Die Große Stille (2005)

Drie uitermate lage stemmen voor een documentaire die mij zeer interessant lijkt (+ veel positieve recensies heeft gekregen).

Kan een van de stemmers zijn/haar stem motiveren aub?

Deze morgen las ik in Metro dat het net de bedoeling was van de regisseur om een zo getrouw mogelijke weergave van de gebeurtenissen in zo'n klooster te tonen. Hij wil met de film geen informatie geven over de orde en zijn gebruiken, maar wil de kijker zichzelf laten ontdekken door middel van de film: een beetje zoals je jezelf zou ontdekken moest je zelf intreden in het klooster. Dit lijkt mij inderdaad een moeilijk gegeven en het gevaar van saaiheid leunt dan ook om de hoek. Wellicht een film die je enkel kan appreciëren als je in de juiste stemming bent.

Wel een beetje oppervlakkige visie. De film zit juist vol diepgang en emotie, maar geen hoorbare of zichtbare. De film speelt zich in totale contemplatie af.

Steeds opnieuw worden de dagelijkse rituelen vastgelegd en dan bestaat de angst dat het te eentonig gaat worden. Dat was het hier en daar ook wel, maar dat wordt gecompenseerd door de momenten waarop de film erin geslaagd is een mystiek gevoel vast te leggen.

Tijdens de gezangen krijg je in wisselende resoluties prachtige beelden te zien van bijvoorbeeld de zonval op vallende stofdeeltjes in een leeszaal, close-up van een vertraagde regenbui in een grasland, versnelde beelden van de voorbijtrekkende sterrenhemel etc...prachtige poëtische beelden waarvoor ik gekomen was. 3,5*

Redlop, je geeft wel 3,5 sterren, maar je hebt nog niet gestemd.

Blijft lang doorwerken, * erbij. 4,5* dus.

Tevens zie ik dagelijks stofdeeltjes in de zon, en de enige emotie die ik daarvan krijg is 'oh shit ik moet weer eens stofzuigen'.

Ik zeg niet dat je er niet kritisch over mag zijn, maar dat je kennelijk op zoek was naar emotie en diepgang op een ander niveau dan de film bood. Mijns inziens was de film vol van diepgang en emotie, maar die werden in stilte en totale contemplatie geserveerd.

Maakt mij niet uit dat de beelden bij jou de huisvrouw in je los heeft gemaakt, bij mij wekten de poëtische beeldimpressies tijdens de gebedszang een bepaald begrip wakker van de mystieke beleving die de kloosterlingen ervaren. Ofschoon ik niet gelovig ben.

Persbericht:

DIE GROSSE STILLE (INTO GREAT SILENCE)

WINNAAR VAN DE EUROPEAN FILM ACADEMY DOCUMENTARY 2006 – Prix Arte

Momenteel te zien in de Nederlandse filmtheaters.

De European Film Academy kondigt met trots aan dat de European Film Academy Documentary 2006 - Prix Arte dit jaar gaat naar de documentaire DIE GROSSE STILLE (INTO GREAT SILENCE) van Philip Gröning, Duitsland.

Sinds 14 september is INTO GREAT SILENCE ook met veel succes in de Nederlandse filmtheaters te zien.

Zie voor alle informatie (vertoningen, persfoto’s, informatie, etc..): www.cinemien.nl[/url] www.intogreatsilence.nl[/url]

In samenwerking met de Europese cultuur TV-zender Arte eert de European Film Academy met de Prix Arte jaarlijks de documentairemaker die een buitengewone prestatie heeft geleverd. De leden van de jury waren dit jaar regisseur/producent Adela Peeva (Bulgarije), regisseur

Thomas Riedelsheimer (Duitsland) en producente Dorota Roszkowska (Polen).

Na het bekijken van acht genomineerde documentaires, waaronder de Nederlandse productie DREAMING BY NUMBERS van Anna Bucchetti, viel hun keuze op de uiteindelijke winnaar. Zoals de jury verklaarde, “gedurende bijna drie uur, werden we een andere wereld binnengevoerd – INTO GREAT SILENCE. En wij waren diep onder de indruk.”

