Les Enfants du Paradis (1945)

De film stond hoog aangeschreven bij mijn lerares frans, en bij allerlei andere cultureel geschoolde types. Geen kwaad woord - maar ik heb er niks mee. Kon er al twee keer niet doorkomen en heb besloten dat ik er maar in moet berusten dat dit niks voor mij is.

Jacques Prévert schreef het scenario (dacht ik). Ook niet mijn tasse de thé.

Ik vond deze film geweldig, de romantiek het mime spel de acteurs de locatie alles gewoon heerlijke film, en alles duurt ook nog lekker lang een dikke 9 dus 4.5 *

Het is alweer wat jaartjes geleden dat ik Les Enfants du Paradis heb gezien (nee, niet 1945), maar in mijn herinnering is het een betoverende film over Liefde. Vijf fonkelende sterren.

De eerste keer dat ik bij een film heb moeten huilen sinds Bambi

4 etoiles !!

ongelooflijk sterk staaltje cinema. De film is erg leuk geacteerd, het verhaal is ijzersterk, en ook de manier waarop alles in beeld is gerbracht is enorm enorm sterk!

Als je daarbij weet hoe de film tot stand is gekomen, de omstandigheden, de obstakels, de manier van samenwerking, ... Ik kan niet anders dan me vragen stellen bij de reden waarom deze film danig laag aangeschreven staat in de tip 150. (of heb ik werkelijk te weinig films gezien uit de vorige 118? )

Een absolute aanrader! ook de 182 minuten die de film in beslag namen waren geen minuut te lang. Waar ik soms (ondanks het een goede film is!) wel eens naar de klok durf kijken om te zien hoelang hij al bezig is heb ik me bij deze geen moment om zulks hoeven bezinnen.

Een 4,5* zonder twijfel!

ohja... de soms erg drukke scenes en het kermis-sfeertje deden me soms even denken aan films van fellini, al is de film in zijn geheel niet met fellini te vergelijken is. Dit is veel romantischer.

Film blijkt ook 1 van de favoriete films van Terry Gilliam te zijn.

Wist niet dat Gilliam ook Frans gaf...

Gilliam geeft wel een introductiepraatje weg op de Criterion dvd dus ik verzin hier niets.

Volgens Shakespeare in "Naar het U lijkt" was de hele wereld een toneel en volgens Diderot in "De neef van Rameau" speelt ieder mens bepaalde pantomimes: we nemen 'standen' van elkaar over....van Koning tot bedelaar...

Superpositie in een ogenblik: woordkunst en lichaamstaal, hoe dramatiseren zij zich tot een samengevoelde standpunt van echte liefde zonder maskers? Eén (gemist) tijdstip kan alles bepalend zijn voor een jonge liefde.... nog onzeker verlangend. Door een gezichtspunt achter gedachtensluiers gevangen zijn we allemaal reflecterende 'pupillen' van Liefde's (z)ware levensles....als in een oogwenk gelezen 'blindevlek'. Zo kan ons gelaat trekken van anderen krijgen. Door inzicht ogenschijnlijk van gedaante verandert.
"Les enfants du Paradis" (1945) lijkt de typisch Frans poëtische evenknie van de Amerikaanse prozaïsche "Gone with the Wind" (1939). Beide films zijn breed opgezette kostuumdrama's met grote sets, allebei spelen ze af in een onrustige periode van de 19e eeuw en in beide films staat het thema onbereikbare liefde centraal en beide films verwijzen naar ware historische figuren of gebeurtenissen. En allebei zijn ze zeer de moeite van het (lange) kijken waard.

Maar qua entourage kreeg ik ook associaties met de circus film "The greatest show on earth" (1952). Maar net als in "Gone with the wind" gaat het bij de Amerikanen om praktische vechtlust en ambitie ....die ook het liefdesleven doordrenkt. Bij de meer filosofische Fransen zijn niet zo direct wat hun ambities betreft: hun levensbeschouwelijke
instelling maken van "Les enfants du Paradis" een extentiële theaterstuk. Een zoektocht naar echte liefde voor de eigen kunst en het leven. Met natuurlijk de 'femme fatale'.....en de 'fatale liefde'.

Een leuk gegeven is dat 3 personages echt bestaan hebben: Fréderique Lemaitre (Pierre Brasseur) was een grote romantisch acteur (het grote 'gebaar' en met veel schmieren...), Debureau (Jean-Louis Barrault) was een
magnifieke mimespeler en Lacenaire (Marcel Herrand) was als politiekrevolutinair toneelschrijver niet geslaagd maar als meestercrimineel zeer berucht zoniet beroemd. Het verhaal is voornamelijk fictief: met mysterieuze Carance (Arletty) als erotiserend middelpunt.

