Coeur de Lilas (1932)

Afgaande op de synopsis zou je zweren dat dit een noir is,en eigenlijk is dat ook zo.Het verhaal kan niet meer noir zijn:een detective(van de politie,voor alle duidelijkheid) die aanvankelijk uit opportunisme aanpapt met een hoertje,waar hij later echt verliefd op wordt.Dat dit hoertje geen hart van goud heeft,zal duidelijk zijn.

De stijl is aanvankelijk ook noir,met wat snuifjes expressionisme en zelfs wat sovjet-achtige close ups van proletarische smoelen.De film verandert echter langzaamaan in iets heel erg Frans en lijkt op een gegeven moment meer op een muzikale komedie à la Clair dan op een thriller.Toppunt is wel een bruiloftssequentie met niemand minder dan Fernandel die de farandole danst.De spanning wordt er zo aardig uitgehaald en de ontknoping komt wat uit de lucht vallen.

Het acteren van de leads is in orde,de jonge Gabin heeft slechts een bijrol.No code,dus hij speelt gewoon de pooier van het hoertje Lilas.Andere acteurs,zoals bv de rechter-commisaris of de continu wenende hoofdverdachte,lijken echter zo te zijn weggelopen uit het theater.

Een vroege geluidsfilm,maar de stiltes worden opgevuld door diegetische muziek die ook al weer aan Clair doet denken met volkstypes die collectief zingen en speellui met accordeons.

Misdaaddrama waarin politie-inspecteur André Luguet undercover gaat in de rosse buurt van Parijs om een moord op te lossen. Hoewel Luguet niet slecht acteert, staat hij wat mij betreft hier toch in de schaduw van mauvais garçon Jean Gabin en femme fatale Marcelle Romée. Op te merken is ook het bijrolletje van een nog jonge garçon d’honneur Fernandel.
De verhaallijn is niet bepaald gecompliceerd wat me wel hielp om deze film te kunnen bekijken zonder ondertitels. Wat me soms toch aan de film stoorde, is de bijna continu aanwezige muziek. Je moet bestand zijn tegen een behoorlijke dosis musette op de accordeon, al draagt het wel bij aan de Parijse couleur locale. Verder wordt er regelmatig gezongen, onder meer door de twee mannelijke hoofdrollen, en ze doen dat ook nog prima (acteurs in die tijd waren toch wel van vele markten thuis). Tenslotte was de inbreng van de feestmuziek op het eind er voor mij écht te veel aan.

Behalve de aanwezigheid van Romée en Gabin is dé grote aantrekkingsfactor van deze film de regie en fotografie van respectievelijk Antalole Litvak en cinematograaf Curt Courant. Ik veronderstel dat de invloed van laatstgenoemde Duitse vakman (die in zijn carrière onder meer nog samenwerkte met C. Chaplin, F. Lang en A. Hitchcock) niet onderschat mag worden. In Coeur de Lilas wordt goed gedoseerd gebruik gemaakt van lage hoek camerastandpunten, close-ups e.d. Het mooiste visuele pareltje vond ik evenwel het gevecht tussen Luguet en Gabin. Prachtig hoe men dit buiten beeld vormgeeft. Verder visueel ‘expressionistisch’ hoogtepunt van de film is de finale waarin Romée op de loop gaat. Maar ook de standaardscenes getuigen steeds van raffinement.
Coeur De Lilas wordt gerekend bij de gangmakers van het in Frankrijk opkomende poëtisch realisme, visueel erfgenaam van het Duitse expressionisme, met dank dus aan de aanwezigheid van Courant, en ook Litvak had reeds ervaring opgedaan in Duitsland. En hun visualisering compenseert de mindere kantjes van de film. Zeker het bekijken waard.