Het juryrapport:

Philip Gröning’s tot nadenken stemmende film roert de mystieke kwaliteit van het geloof aan en onze behoefte aan stilte en rust in contrast met het moderne leven. Met veel geduld won de regisseur het vertrouwen van deze gesloten gemeenschap en keerde terug met verbazingwekkend filmmateriaal. INTO GREAT SILENCE is een grote film over menselijkheid en onze gemeenschappelijke Europese identiteit.

De Award zal op 2 december 2006 in de EXPO XXI in Warschau uitgereikt worden tijdens de European Film Awards Ceremony.

www.europeanfilmacademy.org[/url]

bron: MVSP

Dankzij de vasthoudendheid van Philip Groning kunnen we nieuwsgierig rondkijken op een wonderlijke plek. Veel beelden zijn dankzij hem een genot voor het oog. De stilte is geen last, er is genoeg te zien, te horen, mee te voelen en te bedenken.

Van de lijven der monniken word ik niet blij. De straffe manier van de geloofspraktijk doet de heren dagelijks aan het kruis hangen, in afwachting van God.

Dwangmatige types passen denk ik het beste in deze straffe omgeving, die zoveel mogelijk probeert alle menselijkheid uit te bannen. Menselijkheid als station van troost, slechts in dienst van de God.

Op dat punt gekomen wordt de monnik uitgenodigd God te worden met God. Dat schiep bij mij een blijde verwachting: eindelijk een glimp van het Goede. Ik zat op het puntje van mijn stoel om het te zien in een van hen.

De stervende monnik met zijn uitvallende tanden en angstig zoekende blik liet even een verandering zien toen zijn ogen rustiger werden en een indruk gaven van een heel klein beetje vertrouwen God te vinden in het sterven zo dichtbij. Of waren het gewoon zenuwen, omdat een camera zo vlak boven zijn neus alles registreerde? Moest hij aan de camera bewijzen dat hij God in de ogen kon zien? De bange mens hoeft niet bang te zijn, toch?

Fantastisch ridicuul en theatraal is het als de monnik bij het zingen van de vespers zich op de bodem van de bank stort en blijft liggen, zoals hij gevallen is. Neergestort, niets meer van hem over, wachtend op Gods armen.

Karthuizer monniken zoeken God, niet de wereld. Dat is jammer. Hun harde werk en straffe leven zou zoveel in betekenis kunnen toenemen als zij ook terug zouden keren naar die mensheid.

Ik zou wel eens willen weten waarom zij de regisseur toestemming hebben gegeven te filmen in hun klooster. Ik schat in dat het een menselijk verlangen is geweest: gekend te zijn door de medemens.

Mooie film op vorm en inhoud.

Fijn dat zo'n film dan weer in relatie wordt gebracht met Die Große Stille zeg....

Vond de docu in het begin wat saai, maar na verloop van tijd begon hij mij wel wat te boeien. Het is toch een hele unieke kijk in een klooster, het strengste van Europa hoorde ik (?). Het is ondanks de traagheid wel degelijk een best mooie ervaring, en ik zou traagheid dan ook niet altijd negatief willen zien. Helaas hield het na verloop van tijd geen stand meer, en vond ik het laatste stuk weer even saai als het begin. Ga voor 3 sterren.

Zonder te veel ophef proberen te veroorzaken (?) denk ik dat geeneen niet-gelovige erg kan waarderen. Dat ik de film juist om zijn stilte slecht vind is natuurlijk een gewone mening, maar er wordt zo'n nadruk op de gelovigheid gelegd dat dit bij een niet-gelovige irritatie kan opwekken.

Ik had wel waardering voor de mannen in de documentaire, die hun leven vólledig wijden aan God en erg vastberaden waren. Dit deed aan de andere kant ook medelijden opwekken. Hoe kan je je leven zo simpel verspillen... Maarja, zo zie ík dat als niet-gelovige.

