La Bande à Papa (1955)

Louis de Funès en Le Grand J

Een tijd geleden een boxset van Louis de Funès aangekocht met de subtitel 'De Debuutjaren'. Het waren logischerwijs een aantal films die ik nog niet in bezit had (anders had ik hem niet gekocht natuurlijk), maar ik gaf eerst wat aandacht aan de volwaardige de Funès films die ik nog had liggen. Daar ben ik echter ondertussen door geraakt dus hoog tijd om hier eens aan te beginnen.

Het duurt een tijdje eer de Franse driftkikker op de openingscredits verschijnt en daarom verbaasde het me dat hij toch nog een relatief grote rol heeft. La Bande à Papa voelt wat aan als een soort van Fantômas (de Funès zou er zich in de remakes ervan in de jaren '60 erg populair mee maken) waarin een inspecteur de jacht maakt op een meesterdief, maar de film kan gelukkig goed genoeg op zijn eigen benen staan. Een combinatie van een lekker vlot tempo en de nodige absurde situaties (Le Grand J, die de vader van Fernand is, die aan dezelfde tafel zit met Merlerin, de toekomstige schoonvader van Fernand, die jacht maakt op diezelfde Le Grand J maar niet door heeft wie hij over zich heeft zitten) zorgen ervoor dat La Bande à Papa een film is die 60 jaar na datum nog steeds gezien mag worden. Hier en daar voelt het allemaal misschien wat snel snel aan, vond vooral het einde nogal eenvoudig, maar het deert niet.

Vooral omdat hier wel een goede cast achter zit. Het was de eerste filmrol voor komiek Fernand Raynaud en het duurt wel even eer hij wat in zijn rol geraakt. Ik irriteerde me in het begin voornamelijk wat aan die gekke bekken die hij continu trekt, maar dat gevoel verdween gelukkig redelijk snel. Voornamelijk gekocht vanwege die andere komiek met zijn gekke bekken, ik heb het natuurlijk over de Funès, en die is wel weer heerlijk als de stuntelende inspecteur Merlerin. Vooral dat overdreven vertrouwen in zijn eigen kunnen vond ik schitterend. Geslaagde rol ook nog voor Noël Roquevert die Le Grand J speelt. De film steunt voornamelijk op deze driepoot, maar de bende van Le Grand J (de Bande waar in de titel sprake van is) is ook nog wel een leuk allegaartje, al blijven ze wel een tikkeltje onderbelicht.

Blijkbaar een niet al te populaire film, zowel hier als op IMDB, en het is me een raadsel waarom. Heb ondertussen al wel wat van dit soort oudere Franse films achter de kiezen, maar dit is toch één van de leukste komedies die ertussen zitten. Voer voor de liefhebbers van de Funès, maar liefhebbers van de Franse cinema in het algemeen moeten hier ook wel iets mee kunnen.

Dikke 3,5*