Butterfly Kiss (1995)

Redelijk bizarre roadmovie met o.a. Amanda Plummer als een geflipt meisje dat bij tankstations op zoek is naar een bepaalde vrouw die met haar gecorrespondeerd zou hebben, en in plaats daarvan een somber meisje ontmoet waarmee ze door het noorden van Engeland trekt, op zoek naar de brievenschrijfster en antwoorden, al gaat dat niet geheel zonder geweld.

Met HEEL VEEL muziek van de Cranberries

3,5 sterren!

Kijk, zo lees je af en toe per toeval iets over films en kom je erachter dat er nog wel enkele zijn waar je nog niet op gestemd hebt. Ik heb deze enkele jaren geleden gezien en was toen redelijk onder de indruk van de 'zieke geest' van Plummer. Vrij harde en sombere film. 3.5*

Bijzonder werkje, origineel en rauw.

Plummer speelt zeer overtuigend een compleet gekke psychopaat en Reeves speelt erg overtuigend het eenzame onderdanige kutje.

De beweegredenen van Reeves blijven geheel onduidelijk, dat is jammer maar ook weer mooi omdat ze zo mysterieus en onbegrepen blijft, iets wat mensen altijd boeit.

Het einde is trouwens prachtig.

Ergens had ik het gevoel dat het verhaal nergens heengaat, maar toch bleef ik geboeid. Zoals Nightbreed al zegt blijf je gissen naar Eunice. Wie is ze, waar komt ze vandaan, wat heeft haar zo gevormd?

Volgens mij zit deze film overigens vol verwijzingen die ik nog niet helemaal doorheb. Er wordt ontzettend veel geciteerd uit poëzie en ik heb zomaar het idee dat de scenarist en/of regisseur hier en bedoeling mee heeft/had/hebben/hadden maar zoiets ontdek je pas als je 'm voor de tweede keer ziet, meestal .

En dan Miriam, die niet helemaal honderd procent is. Is ze zo geboren of komt het door een gebrek aan liefde/sociale contacten? Ik vond het overigens een prachtige keuze wat betreft namen: Eunice & Miriam. Eu & Mi. You & Me. Daarom des te grappiger dat Eunice steeds roept: 'Look who it is; it's me.'

De troosteloze sfeer die over de film heen hing hielp ook om me aan de buis gekluisterd te houden. Zo triest, alsof de wereld had opgehouden te bestaan. Slechts een handjevol mensen was nog overgebleven en de filmmakers volgden daarvan slechts deze twee zonderlinge figuren.

Mijn broer kocht deze film een tijdje terug voor me, daar ie van Michael Winterbottom en Frank Cottrell Boyce is, het dua achter 24 Hour Party People -en 9 Songs. Ik ben hem er erg dankbaar voor, ik vind Butterfly Kiss aangenaam en bijzonder. Nergens heel erg vernieuwend, maar zoals gezegd bleef de film mijn aandacht vasthouden. Ook de narratief is erg mooi, Miriam die in de verhoorkamer zit. Ze spreekt daarin een aantal erg mooie metaforen. Ik dacht overigens eerst dat ze werd gespeeld door Gina McKee, die ik vooral ken uit Mirrormask; ik zat heel lang te denken waar ik dat gezicht nou van kende? Daarvan dus! Bleek het de actrice te zijn die Rosa speelt in The Tesseract . Nou ja, bijna goed .

Overigens, volgens mij mist mijn DVD een deel van de voortiteling. Hij begint zomaar dwars in het nummer dat daaronder is gemonteerd en ook de namen van Amanda Plummer en Saskia Reeves komen niet voorbij. Heeft iemand ditzelfde probleem?

Debuut van Winterbottem, al vond ik deze helaas niet echt bepaald goed. Het lijkt een beetje een Engelse variant op Thelma en Louise, maar de film oogt erg leeg en er zit weinig diepgang in. Die Amanda Plummer was ook spuuglelijk en ook een beetje te ziek in der hoofd in de film en op vele gebieden ook erg irritand. Vooral met die pompstation scenes. Ook die andere vrouw was nou niet al te best. Het was allemaal veelste chaotisch en crappy. Het debuut van Winterbottem was niet zo'n succes

2,5*

Mi(riam) & Eu(nice).

Het debuut van Winterbottom, lees ik net. Wow, daar mag hij best trots op zijn. Ik had deze jaren terug al eens gezien en een op herinneringen gebaseerde 3,5* uitgedeeld. Vannacht dus in de re-view.

En wat blijkt dat die Plummer toch weer kan acteren, alsof ze het ís. Een jonge vrouw met een angstaanjagende interpretatie van oude Bijbelse gegevens in combinatie met het harde, moderne (en vooral eenzame) leven. En Reeves kon goed meekomen als een soort moderne non die haar moet en zal redden, en daarbij zelf haar handen uiteindelijk ook niet meer in onschuld kan wassen. En de uiteindelijke redding is even verlossend als beklemmend.

