Prince of Foxes (1949)

Ik hou wel van dit soort films. Tyrone Power is altijd wel een vergeten acteur geweest in de schaduw van gelijkaardige kostuumacteurs als Errol Flynn en Douglas Fairbanks. De man is ook niet zo oud geworden helaas. Met Power en Welles heeft de film enkele sterke acteurs. Het jammer is dat dit in zwart/wit is. Een stijl waar ik geen probleem mee heb, maar deze film mocht toch wel gekleurd zijn in Technicolor. Meerdere avonturenfilms uit die tijd hebben dat immers.

De zwakte van de film is het verhaal dat niet echt wil vlotten. Misschien is 107 minuten wel wat lang voor het verhaal dat verteld wordt. Een film om te genieten, al is het verre van een klassieker. Wel kunnen qua kwaliteit veel hedendaagse blockbusters hier een puntje aan zuigen.

Cinematografisch was het best een goede film, maar het verhaal, de dialogen en het script zijn echt slaapverwekkend saai, pas het laatste kwartier kwam er wat vaart in met een aantal boeiende scenes.

Grappig detail is dat de Nederlandse acteur Joop van Hulzen (1898-1971) Graaf Ercole D'Este speelde.

It is my belief that everything, even death, can be turned into profit

Henry King, de regisseur die misschien wel mijn favoriete silent tot nu toe (voor de geïnteresseerden: ga snel Tol'able David kijken!) heeft geregisseerd en die nu Orson Welles, één van mijn favoriete acteurs tout court, regisseerde. Het was iets wat je bijna een blinde aanschaf kunt noemen. Toch heeft het even geduurd eer ik Prince of Foxes opzette omdat ik in de juiste stemming wou zijn. Gisteren vond ik dan eindelijk de tijd rijp om me hier eens in te laten onderdompelen.

Vooral omdat ik gewoon nog eens zin had in zo'n heerlijk ouderwetse avonturenfilm. Prince of Foxes voldoet perfect aan die beschrijving en is simpelweg een degelijke film. Het is misschien nodig om de aandacht erbij te houden, de personages durven elkaar weleens verraden in de 107 minuten die de film telt, maar over het algemeen levert King een film af in een stijl die vandaag de dag niet meer lijkt te bestaan. Waarom dan toch 'maar' 3.5*? Wel, ten eerste omdat dit het soort film is dat beter tot zijn recht komt in kleur. Ik ben een grote fan van zwart-wit films, maar er zijn gewoon bepaalde zaken die beter tot hun recht komen in kleur en dit genre is er één van. Een tweede hekelpunt(je) is dat de film halverwege wat lijkt in te zakken. Het is pas met de terugkeer van Cesare Borgia dat de film terug wat meer vaart weet te pakken en dan lijkt het me ook dat King zijn film net iets meer compact had mogen maken. Verder is dit een plot dat iedere liefhebber van het genre wel zal aanspreken. Veel liefde, verraad en de grote emoties maken dit in ieder geval een boeiende zit.

Orson Welles, dat blijft toch echt een niveau op zichzelf. Ik begin waarschijnlijk in herhaling te vallen aangezien ik precies over elke vertolking van hem bijzonder lyrisch ben, maar de rol van Cesare Borgia is hem gewoon op het lijf geschreven. Die stem alleen al.. Heerlijk indrukwekkend. Welles wordt bijgestaan door de immer goede Tyrone Power. De dialogen tussen hem en Welles bevatten een zekere aantrekkingskracht die ik nog niet vaker ben tegengekomen. Wanda Hendrix deelt ook duidelijk chemie met Power en sowieso valt er weinig op de cast aan te merken.

Op IMDB noemt iemand de film Everything but glorious Technicolor! en daar ben ik volledig mee akkoord. Het zwart-wit effect zorgt ervoor dat de film wat zijn charme verliest in plaats van dat het een toegevoegde waarde heeft. Verder is hier weinig op aan te merken, hetzij dat de film halverwege een tikkeltje inzakt.

3.5*