Het mooie van de film is dat zij de mens tonen in al haar maskerades. De dialogen, de personages, de sets van de theaters, kroegen, feesten met als symbolisch hoogtepunt
het carnaval benadrukken de sluiers waarachter de gemeende echte gevoelens verdwijnen: of het nou zwijgen of woordkunst betreft.........zo eenvoudig is de echte liefde niet voor de platonisch blindverliefde en voor de overleefster die het van haar lichaam moet hebben.....

Maar het kind maakte de moralist in mij wakker. De trouwe moeder wist met wie ze trouwde... de vader was niet echt verliefd. De vader wist dat er een kind
was....Daarom irriteerde mij zijn 'fatale' liefde....
Het kind werd door moeder in de liefdesstrijd als sentimenteel middel ingezet. En pa kreeg spijt van zijn erotische nalatigheid en wilde die nog inhalen tijdens .....het carnaval .....toen hij betrapt door z'n vrouw wegliep opzoek naar zijn 'femme fataal', stond zijn kind, verkleed als huzaartje, verloren bij de deur..... Tja.. ik blijf een makkelijk pratende Nederlandse calvinist ......mooie wrange titel dus "Les enfants du Paradis" met passend droevig filmeinde ...
Maar het bonte liefdesleven, als een carnavalsfeest met haar vele vermommingen, gaat gewoon door.

Een prachtige Franse klassieker..... 4,5*.. eh.. bij nader inzien een kleine 5*.

Ja, sterke film! Verhaal over de theaterwereld in het Parijs van 1840, waar vier mannen om een vrouw heendraaien. Zij is pragmatisch ingesteld en verdwijnt op een moment met een graaf, maar betaalt uiteindelijk een emotionele prijs. Een zeer sterk karakter, deze Garance, net als de man die haar het meest bemint, de mime-speler Baptiste. Weet je, eigenlijk zijn alle karakters erg sterk en dat maakt de film tot een genot. Film duurt drie uur, maar het script is zo voorbeeldig, het schiet voorbij. De vermenging van het leven op en naast het podium is speels gedaan. Tijdens de Duitse bezetting geschoten, ook dat mag een mirakel heten, waarbij opgemerkt dat niet alle Joden die aan de film hebben meegewerkt het gered hebben.

Was een klein beetje huiverig omdat hij 3 uur duurt en ik niet zo van melodrama houd maar het viel me in alle opzichten mee, het is een mooie film, met bepaald niet jonge Arletty die een geloofwaardige femme fatale is. Maar ook de rollen van de 4 mannen die naar haar hand dingen zijn sterk.

Inderdaad bizar dat het in 1943 en 1944 gefilmd is, en aan de film deden kennelijk zowel Joodse onderduikers en verzetslieden mee als door het Vichy bewind opgedrongen collaborateurs (als figuranten). Ik las ergens dat ook Arletty enige tijd heeft vastgezeten vanwege een affaire met een Duitse officier.

Geweldige film die eigenlijk alles heeft, mooi verhaal, meerdere knappe verhaallijnen, geweldig acteerwerk, prachtige decors en kleding, art direction om van te watertanden etc.

Vooral dat laatste spreekt toch wel erg aan, het is echt zo'n Europese klassieker die altijd toch wat meer hebben qua sfeerbeeld dan de Amerikanse of Oosterse tegenhangers. Vooral de mengeling van kunst, poezie, theater, muziek etc. geeft een ontzettende artistieke meerwaarde aan dit soort films.

En hier zit er dan ook nog een soort Parijse fin de siecle sfeertje in met zelfs seksuele toespelingen die ik nog nooit heb gezien uit die tijd.

Het enige negatieve wat ik kan zeggen is dat het soms wel heel erg de barokke romantiek kant uitgaat, maar verder niks dan lof.

Echt zo'n film waarin zoveel gebeurt dat je aan het einde het idee hebt 3 films gezien te hebben.

dikke 4 sterren.

Soms kan ik echt niet onder woorden brengen hoezeer een film me geraakt heeft. "Les Enfants du Paradis" is één van de mooiste films die ik in mijn leven al gezien heb.

Het ongelooflijke sentiment dat bijzonder artistiek wordt overgebracht, de menselijkheid, de fantastische decors, de meeslepende romantische muziekscore,...: een parel van een film voor mensen met een romantische inborst (ik kan me voorstellen dat bepaalde filmliefhebbers deze film als 'klef' zouden kunnen beschouwen).

4,5* (ik haal me de dvd absoluut in huis en hoop hem zoveel mogelijk te bekijken tot hij de 5* op zak heeft)

Indrukkkende decors, prachtig verzorgde voorstellingen in de film en zo'n beetje de door kos genoemde punten, Des te opmerkelijker gezien de omstandigheden waar deze film in werd opgenomen.

Mooie film, maar hèlemaal mijn ding is het niet. Miste iets van de magie van bijvoorbeeld Letter From An Unknown Woman, als we het over historische liefdesmelodrama's hebben. Kan er mijn vinger niet opleggen.

