Johnny Yuma (1967)

Na herziening doe ik er een half puntje af. Mark Damon is niet zo'n bijzondere titelrol, maar dat heeft meer met het script te maken dan met de man zijn acteerkunsten. Helaas zien sommige vechtscenes er wel erg nep uit. Zo is de saloon knokpartij zo over-the-top dat het haast lijkt of ze probeerden om de spot te drijven met dergelijke scenes/films.
Het is wel erg duidelijk te horen waar Nora Orlandi de inspiratie vandaan heeft gehaald voor de muziek. Hier en daar meende ik zelfs wat herkenbaars te horen uit een vergelijkbare Morricone soundtrack.
De stijl lijkt er in ieder geval best veel op.
Niet de beste spaghetti, maar zeker ook niet de slechtste. Vermakelijk genoeg voor 2,5*.

Hiervan de Duitse blu ray in het Engels met Duitse ondertiteling bekeken.

Damon is goed in titelrol, alhoewel ik hem nog beter vond als inktzwarte schurk in "Requiescant".

Film zelf is een redelijk bekende titel in het Spaghetti western genre, maar -hoewel aardig kijkvoer- geen absolute topper.

Ofschoon de film duidelijk als een wraakfilm kan worden beschouwd, heeft de film ook een aantal melige momenten, waaronder een komische knokpartij en is Damon niet van het kaliber Nero, of Gemma, maar zeker tegen het einde toe wordt de film serieuzer en daardoor ook intenser.

Wat verder opvalt is dat de schurken ditmaal wel hele erge sadisten en ploerten zijn: iedereen die ze uithoren wordt erna afgeschoten en een kind wordt dood getrapt. Zo erg zie je het toch niet vaak.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.