Euhm, had je dan uberhaupt ergens een vermoeden dat het leven in n.b. een klooster niet hoofdzakelijk gebaseerd zou zijn op geloof? Tevens wordt er niet eens nadruk gelegd op het geloof, maar gewoon het reilen en zeilen in het klooster, incl. het bijhouden van de moestuin, het hakken van brandhout, het schoonmaken van de vertrekken, en het wassen van de pijen. Het geloof komt amper aan bod...

Niet helemaal mee eens. Ik ook kan mij irriteren aan gelovigen die hun boodschap door willen drammen (bij niet gelovige), maar dat is nu juist niet het geval in deze docu. Dit is een registratie van hoe zij leven, dat is compleet wat anders.

Ik snap niet dat mensen zo positief zijn over deze zooi,

deze docu gaat nergens over,

bevat niks geen schokkende beelden/cijfers of zielige mensen of wat dan ook een goede docu maakt.

het enige wat er 3 doodsaaie uren te zien is zijn wat intervieuws met contactgestoorde monniken die zichzelf blijven herhalen en beelden van de gangen of dan filmen ze stoelen, maar ik kan er niet uithalen wat er nou werkelijk mee bedoelt word.

Kan iemand mij mis uitleggen waarom deze film boven 3 sterren haalt?

Interviews? Wat waren ze spraakzaam...

Om toch maar in m'n naiviteit een fatsoenlijke reply te geven: de documentaire is niets anders dan een (exclusief) kijkje in het reilen en zeilen binnen de allerstrengste monnikenorde.

Ik vraag me toch af waarom mensen zich 2,5 uur gaan martelen een documentaire te bezichtigen die ze voor geen reet interesseert.

ik heb m niet afgekeken moet ik bekennen,

maar ik heb niet t idee dat er veel veranderde aan het einde.

en om ook nog even terug te komen op het bericht van Kos, het waren inderdaad niet de best gekozen woorden, zo bedoelde ik t ook niet precies.

Voorzover ik de docu begreep, deden deze monniken ook voor zichzelf.

Het is al een hele tijd geleden dat ik deze documentaire - in de bioscoop, gelukkig - heb gezien, maar ik herinner me er buitengewoon veel van. De film is zo traag dat de beelden bijna letterlijk op je netvlies gebrand staan; hij haalt zijn kracht niet uit de narratieve opeenvolging van beelden maar in de kracht van elk beeld afzonderlijk. Het is overigens ietwat ongepast, zo lijkt me, om het over 'beelden' te hebben - er is geen sprake van een enscenering, een script, een plan of welke vorm van opsmuk dan ook; Gröning registreert enkel, hij toont, representeert niet maar presenteert. De zuiverheid van datgene wat hij toont kan niet anders dan voor elk van ons een vorm van zuivering zijn.

Dit laatste klinkt misschien 'religieus', maar is het niet - of althans niet in de gebruikelijke zin van het woord. Zelf ben ik atheïst, ga ervan uit dat er niets is dan deze wereld, het aan-deze-zijde, het aardse en immanente. Het zou overdreven zijn te stellen dat deze film niets met transcendentie te maken heeft; natuurlijk gaat het hier om geloof, geloofsbelijdenis en overgave. Tegelijk kan de film niets anders tonen dan de werkzaamheid van dat geloof hier en nu, in deze wereld. Voor mij was hij dan ook eerder een verwijzing naar het raadsel en de schoonheid van het al-te-aardse - de seizoenen, het land en de bergen, dieren, de mens. Wat me bijvoorbeeld heel sterk is bijgebleven uit de film is, vreemd misschien, het voedsel: de eenvoud en de oorspronkelijkheid ervan, de puurheid is bijna te proeven.

Voor elk persoon die zich weleens vragen stelt - en dat doen mensen die bewust ongelovig en dus niet indifferent zijn net zozeer als gelovigen - is deze film een absolute, bijna onmisbare aanrader. De gelovige zal hij misschien naar boven leiden; mij leidde hij naar beneden, naar de veelheid van ons leven hier en nu, de onuitputtelijkheid en grootsheid ervan.