Vooralsnog 3.5*

22 december 2008 AANRADER!

Dan komt overigens deel 2, voor het geval er mensen inschakelen en blij worden gemaakt met een dode mus. Het eerste deel werd afgelopen maandag reeds uitgezonden (en ja, met Nederlandse ondertiteling!).

Is Nederlandse ondertiteling standaard bij alle films op TV5? Les Enfants du Paradis gelukkig al gezien en is inderdaad een aanrader.

Is niet standaard, maar ze blijken het steeds vaker te doen!

Hier kan je zien welke programmas (inclusief films) er ondertiteld zijn!

Nu pas deze film voor het eerst herbekeken en weer had ik achteraf datzelfde intense gevoel wat me vertelt dat deze film me echt heeft weten te boeien en te raken.

Het verhaal stroomt over van de romantiek, het verlangen en de treurnis en de personages zijn zo prachtig uitgewerkt en vertolkt (al laat Arletty als Garance wel een paar steken vallen in het begin vind ik). Een heerlijke film, staat nog steeds in mijn toplijstje. 4,5* blijven staan.

Ik was een jaar of 17 toen ik Les Enfants Du Paradis voor het eerst zag.

Werd op een eerste of tweede kerstdag uitgezonden op TV.

Vermoedelijk de tweede want de dag ervoor zag ik voor het eerst Fanny & Alexander.

En dat leverde qua film een kerst op om nooit meer te vergeten.

En vanmorgen na een jaar of twintig de herziening.

En we concluderen maar dat dit waarschijnlijk het filmische hoogtepunt uit de jaren 40 is.

Een liefdes-triangle tussen een Pierrot, een acteur, een moordenaar, een graaf en Arletty als de dame die door hen allemaal bemind wordt.

En daaromheen beweegt zich nog een hele stoet aan achtergrondfiguren en figuranten.

Niets minder dan een enorm meesterwerk!!

Sfeervol werk dat er heel mooi verzorgd uitziet: flinke decors en massa's mensen laat Marcel Carné opdraven. Best knap vanwege de lastige omstandigheden (WOII) waaronder deze film geproduceerd werd. De film zelf vond ik een zware en lange bevalling. Het is een liefdesdrama met flink veel tragiek. Hoofdpersoon Baptiste verovert al gauw de sympathie van de kijker, maar de andere personages (inclusief Garance!) deden me niets. Desalniettemin nog net een 3,5-sterrenscore van mijn kant.

Aan megaproducties is de filmwereld al gewend sinds minstens The Birth of a Nation uit 1915, maar dergelijke grootste projecten worden vaak op een veilige manier gedraait, zodat kans op winstverlies al kleiner is. Hoe anders ging het bij Les Enfants du Paradis, die gefilmd is midden in W.O.II, recht onder de neus van de Duitse bezetters, terwijl er doodleuk joden en verzetsstrijders meewerkte in de crew. Ik was nogal verbaast toen halverwege ineens de hele openingscreditssequentie opnieuw begon, maar kennelijk moest Les Enfants du Paradis van de Duitsers als twee films gemaakt worden, omdat ze niet toestonden dat een film langer dan 90 minuten duurde.

Heldhaftige en bizarre productie-omstandigheden doen het altijd goed bij de filmliefhebber, maar het levert niet altijd een goed eindresultaat op. Les Enfants du Paradis is een uitzondering. Het voelt aan als de enige in zijn soort (de vergelijking met Gone with the Wind wordt kennelijk veel gemaakt, maar die kwam eigenlijk niet in me op). Van de pakkende beelden op de Boulevard van de Criminelen, via de drukte achter de schermen van het theater tot aan de bijzonder magische theatervoorstellingen zelf is dit een aaneenschakeling van de ene rake scène na de andere, waarbij eigenlijk nooit echt misgeschoten wordt. Alles raakt zijn doel. De aankleding is dan ook nagenoeg perfect en de verschillende verhaallijnen zijn allemaal boeiend.

Het hart van deze film wordt echter gevormd door de acteerprestaties. Barrault is wellicht het meest legendarisch als de mimespeler en dat is niet vreemd, omdat hij de meest unieke verschijning is. Hij speelt zijn karakter met een perfecte combinatie van pijn en kinderlijke onschuld. Dat hij compleet sympathiek is vind ik niet. Zijn misschien wat al te romantische obsessie met Garrance vond ik vaak kinderachtig, maar dat is Carnés bedoeling. Baptiste is zo'n romanticus die de wereld niet realistisch ziet en daardoor op het einde zijn doel mist en zijn vrouw en kind op ijskoude wijze in de steek laat. Carné ziet in dat alleen het theater en de film compleet romantisch kunnen zijn, maar niet de werkelijkheid.

