Gli Occhi Freddi della Paura (1971)

Het beeld (letterboxed widescreen) ziet er best redelijk uit maar het geluid zit vol met beschadigingen, alsof men om de paar minuten een andere LP oplegt.

Leuke film overigens, verhaal stelt weinig voor maar de film is behoorlijk interessant vanwege de bijzondere mise-en-scène en cameravoering. De swingende score van Morricone ligt erg fijn in het gehoor.

Niet echt bijzonder filmpje, deze Cold Eyes of Fear. De film is op DVD uitgebracht in Nederland door Sodemented Cinema, een label met wel meer van dit soort cult titels. Waarvan een paar wel wat interessanter dan deze helaas.

Simpel verhaaltje wordt vertolkt door niet echt bijster goed acteerwerk en matige muziek welke daarnaast tergend slecht gemonteerd is. Het camerawerk is dan wel weer prima wat enkele mooie stukjes oplevert, nergens wordt het echt bijzonder goed, maar nergens wordt het ook écht slecht. Derhalve een voldoende.

Speelt in swinging London? Tsja daar hebben we wat aan met 5 minuten buitenscenes.

Redelijk standaard gijzelingsdrama (alternatieve Engelse titel: Desperate Moments) en juist wederom The Desperate Hours in de revisie.

Voor zover dit al een giallo is, gaat ie zeker niet mee met de toppers: een beetje geweld, maar geen thrills en geen driedubbel doorgedraaide plottwists.

Fernando Rey is hoogstens een middagje op de set geweest.

Helemaal niks om positief over te zijn? Nou ja een Morricone-soundtrack is nooit weg en shots door de ijsblokjes en de draaischijf van de telefoon.

Het bekende recept: enkele grandioze scenes maakt ook deze Castellari de moeite waard. Ook de opzwepende score van Morricone valt op. Maar Enzo heeft betere films gemaakt.

Home-invasie die nog aardig van start gaat maar steeds verder opschuif naar saaie spraakzaamheid. Zodat een poging tot spanning, via een deur met explosieven, ook niet veel indruk meer maakt e! De regisseur doet nog zijn best om het saaie plot, door vindingrijke shots op te leuken maar kan hier ook verder niet veel meer aan redden. De film wordt nogal eens aangekondigd als een Giallo maar er is geen mysterieuze moordenaar of enig andere genre-kenmerk. Alleen de amusante opening en de score van Ennio Morricone komen er nog enigszins bij in de buurt. Niet echt geweldig, vergeetbaar en maar soms vermakelijk.