Een ding is zeker, je kunt niet beweren dat Michael Winterbottom niet bereid is om steeds iets nieuws te proberen. Dat bleek al aan vroeg in zijn carrière, toen hij met Butterfly Kiss een film maakte waar vermoedelijk weinig regisseurs hun vingers aan hadden durven branden. Echter, die andere regisseurs kan ik niet helemaal ongelijk geven. Butterfly Kiss is namelijk heel interessant, maar niet echt overtuigend.

Het probleem is simpelweg dat ik het uitgangspunt nooit kon accepteren. Het is op zich natuurlijk boeiend om een verhaal te maken waar een naïef, timide meisje die het goede in ieder mens zoekt op pad te laten gaan met een uitbundige, filosofisch ingestelde psychopaat die mensen vermoord alsof het een dwangneurose is. Ik geloofde het echter allemaal niet zo. We moeten hier slikken dat het brave meisje haar moeder die niet voor zichzelf kan zorgen alleen laat om de brute misdaden op te ruimen van de meest sociaal onaangepaste persoon denkbaar. Ze lijkt me niet het type dat iemand slaafs zou volgen nadat die zichzelf vol met benzine heeft bespoten en incoherente onzin heeft lopen schreeuwen. Ik weet niet eens of dat type wel bestaat. De cinema is rijk bezaaid met psychopaten en allerhande gekken, maar zelfs in dat rijtje springt Eunice eruit als een speciale engerd. Het is te moeilijk voor te stellen dat het liefste meisje van de klas daarvoor a la minute alles opgeeft. Natuurlijk, ze is extreem dom en naïef, plus het script geeft haar iets van een motivatie door haar Eunice naar het goede te willen laten brengen, maar toch voelt het te geforceerd aan.

Het is enigszins jammer, want zoals gezegd is verder best interessant. Saskia Reeves weet meer van het somme meisje te maken dan het script waarschijnlijk toeliet en Amanda Plummer is gewoon explosief, doodeng en opvallend kwetsbaar. Het zijn twee meesterlijke rollen, gevangen in een te onwaarschijnlijke film. Winterbottom brengt er verder ook een toepasselijk ijskoude sfeer naar toe en veel scènes zijn uitermate spannend al kan dat ook niet anders met zo'n intense Plummer. Goed kan ik dit allerminst vinden, maar het is het een intrigerende poging.

2*

In Butterfly Kiss, geregisseerd door Michael Winterbottom, speelt Amanda Plummer een zonderling type. Ze speelt Eunice, een niets ontziende psychotische moordenaar die onvoorspelbaar gedrag vertoont. Het ene moment stelt zij zich lief en aanhankelijk op en het volgende moment ontsteekt zij uit het niets in een onbeheersbare woedeaanval. Het maakte me soms ongemakkelijk. Wat dus goed is.

Haar grillige personage trekt in het Noorden van Engeland van tankstation naar tankstation, stormt er binnen en vraagt elke vrouwelijk medewerker in een plat Brits accent: Is your name Judith? Eunice is agressief. Haar magere lichaam staat strak van de spanning. Haar ogen kijken met een maniakale blik. Plummer speelt haar angstwekkende personage fantastisch.

Haar tegenspeelster is Saskia Reeves. Haar personage speelt een minder uitgesproken rol, maar maakt door het goede acteerwerk behoorlijk indruk. Lamgeslagen door de saaie eentonigheid van haar bestaan, klampt de naïeve Miriam zich vast aan Eunice. Zij ziet in haar een manier om te ontsnappen aan de leegheid van haar bestaan. Andersom kan Eunice de onderdanige Marian goed gebruiken als slaafse bediende. Hun relatie is dan ook meer gebaseerd op een handige levensbehoefte dan op de seksuele aantrekking, die absoluut ook aanwezig is.

De film volgt de twee vrouwen op hun zoektocht naar Judith. Onder het genot van een prima dreigende sfeer, volgen we de vrouwen op hun reis langs de snelwegen van Noord Engeland. Liftend en onderdak zoekend. En natuurlijk met talloze ontmoetingen met verloren zielen die onderweg hun pad kruisen. De film is een boeiende roadtrip. Een roadtrip met gruwelijke randjes.

Butterfly Kiss zit vol psychologische en religieuze symboliek. De meeste nogal expliciet waarneembaar in de mono- en dialogen. Maar ook anders waarneembaar. Neem bijvoorbeeld de verminkingen op Eunice’s lichaam. Een lichaam dat moedwillig is beschadigd en opgedoft met piercings en is ingezwachteld met een metalen ketting. Als ware zij een flagellant. Hoe duidelijk zijn hier de verwijzingen naar schuld, zondeval en boete. Ik vond het allemaal wat obligaat. Het filmplezier lijdt er wat onder.

Wat de hele film recht overeind blijft staan is Amanda Plummer. Zij wekt bij mij gewoonlijk bijzonder veel irritatie op. Vooral haar overdreven uitstraling (middels haar personages) dat zij lak heeft aan conventies, vind ik altijd storend. In deze film komt dat storende element echter goed tot zijn recht. Ik ergerde me weer eens dood. Maar dat was in dit geval dus goed.