La Loi de la Jungle (2016)

Vreemde komedie die laveert tussen engagement en slapstick maar alras erg overslaat naar de luidruchtige humor waar Zuid-Europeanen patent op hebben. Met slapstickachtige humor wordt satirisch ten strijde getrokken tegen zaken als bureaucratie, vercommercialisering van idealen en neokolonialisme.

Heel edelmoedig hoor, zo'n komische kruistocht, maar volgens mij is het type humor daarvoor niet erg geschikt. Denk aan Jerry Lewis of Louis de Funès verdwaald in de jungle en een beeld van komische capriolen verschijnt meteen op het netvlies. Doldwaze belevenissen maar dan zonder scherpe en prikkelende boodschap. Dat beeld zien we ook in deze film. De prikkeling en scherpte ontbreken hier ook. De belegen (visuele) grappen zijn niet van de lucht. Grap met slang, grap met afrodisiacum, grap met formulier a en formulier b etc. En druk, joh. Alles in de overdrive. Typisch Zuid-Europese hectiek en drukdoenerij. Tot op zekere hoogte grappig maar ook al snel heel vermoeiend. Een paar running gags blijven gelukkig de hele film overeind. Die zijn erg leuk.

De hectiek sneeuwt de boodschap onder. De satirische insteek raakt dan ook al snel buiten beeld. Wat rest is een film die bestaat uit snel opeenvolgende drukke gebeurtenissen die worden veroorzaakt door een rij aan leuke en minder leuke personages. Het hoofdpersonage is gelukkig goed te pruimen. Zijn vrouwelijke sidekick ook. De humoristische glans die van beiden afstraalt is boven nul, maar daar is het ook wel mee gezegd. Geen komische natuurtalenten, vind ik, maar goed genoeg te doen.

Tekstueel is het mager. Geen prikkelende dialogen of witty oneliners. Erg jammer, want ik hou erg van de combinatie tekst en capriool. Dat is hier afzien.

Druk, druk, druk, Snel, snel, snel. Af en toe leuk en vaak ook niet. Dat is het eigenlijk wel.