The Devil and Daniel Johnston (2005)

Bijzondere documentaire!

Het bizarre universum van Daniel Johnston is bijna onmogelijk te begrijpen, maar deze documentaire laat zoveel beelden uit het leven van Johnston zien en filmpjes die hij maakte, dat je een mooie inkijk krijgt in zijn leef en gedachtenwereld. Door zijn geestesziekte heeft hij de vreemdste gedachtenkronkels. Alles wat hij doet is origineel.

Zijn levensverhaal kent een eenduidig patroon: hij gaat van instelling naar instelling, maar toch weet hij er steeds weer uit te krabbelen en een plaat op te nemen.

Grappig om te zien dat Kurt Cobain een half jaar lang overal verscheen met een shirt van Daniel Johnston, waardoor hij zijn eerste landelijke bekendheid verwierf.

Het enige minpunt van de documentaire is dat hij te lang duurt. Na de zoveelste opname in een instelling en uitvoerig verslag hoe hij hier weer uit wist te komen dankzij hulp van familie of vrienden, begint het op een gegeven moment te vervelen.

Het laatste gedeelte waarin getoond wordt dat hij weer bij zijn ouders woont (althans op hun erf), is prachtig. Hij heeft nu eindelijk weer een periode van stabiliteit te pakken. Zijn illustraties gaan langs musea over de hele wereld, en hij gaat zelfs op wereldtournee. Na zijn levensverhaal te hebben gezien vind ik dat een wonder.

Aaah....na de grunge gingen we aan de lo-fi met Daniel Johnston als de grootste held...nu geef ik onmiddelijk toe dat ik ook niet altijd even van z'n stem gecharmeerd ben, maar anderzijds een leven zonder "Speeding Motorcycle" lijkt me ook niet echt de moeite waard.

En z'n manische depressiviteit en obsessies zijn nog bekender dan z'n muziek waarschijnlijk.

En in deze docu zien we de rest van Sonic Youth wanhopig op zoek naar Daniel in New York als drummer Steve Shelley hem net z'n appartement heeft uitgegooid, Daniel huilen bij Jad Fair en ook z'n lichamelijke aftakeling als gevolg van alle medicatie.

En de geweldadige incidenten die leiden tot gedwongen psychiatrische opnamen.

Interessante docu die wel weer uitnodigd om weer eens wat van hem te draaien.

Ken(de) die Daniel Johnston totaal niet, maar ben wel reuze geinteresseerd geraakt in m.n. de (vroege) muzikale escapades van deze geesteszieke loner (hey, zo heet ook een alleraardigst liedje van hem!) die zijn ziel blootlegt. Genialiteit gaat blijkbaar wel zo nu en dan gepaard met rariteit (en geestesziekten). En dat wordt tot in den treure flink benadrukt in deze documentaire. Want je 'moet' hem wel goedvinden, dwingend. Het lijkt bijna op medelijden...misschien is het dat ook wel...!?

Het underground/alternative folkywolky karakter van Daniel Johnston komt ook naar voren in de keuzes die regisseur Feuerzeig maakt. De eerste keer dat Johnston wordt opgenomen in een psychiatrische instelling is nadat hij een bad trip had van LSD tijdens een concert van de Butthole Surfers. De zanger wordt letterlijk aan de tand gevoeld met borende vragen bij de tandarts, hahaha.