Arletty is een wat vreemde verschijning. Ze is duidelijk wat te oud voor de rol, maar haar speciale glimlach zorgt er toch voor dat we begrijpen waarom al die mannen ook zo rond haar vijftigste nog voor haar vallen. Het is een van de beste vrouwenrollen uit die tijd als je het mij vraagt. Nog beter dan deze twee acteurs vond ik eigenlijk Pierre Brasseur als de gladde Shakespeare-acteur Marcel Herrand (briljant!) als crimineel met een vreemde vorm van eergevoel en moraliteit. Deze twee karakters zijn minder openlijk romantisch en sympathiek als Baptiste, maar gek genoeg had ik meer met hun personages. Er gaat toch eigenlijk niets boven een paar goede schelmen in een film als deze. Leuk contrast ook tussen dief Lacenaire en die graaf en hoe ze beiden met moord omgaan.

Dit is een bijna perfecte film. Sterker nog, er is niets binnen deze film dat me echt gestoord heeft, mijn enige probleem was wat er net buiten lag. Ik weet niet of ik de enige ben, maar ik vond het einde wat abrupt. Ik had het gevoel dat er nog een kwartiertje of tien minuten aanvast geknoopt had moeten worden. Niets tegen wat openere eindes, maar na drie uur met deze personages wil ik toch wel graag weten hoe Baptiste nu terug gaat naar zijn vrouw en wat Garrance doet als ze erachter komt dat haar graaf vermoord is. Gebeurt er nog iets tussen die twee. En hoe zit het met Lemaître? Had die niet nog even mogen komen opdraven tegen het einde? Alleen Lacenaires verhaallijn vond ik perfect afgesloten. Eigen is het niet zozeer een open einde als een einde dat een bepaalde afronding mist. Na alle genialiteit dat eraan vooraf ging miste ik een bepaalde finale die alles mooi een laatste betekenis gaf. In plaats daarvan krijgt ieder verhaal zijn eigen open einde. Gek dat mij dat hier meer lijkt te storen dan in andere films, maar het is zo. Eisen dat een meer dan drie uur durende film nog langer duurt klinkt wat absurd, maar zo groot is dan ook de kracht van Les Enfants du Paradis.

4 sterren.

Overschatte film.Met namen als Carné,Prévert,Brasseur,Arletty en Barrault imponeer je allicht maar dat neemt niet weg dat deze film een draak is met een afgezaagd verhaaltje en acteerwerk dat nu wat onovertuigend overkomt.

Off topic berichten verwijderd.

Echt een hele goede film dit!

Goed, het is een vrij lang epos, dat groots is opgezet, maar na afloop heb je ook wat. De sfeer in de film is heerlijk. Je proeft haast de gezelligheid, als we in het begin kennismaken met de mimespeler, geweldig gespeeld door Jean-Louis Barrault en het gezelschap daar omheen. Barrault zet echt een fantastische hoofdrol neer. Die scènes waarin hij zijn mimekunsten tentoonspreid zijn erg mooi om te zien.

Verder heeft de film een geweldige dynamiek, zowel qua locaties, alsmede qua muziek. Dan speelt de film zich weer buiten af, dan weer in huis, dan weer in het theater en iedere keer lijkt de gekozen muziek er ook prima bij te passen. Een minpuntje vond ik de rol van Garrance, gespeeld door Arletty. Niet alleen oogt ze nogal oud, maar daarnaast wist ze op mij in ieder geval geen indruk te maken met haar spel. De rest van de cast doet het verder naar behoren.

In het midden lijkt de film ineens op te houden en opnieuw te beginnen. Dat oogde ontzettend raar. Na net even het bericht van The One Ring gelezen te hebben, is mij ook duidelijk waarom ze dit gedaan te hebben.

Ja, Les Enfants du Paradis is een erg fijne film. Het is bij vlagen een waar spektakel, dat zeker de moeite waard is, al moet je er wel even de tijd voor nemen. Erg mooie Franse cinema dus.

Dikke 4,0*

Interessante film met Shakespeare - achtig drama. Wat overblijft is de manier waarop men rond 1850 met amusement/toneel omging. Klassieker aanrader zeker.

Dinsdag 13 november te zien in De Uitkijk (A'dam)

Meesterlijke film, die met drie uur voorbij vloog. De film is prachtig vormgegeven en is groots in alles. De combinatie van humor, drama, tragiek en romantiek is perfect en de personages zijn voortreffelijk neergezet. De film verdiend het om een groter publiek te krijgen hier op MM. Ik geef 4,5*

Vandaag herzien 1e deel, Wij (mijn vader en ik) vertoonde deze film elke 2 jaar in Leiden( jaren 60) met groot succes, inmiddels is de vertaling beter en was de film mooi hersteld. Na zoveel jaar totaal andere maar meer begrijpelijker film.