Akô-jô Danzetsu (1978)

Taaie film. Vooral de lange speelduur speelt in het nadeel van de beleving vond ik. Nochtans is deze film een getrouwe historische reconstructie van een heel bekend event uit de jaren 1701-1703, ook gekend als de tragedie van de 47 ronin. Iedereen in Japan kent dit verhaal en er is zelfs een feestdag, 14 december, die aan deze gebeurtenis herinnert.

In een opwelling van woede valt een vernederde samoerai, Asano, een hoge functionaris, Kira, aan binnen de muren van het paleis. De straf is onverbiddellijk : Asano moet hara-kiri plegen en zijn familie wordt oneervol ontzet uit hun bestuursfuncties. Daar zou het kunnen eindigen, maar de rechterhand van Asano, Oishi genaamd, is geschokt door de ongemeen harde sancties, zweert wraak en weet heel wat ronin (=samoerais zonder meester) rond zich te scharen. Hun plan is om Kira alsnog te vermoorden.

Er zijn heel wat personages en ik had het regelmatig moeilijk om hen uit mekaar te halen. Het komt erop aan om hen toe te wijzen aan één van beide kampen. Er wordt veel tijd besteed aan de argumentaties die zullen leiden tot de aanval, wat vaak eindigde in lange scènes met oeverloos gepraat. Sonny Chiba en Toshiro Mifune in een film, dat schepte hoge verwachtingen maar beiden zijn helaas in kleine rolletjes te zien en dragen weinig bij aan deze film. Voor een actie of oorlogsfilm moet je niet bij deze film zijn. Zijn historische drama's jou ding of ben je een liefhebber van Japanse geschiedenis, dan is dit voor jou.