Rang De Basanti (2006)

Film met twee gezichten. Het eerste deel over het maken van een documentaire deed me heel weinig. Vanaf het moment dat de (politieke) bewustwording van de jongeren na een traumatische ervaring op scherp gezet wordt, verdwijnt het liefelijke en vrolijke karakter van de film om plaats te maken voor een grimmig verhaal over verzet tegen corruptie en niets ontziend machtsmisbruik. Dat tweede deel is daarmee meteen een stuk interessanter. Knap hoe heden en verleden cinematografisch met elkaar verweven worden.

Hmm, vond juist de opbouw erg sterk. Een prima sfeerschets van een groep moderne Indiase jongeren, waar consumptiedrang en nihilisme net als in het Westen het enige doel in het leven lijken. Wel aan de langzame kant, maar dat hoort nu eenmaal bij Bollywood. De muziek was helemaal niet storend of overdreven lang, hooguit een paar minuten per song. Bovendien waren de nummers goed ingepast in het verhaal. Menig Indiase film gezien waar de dansers elke keer uit het niets te voorschijn springen en elk nummer minstens tien minuten doorgaat.

In de tweede helft van de film wordt de toon een stuk serieuzer. Ook dit zie je vaker bij Indiase films, waar een dramatische gebeurtenis halverwege het breekpunt vormt van luchtig naar serieus. Wat mij minder kon overtuigen was de transformatie die de hoofdpersonen doormaken. Ik miste daar gewoon karakterontwikkeling. Niet dat het iets af doet aan de boodschap, die overigens nooit moralistisch wordt. Geen land is perfect, maar met nietsdoen wordt het nooit beter. India wordt geplaagd door corruptie, maar zo ondertussen kunnen we in Europa ook wel wat "Rang de Basanti" gebruiken, want het gaat hier van kwaad tot erger met het ongekozen, corrupte zooitje in Brussel.

Al met al een inspirerende film, die een Westerse remake verdient. 3,5*

Slecht.

Weer een typisch Bollywood product. Dat wel zeggen dat zowat elk genre in de film gepropt is, maar geen enkele poging geslaagd is. Het rommelt van de ene scene naar de andere, maar het is een jammerlijke opeenstapeling van foute scenes.

Aamir Khan lijkt sowieso een uithangbord voor slechte cinema. Ik heb ondertussen ook al wel wat leuke Indische films gezien, maar telkens als hij meedoet is het prut. Ook deze film valt eigenlijk amper uit te zitten. Van het loze begin met de "Westerse" Indische jeugd tot het ongelofelijke foute laatste uur waar alles plots superserieus en moralistisch wordt.

Subtiel kennen ze niet in Indië, maar tegelijkertijd is alles toch ook onnoemelijk braaf. Acteerwerk is niet best, visueel is het een boeltje (af en toe wel een mooi shot maar je moet het maar vinden tussen alle kitsch) en het duuuuuuuurt toch allemaal zo lang.

Mnee, dit soort Hollywood films zijn niet aan mij besteed.

1.0*