Die Große Stille (2005)

Herziening door een seculier persoon:

En wederom blijft het een geweldige docu.

Langzaam, mijmerend, de seizoenen die voorbij trekken, de rites van de monikken, de prachtige getekende gezichten.

Eerste view van deze film werkte wel ietsje sterker, maar dat had er waarschijnlijk mee te maken dat dat 's avonds na een werkdag was.

Toen had ie een uitmuntend onthaastend effect.

Herkijk aan het eind van de eerste week zomervakantie 's ochtends bij de eerste koffie...en dan valt er bij mij niet zoveel te onthaasten.

Zeer bijzondere docu, maar hou rekening met de aard van de film.

Ik had evenveel interesse voor deze film als dat ik het uitstelde want waar het beeld van het klooster mij erg interesseerde had ik ook vrees voor de speelduur van meer dan tweeëneenhalf uur.

En om meteen maar op positieve wijze los te gaan over de film betreft Into the Silence toch wel een fascinerende beeld van het leven in dit Franse klooster. Prachtig natuurlijk de locatie in de sneeuw, alles omgeven door een serene rust, staat het ver van de wereld af zoals wij die kennen. Ik vraag me dan ook regelmatig af, tijdens het beeld van de zwijgzame mannen met slechts hun werk en gebed aan het hoofd, wat er door de hoofden van deze mensen heen gaat. Ongetwijfeld de algemene twijfel en vragen die ieder mens heeft of men wel goed bezig is met dingen, maar toch zeker niet de gemiddelde leeghoofdigheid van tegenwoordig met wat te dragen, wat te eten, of we wel hippe dingen doen en ver genoeg reizen en dat vooral iedereen wel goed het perfecte egocentrische plaatje mee krijgt op insta of welk populaire medium dan ook.

Wat moet het gemis van al die banaliteit toch

een heerlijke rust geven aan een mens lijkt mij. Nee, ik ga niet het klooster in, hoewel het wel eens goed zou zijn zaken van bijzaken de scheiden en wat is men tegenwoordig veel met bijzaken bezig. Iets waar in het klooster temidden van een spartaans leven geen plek is binnen een zekere harmonie, zorg voor dieren en toewijding voor het geloof. Het oogt als onthaasten, alsof de tijd stilstaat, alsof er geen begin noch einde is. Saai? Wellicht maar het stemt ook tot nederigheid wat wij tegenwoordig allemaal moeten en willen, met de wereld binnen handbereik en nooit is het genoeg.

En zo maakt Into the Silence toch een behoorlijke indruk maar kent het geheel toch ook een heel groot minpunt. Want deze boodschap had in een documentaire van een uur ook prima gelukt en is 2 uur en 40 minuten wel heel lang en eentonig waar weinig variatie in zit waardoor het geheel toch net aan kracht verliest. Zoals gezegd, stof tot nadenken.