Un Amleto di Meno (1973)

Genomineerd voor een gouden palm in Cannes in 1972. Laatste film van auteur Bene die zich daarna nog slechts met zijn geliefde theater bezighield, en duidelijk voortborduurt op wat hij eerder voor ons in petto had.

Zoals u op grond van bovenstaande info al vermoedde betreft het hier een Hamlet bewerking, niet rechtstreeks van Shakespeare maar van de moralité legendaire van Laforgue HOLSDLPF, dezelfde Laforgue die ook al het materiaal leverde voor Bene's Salomé.

De gekende Bene nonsense dus, een trippy, absurde deconstructie van het gekende verhaal met mitrailleurmontage, tig close ups, weird angles, ratelende voice-offs en een score bestaande uit steevast te onpas afgekapte klassieke evergreens, besluitend met Tannhauser.

Dat Bene zelf de rol van de prins heeft overgenomen snapt u, zijn muze Mancinelli draaft op als ene Kate ( KAA-TEE uitgesproken ), Horatio mag to be or not to be prevelen, Polonius Freudiaanse idioterieen spuien, papa heeft hier een doodshoofd met vikinghelm, Ophelia draagt jampotglazen en knabbelt steeds aan Hamlets vinger, Rosencrantz en Guildenstern spreken met vrouwenstemmetjes, de ridders van de ronde tafel komen op bezoek enz. Doe maar gek dan doe je nog gewoon genoeg, kortom.

De enscenering en fotografie wijken- zeg ik er ter waarschuwing bij- sterk af van wat de prerafaelitische afbeelding suggereert : weliswaar zien we even de dooie Ophelia van Millais, maar verder is dit vrijwel geheel opgenomen in een kale studio waar de protagonisten in de meeste krankzinnige outfits rondhuppelen, gefotografeerd in de meest gruwelijke, bonte kleuren. De vrouwelijke personages dragen meest nonnenkappen en bare boobs.

Curieus is het zeker en geestig ook, maar ondanks de bescheiden speelduur toch een vermoeiende zit.

Niet uitgebracht met anderstalige onderschriften.

wow, vermoeiend inderdaad die enorme rusteloosheid... en als je toevallig niet 'gekend' bent met het verhaal, vraag ik me af of je niet na een paar minuten compleet gestoord wordt van wat je ziet, erg weinig houvast hier.

Tegelijkertijd doet Bene/Laforgue wel meer met Shakespear's interesse in zielenroerselen dan een droge theatrale weergave zou kunnen... deze film is ook hoogst theatraal, maar droog zeker niet! De uitzinnige kleuren en kostuums doen aan alles denken in het hoekje Fellini, Jodorowski, William Klein, Corrado Farina, vroege Tinto Brass (zeker met de vele borsten en billen) en door de montage en een zekere camp factor moest ik ook nog aan Werner Schroeter denken. Jammer dat die rusteloosheid daar ook weer een beetje afbreuk aan doet... ik wilde al heel lang iets van Bene zien en kan nu na één film nog niet direct zeggen wat zijn bedoeling is op dat gebied....

Neem graag van pippo aan dat zijn hart eigenlijk bij theater lag... en als je dan Hamlet hebt gedaan in film ben je misschien wel op de top beland en wordt het tijd om te stoppen... maar voor mij is het dus tijd verder het verleden in te gaan en meer van de man te zien! zo veel regisseurs die visueel weten te overdonderen zijn er nu ook weer niet.