Eindelijk een documentaire zonder commentaar, zonder al te nadrukkelijke interviews. De maker zal aan vele regels gebonden zijn geweest. Door deze beperkingen is hij tot een vorm gekomen die het mystieke van het strenge kloosterleven zo dicht mogelijk probeert te benaderen, zonder de monikken al teveel te storen. Het lijkt of de maker zelf ook door het verstilde leven bevangen is geworden. Veel camera standpunten, natuurbeelden, close-ups.....maar vooral ook, opvallend genoeg, de geluiden zijn met zorg gekozen.

De beelden zijn in hun gekozen details in combinatie met de geluiden van een sfeer die voor mij als niet gelovige erg treffend waren en van een aantrekkelijke schoonheid.......het deed mij verlangen om ook eens op zo'n plek terug te trekken.....maar dan wel met mijn eigen bibliotheekje.

Geluid: de snorrende kachel, het smeltende sneeuw, de zingende vogels, de zoemende muggen, en natuurlijke de akoustiek van gangen en kapellen, die de menselijke stem iets extra doordringends geven...als ware het goddelijk.......'.Het andere' kan pas echt in zo'n verstilde geisoleerde plek tot je inwerken.

Maar ook het simpele leven met haar eenvouidige ritme....zonder gezeur.......

Hoe het kloosterleven precies in elkaar zit is hier niet de issue, maar wat wel duidelijk voor mij werd is hoe het kloosterleven van de Kathuizer's door rituelen wordt bepaald. Het leven lijkt hier eeuwen stil te staan.....voor het hogere. Een fascinerend gegeven.

4,5*

ps: terwijl ik dit stukje schrijf schalt Nick- 'Grinderman'- Cave zijn "No pussy blues" in mijn oren....

Werd er gewoon stil van..erg mooie en bijzondere docu!

Het was de eerste keer dat iemand 'van buiten' binnen de muren van dit klooster mocht komen. En deze film is prachtig in zijn eenvoud. Een soort meditatie over het leven.

Grappig als ik jou reactie lees..ik heb zo het idee dat je niet echt weet wat boeddhisme inhoud. Dan kan ik me voorstellen dat je de docu niet erg boeiend vindt en dat je er niet veel van begrijpt. Boeddhisten geloven bijvoorbeeld niet in een god. Dat is al een groot misverstand.

Ik geloof ook niet in een god maar vind de docu prachtig!

Boeddhisten??? De Kartuizers zijn Rooms-katholiek...

Ik ben een niet gelovige en ik was zeer onder de indruk van deze in vele opzichten bijzondere documentaire. De bijna meditatieve filmervaring kun je echt zonder geloof in God ook wel invullen.

Mooie en ook bijzondere documentaire over het leven van de monniken in een klooster. Wat zo mooi is aan deze film is dat het vooral een observatie van dichtbij is, Heel intiem, zonder dat alles gesproken wordt uitgelegd.

En verder is het fotografisch ook mooi gedaan. Mooi licht op de gewaden. En mooie verstilde landschapsbeelden.

Herziening door een seculier persoon:

En wederom blijft het een geweldige docu.

Langzaam, mijmerend, de seizoenen die voorbij trekken, de rites van de monikken, de prachtige getekende gezichten.

Eerste view van deze film werkte wel ietsje sterker, maar dat had er waarschijnlijk mee te maken dat dat 's avonds na een werkdag was.

Toen had ie een uitmuntend onthaastend effect.

Herkijk aan het eind van de eerste week zomervakantie 's ochtends bij de eerste koffie...en dan valt er bij mij niet zoveel te onthaasten.

Zeer bijzondere docu, maar hou rekening met de aard van de film.

heb een stukje gezien, maar klopt het dat de beeldkwaliteit erg slecht is, wat ik zag leek wel een versleten VHS tape?

Prachtig geschreven!

Docu's op moviemeter? Dat kan toch niet bedoeling zijn? Wel een erg mooie docu, daar niet van.