The Call of Cthulhu (2005)

Eén van de weinige ècht trouwe Lovecraft adaptaties. The Call of Cthulhu is zwart-wit, 4:3 en volledig stom (de dialogen zijn geschreven met een wit font op een zwart frame). De muziek is geniaal, het acteerwerk erover (zoals het vroeger was), het verveelt niet omdat de film maar 45 minuten duurt en stopmotion monsters badass zijn. Heel erg toffe film "om eens gezien te hebben".

Geweldig filmpje! Het getuigt van lef en creativiteit om zoiets in de 21ste eeuw af te leveren. Een film die volledig teruggrijpt naar de roots van de cinema: zwart-wit en zonder gesproken dialoog. Het levert in elk geval een aparte kijkervaring op, zeker in de wetenschap dat dit werkje amper vijf jaar oud is.

The Call of Ctulhu is gebaseerd op een verhaal van Lovecraft, een van de allergrootste horrorschrijvers uit de geschiedenis. De makers volgen het verhaal nauw op de voet en dat loont. Die typische mysterieuze en onbehaaglijke sfeer die Lovecraft zo mooi op papier weet over te brengen wordt hier perfect weerspiegeld door de duistere, schaduwrijke beelden. Het mooist van al zijn de decors die met niets wat ik ooit gezien heb te vergelijken zijn. Precies zoals dat het geval is met de literatuur van Lovecraft: mysterieus, sinister en bevreemdend. Ook de vertelstructuur is typisch Lovecraft. Een door gruwelijke herinneringen geplaagd hoofdpersonage dat aan de hand van flashbacks een fantastisch verhaal uit de doeken doet en zichzelf verzoent met het onfortuinlijke lot dat dra zal volgen.

Petje af voor deze regisseur die het aandurfde geheel z'n eigen ding te doen, compromisloos, geen rekening houdend met de gangbare conventies in het horrorgenre. Hij slaagt er op majestueuze wijze in de bizarre maar o zo intrigerende denkwereld van Lovecraft naar beeld te vertalen. Samen met Re-Animator en Dreams in the Witch House de beste Lovecraft-verfilming die ik al gezien heb. Absolute aanrader!

Call of Cthulhu ja. Eerste punt is dat ik het verhaal niet kende voordat ik deze film zag. Lovecraft ken ik eigenlijk alleen van Re-animator (leuke film, maar dat terzijde).

Het idee om een "all new silent" te maken kan natuurlijk niet anders dan geprezen worden. Het brengt echter nogal wat met zich mee. De oude silents zijn gemaakt met alle technologische ontwikkelingen uit die tijd. Daarnaast was de stijl destijds hip en waren regels over film niet zo grondig in ieders hoofd gestampt als nu.

Een nieuwe silent daarintegen wordt gemaakt door de huidige technologie behoorlijk te beperken. Beperken hoeft op zicht niet slecht te zijn (dogma films bijv). Ook hier levert het een aantal creatieve vondsten op. Het is jammer dat je meteen kan zien dat het hier niet om een authentieke silent gaat: de belichting is veel te helder, de nagemaakte krasjes zijn een matige gimmick en ook de acteurs lijken enigszins moeite te hebben met de stijl. Het is niet een en al slecht, maar het is gewoon erg zichtbaar een namaak-van. het komt een beetje geforceerd over.

Daarnaast is er de stijl. De makers hebben duidelijk veel Duitse cinema gekeken. Dat levert mooie decors op en gekantelde camera's. 1 belangrijk aspect waar niet op gelet is, is de snelheid en de gemiddelde shotlengte. Dat klinkt een beetje nerd, maar het zorgde er voor de hele film geen rustpunten bevat: een compilatie van 3 nachten dromen heeft een screentime van minder dan 1 minuut. Er was bijna geen ruimte voor opbouw van sfeer omdat de beelden als een sneltrein over het scherm kletteren. Dat is duidelijk iets wat getuigt van de tijd van nu. Het komt niet helemaal uit de verf, aangezien de stijl voor de rest helemaal top is. Een dik contrast. Het verhaal bevat daarnaast veel flashbacks, die voor mij, als niet-locraft-kenner een nogal hectisch verhaal opleveren.

