Kurtlar Vadisi - Irak (2006)

Een film die het legendarische Delta Force overstijgt kwa ongenuanceerdheid. Daarnaast een verschrikkelijk slecht geproduceerde maar vooral populitische B-film, Delta Force had tenminste nog vermakelijke actie-scènes.

1*

Na een (erg oppervlakkige) herziening, wil ik toch ook even mijn ei kwijt over deze controversiële productie.

Er zijn duidelijk twee groepen te onderscheiden in de discussie rond deze film (uitzonderingen daargelaten): degenen die hem uit nationalistisch / chauvinistisch oogpunt ophemelen aan de ene kant en degenen die zich storen aan het antiamerikanisme (en zelfs antisemitisme) aan de andere.

Beide groepen hebben het mis en wel om de volgende redenen.

Eerstens moet vastgesteld worden dat er totaal geen sprake is van antiamerikanisme in deze film, in ieder geval geen ‘oprechte’. Want, zoals mijn idool Haluk Bilginer ook zegt in dit interview: degenen die een anti-Amerikaanse film willen maken, moeten op de eerste plaats ook zélf anti-Amerikaans zijn en dat is hier bijlange niet het geval:

Kurtlar Vadisi behandelt de avonturen van Polat Alemdar, een geheim agent van de Turkse staat die moet infiltreren in maffiakringen. Maakt dit hem tot een charmante, onschuldige James Bond? Helaas. Al direct bij de lancering van de serie, werd door vriend en vijand de link gelegd tussen de personages uit de serie en bekende (bestaande) Turkse maffiabazen als Abdullah Çatlı en Alaattin Çakıcı, van wie vaststaat dat ze in dienst van de Turkse diepe staat (vergelijk Gladio) veel vuil werk hebben opgeknapt (om zich vervolgens zélf, natuurlijk ongestoord, aan datzelfde vuile werk te wagen). Het Rode Gevaar en zijn ‘tentakels’ in Turkije waren hierbij natuurlijk de duidelijkste vijanden die, legaal of niet, opgeruimd moesten worden. Drie keer raden wie onze helden hierbij te hulp schoten, of het vuurtje zelfs telkens weer aanstaken, o.a. in ruil voor ruime afzetmogelijkheden van Fords en hamburgers op de Turkse markt.

En warempel, in de film zelf wordt dit zelfs volmondig toegegeven. Nu ja, we horen van de bad guy, Sam W. Marshall, het volgende:

‘Schiet de film zichzelf nu in de voet?’, dacht ik bij deze scène, ‘Die man heeft immers toch gelijk? “Jullie” (de nationalistische heksenjagers) zijn toch duidelijk jarenlang “gebruikt” om vervolgens als een vuile doek weggegooid te worden? Wat bezielt je dan nu om je op te werpen als verdediger van Turkije tegen het Amerikaanse imperialisme, hetgeen jijzelf hebt helpen opbouwen?’

Maar onze held Polat zou Polat niet zijn, als hij niet lak zou hebben aan “nuance” en het over een andere, “charismatische” boeg zou gooien. Zijn antwoord op Marshall:

Halleluja, de Turkse eer is gered door onze immer met gefronste wenkbrauwen rondlopende charismatische held.

Om het niet te lang te maken: ik kan noch het “nationalistische”, noch het “anti-Amerikaanse” van deze film accepteren. Het is een aanfluiting, een laatste strohalm voor rechtse chauvinisten die na de val van de Sovjet-Unie, of eigenlijk lang daarvoor al toen met de junta van 1980 al het “linkse” in Turkije met de grond gelijk werd gemaakt, in een soort vacuüm terechtkwamen en nodig op zoek moesten gaan naar nieuwe vijanden. Oud-bondgenoot Ome Sam mag voortaan die rol vervullen blijkbaar, maar een Deniz Gezmiş bijvoorbeeld, die het ware gevaar al ver van te voren had zien aankomen, blijft natuurlijk nog altijd een rode demon.

Chaotische en potsierlijke film vol dubieuze schetsen, die zichzelf helaas veel te serieus neemt. Het houterige acteerwerk (alleen Zane voldoet feitelijk) en de vreselijke soundtrack zijn tot daar aan toe, maar het constante gejeremieer en een gebrek aan actie doen de film uiteindelijk de das om. Veel te lang en weinig boeiend, al is de film wel een curiositeit om haar invalshoek.

Een milde 1,5*.

Goeie film. De film vertelt gewoon de feiten. Kurtlar Vadisi Irak is gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen, maar is ook deels fictie. Het ware gezicht van de Amerikanen zie je in deze film.

Erg jammer dat ik racistische opmerkingen richting Turkije en Turken moet zien als reacties van mensen op deze film.

Ik vond de film zelf ook erg matig en heel doorzichtig pro-Turks en overdreven anti-Amerikaans, ze werden echt neergezet als de valste mensen ter wereld, alsof het demonen waren. Na 40 minuten is het constante demoniseren gelukkig voorbij en wordt de film nog enigszins dragelijk.

Ben overigens zelf Turks. Ik vond Veda daarentegen wel weer erg leuk! Niet zo doorzichtig