste Gialli een afschuwelijke vlakke TV-soap verlichting gebruikt.

Niet veel aan, dus.

Giallo is feitelijk de brug tussen Edgar Allen Poe op wie veel oudere griezelfilms gebaseerd of op zijn minst door beinvloed zijn en de latere slashers. Dit is een van een eindeloze rij films die speelt het het gegeven van The Black Car van Poe. Zowel in Italiaanse genrefilms als in oudere amserikaanse Griezelfilm loop je nog weleens tegen dat verhaal aan. Volgens mij heb ik inmiddels wel vijf of zes varianten gezien. De film zit vol dik aangezette psycholologie en zelfs voor een giallo is alles enigszins dik aangezet. Maar vermakelijk is het wel.

Oké, dit was een teleurstelling. Dit was verre van een echte giallo. Dit is meer een Italiaanse erotische film die gebruik maakt van elementen van het giallo-genre en het probeert te combineren met Roger Corman’s "Poe-cyclus" Helaas is het veel naakt en maar weinig bloederigheid. Dat begint al met schrijver Oliviero die aan het begin zijn hand in een openstaande blouse stopt om aan de borsten van vrouw te zitten. Waarna alle aanwezige beginnen te zingen en een andere vrouw begint te strippen.

Om te vervolgen met een bitch-slap en een verkrachting...Tja de toon is gezet....Natuurlijk is er wel een maniak die meisjes vermoordt maar de film richt zich meer op de ruzie die Irina heeft met haar dronken en losbandige echtgenoot. Totdat nichtje Floriana uit het niets arriveert. De film, wordt dan vooral voortgestuwd door gedoe om een zwarte kat en een lesbische scène met tante Irina, een crossmotorrace in de modder, opnieuw seksscènes, nu met haar oom en de motorrijder en dan toch moordscènes...

In het laatste half uur ofzo komt Edgar Allan Poe aan de beurt maar dat word flink afgerafeld want de tijd is bijna op. Het soapachtige melodrama en de talloze seksscènes maken dat dit niets bijzonders was. Desalniettemin is er een beetje kwaliteit, er is degelijk camerawerk en het ziet er niet al te goedkoop uit en natuurlijk is er de zwoele Edwige Fenech...Maar een giallo, in de ware zin van het woord...kan ik dit niet als beschouwen.

Een giallo uit het boekje. Te onthouden is de prima regie van Martino en de fotografie die het verhaal kundig en met spanning in beeld brengen. Het script is van Ernesto Gastaldi, één van de spilfiguren in het genre. Het is een verhaal zoals je van hem mag verwachten en weer eentje dat refereert naar Les Diaboliques, blueprint voor vele gialli. Verder goeie acteerprestaties waarbij de actrices ook mooi om zien zijn. Uiteindelijk vond ik het best een film met spannende momenten én het was entertainend. Dus missie geslaagd.