Hoe dan ook een aangename film. Het doet helaas afbreuk dat het een namaak product is. Maar volgens mijn principe "elk principe is er 1 te veel". Is dat niet iets om veel waarde aan te hechten!

P.s. fijne lengte trouwens: 47 minuten. filmpje dat je snel effe kunt opzetten en fijn wegkijkt.

Leuk tussendoortje.

Lijkt me handig vooraleerst te vermelden niet bekend te zijn met oude silent movies. Dat The Call of the Cthulhu dan zichtbaar een 'na-maak van' is, stoorde mij dan ook geenszins.

Sterker, ik vond de belichting juist erg goed en de krassen wel een geinig stijleffect. Verder ook intensifiërende kaderkeuzes en prachtige decors. Ostentatief in alles, maar dat is in deze stijl geen punt, juist wenselijk. Gek genoeg bleven vooral de acteurs daarin een beetje achter; had nog overdrevener gemogen.

Lekker sfeertje hier en daar, te ludiek om echt spannend te worden maar dat is grotendeels te charme van het filmpje. 47 minuten klein vermaak. 3*

Onder het motto mijn horizon verbreden, besloten om deze film eens te gaan kijken. Nog niet eerder zag ik een zogenoemde 'stomme film' en wist dan ook niet wat ik ervan moest verwachten.

Cthulhu kwam me wel bekend voor, en uiteindelijk wist ik dan ook dat ik Chtulhu ken uit de afleveringen van South Park.

Deze film daarentegen, was voor mij een moeilijke zit. Het was niet spannend en dat het lowbudget was kon je overduidelijk zien. De effecten waren echt crappy en het verhaal dat slechts 47 minuten duurde, duurde mij achteraf nog eens veel te lang ook. Ook dat constante muziek de gehele film door en alleen tekst in beeld vond ik niks. Het zal vast wel horen bij dit soort films, maar ik ben er achtergekomen dat dit echt niks voor mij is. De eerste silent en laatste silent (Buiten Laurel & Hardy om na dan) voor mij.

Erg matig.

Deze film probeert de silents van een 100 jaar geleden getrouw na te bootsen, maar slaagt daar eigenlijk al niet al te best in. Da's vervelend, want dan heb je sowieso al the worst of both worlds, zeker voor mensen al niet teveel affiniteit hebben met die oude films.

De acteurs zijn helemaal niet expressief genoeg, sommige zijn ook duidelijk jonge kereltjes met een fake snor en bril op. Visueel oogt het soms wat te scherp, het grain effectje over de film gaat ook een beetje vervelen. En de soundtrack klinkt dan weer wat te modern, zeker het stuk bij de King Kong-cult.

Verder lijkt de stijl soms iets teveel een excuus om het beperkte budget te verbergen, al twijfel ik er verder ook niet aan dat deze film uit pure passie gemaakt is. Er zitten weinig commerciële intenties achter, want dit is zo niche dat ze vanaf het begin al wel beseft zullen hebben dat dit nooit een groot publiek zou bereiken.

Nog wel respect voor de opzet, maar de uitwerking ervan was matig en als niet-liefhebber van het "genre" is het sowieso al niet zo boeiend.

1.5*

Ik ben al zeer lang geïntrigeerd door H.P. Lovecraft, maar de laatste 7-8 jaar is dit nog verder gegroeid tot highest level en is mn fascinatie voor zowel de persoon, als zijn werk immens, met zijn kosmische horror love it. Boeken, muziekbands met als voornaamste thema Cthulhu Mythos en de verschillende goden per natuurelement . Ik kan me vaak zo intens inleven in zijn werken, die enerzijds z'n ergste nachtmerries beschrijven en anderzijds zijn totale minachting vd mens en niks voorstellen tov 'Great Old Ones' en 'Outher Gods'. Deze goden zijn verantwoordelijk voor veel dingen in het dagelijks leven van mensen, maar de mens zelf is zich hier niet van bewust.

Nu deze stomme film-versie van het verhaal, gemaakt door H. P. Lovecraft Historical Society. Ik ben normaliter geen fan vd stomme film, maar hier gaf dit totaal geen probleem, het zwart-wit beeld, het geluid vd nachtmerries, de wanhoop, het typische sfeertje, eigenlijk meer H.P. Lovecraft dan heel wat andere verfilmingen of link leggen met H.P.L. Het boek zelf is eigenlijk als soort documentaire geschreven, bestaand uit 3 delen. Deze korte film is geïnspireerd door deel 1. The Horror in Clay, omdat me Professor Angell en Wilcox direct belletje deden rinkelen. Ik vind dit gewoon sterk aanleunen bij zijn werk en kleine 50min heerlijk sfeertje.

“Ph'nglui mglw'nafh Cthulhu R'lyeh wgah'nagl fhtagn”

De HP Lovecraft Historical Society of HPLHS is een groepje Lovecraft-liefhebbers wat is uitgegroeid tot een bedrijf die zich toelegt op het creëren van films, radio en audio dat trouw is aan het bronmateriaal. In 1987 bracht één van de oprichter en regisseur Andrew Leman al eens een film uit en deze is dan ook het tweede project. Maar zomaar een ‘fanfilm’ is dit niet!

Nu werd het verhaal "The Call of Cthulhu", geschreven in 1926, vlak voor de komst van ‘geluidsfilms’ en aangezien de makers de vorm van het tijdperk waarin het verhaal voor het eerst werd geschreven willen aanhouden, werd deze gepresenteerd als een stille zwart-witfilm. Gefilmd met een klein budget van naar schatting $ 50.000, met een mix van moderne en vintage technieken (iets wat ze zelf 'Mythoscope' noemen) en doet denken aan de Duitse expressionistische cinema. (Lovecraft kende makers als Murnau en Lang waarschijnlijk ook echt)

Door één verteller (een psychiatrische patiënt)en één luisteraar wordt het verhaal "opgebouwd" uit stukjes en beetjes van op het eerste gezicht niet-gerelateerd materiaal die langzaam een vreemde mythologie van de Ouden onthult.

Als eerst komt het gedeelte (The Horror in Clay) over Francis Thurston die nalatenschap van zijn onlangs overleden oom Professor George Angell doorneemt Een afgesloten doos blijkt echter iets onverwachts te bevatten. Het blijkt een manuscript over dromen van Henry Anthony Wilcox te zijn, die na een bevreemdend afgodsbeeldje dromen overkwam. Twee woorden kwamen in de omschrijvingen steeds terug; Cthulhu en R'lyeh

Na deze ontdekking volgt het tweede gedeelte (The Tale of Inspector Legrasse) waarin Thurston beschrijft waarom zijn oudoom zo fascineerde. Op een bijeenkomst van geleerden bezoekt rechercheur John Legrasse hen te raadplegen over de herkomst van een idool met tentakelsgezicht dat in beslag was genomen tijdens de inval in een sekte-orgie.

In het derde gedeelte ontdekt Thurston bij toeval een artikel in een krant over de vondst van een gestrand schip genaamd de Emma. Nieuwsgierig geworden gaat hij verder op onderzoek uit en kom achter de gebeurtenissen van de bemanning en het treffen met R'lyeh en Cthulhu.

Onomstotelijk is dit denk ik de meest getrouwe Lovecraft-verfilming van dit verhaal. Echter door het als een stille film op te nemen krijg je ook toneelachtig over-acteren. En zwart-wit helpt natuurlijk ook om op een slimme manier budgettaire beperkingen te omzeilen. Hoewel er dus ook opmerkingen zijn te maken op de film, zorgen de trouw aan het bronmateriaal, de creatieve beelden, inventiviteit en charme van deze korte speelfilm het over geheel genomen tot een prima Lovecraft-film te brengen