Eden (2006)

Inmiddels is dat zeker. De film heeft zijn charmes, maar voor een echt goede film is het mij te sentimenteel. De charmes zitten vooral in de hoofdrolspelers (met hun innemende glimlach en twinkeling in de ogen perfect gecast) en de eetscenes in het begin.

Dit is trouwens de enige film waarvan ik weet dat-ie nog tijdens het festival is aangekocht voor distributie. Door Cinemien (uiteraard).

Er zijn wat films met koken, van Bella Martha tot aan Big Night, die echter allen niet je heel erg sterk doen verlangen naar het eten. Eden is de eerste film waarin je je echt helemaal waant in de magische wereld van mensen en hun gelukkigheid om het eten van een topkok. Er wordt echt de tijd genomen om dat genot van het scherm te doen afspatten, continu zielrakend. Dit is de verpakking om de licht dramatische, romantische aangename sfeer van de film, waarin mooie karakters zitten. Christoph Kaiser en Julian Maas componeerde ook een hele mooie, lichte score waarin cello's nooit te melancholiek worden, maar altijd nog oprecht klinken. Dat onderstreept de kracht van de film an sich ook; het blijft mooi sentimenteel. Mooiste qua muziek was de scene waarin iedereen in het restaurant zit te genieten van de het eten en de gitaar op tremolo wijze wordt toegepast.

4 sterren

Eden begint als een prachtige meeslepende film, maar verzandt helaas in een quasi-interessant wanna-be arthouse film. Probleem, het personage Xander, de man van Eden. In een over de top performance lijkt het haast alsof we te maken krijgen met een personage uit een puberkomedie. Het breekt de film op, irritant (net zo irritant als het personage Sophie uit Hofmanns debuut, maar dat was dan nog eens het hoofdpersonage die maar niet wilde oprotten). Charlotte Roche als Eden verliest ook haar glans naarmate de film vordert.

Het script mag er absoluut wezen, maar subtiliteit was meer gepast in deze film. Kleine teleurstelling.

Boek met recepten uit de cucina erotica!!

Erg sympathiek filmpje, eigenlijk verrassend aangenaam, met slechts tegen het einde wat nare complicaties waarbij ge niet erg weet waar het verhaal eigenlijk naar toe moest, al wordt uiteindelijk de emotionele kaart getrokken.

Enkele heel mooie scènes en behoorlijk origineel, zoals de staande "ovatie", de scène met de hond, meerdere bereidingen in de keuken en ook het slotgebeuren.

Beide hoofdacteurs spelen m.i. uitstekend.

Aparte film.

Vond de 1e 45-60 minuten ontzettend saai. Had 'm bijna ook uitgezet. Dat hele sfeertje kon mij op dat moment gewoon niet boeien. Een film die over culinair voedsel gaat en die zich afspeelt in Duitsland vond ik een beetje raar. Verder zat er ook een depressief sfeertje in de film. De aseksuele man, Duitsland, meisje met down-syndroom en de muziek maakte mij niet bepaald vrolijk. Vooral omdat ik een verwachtte met een komische noot.

Laatste half uur maakte gelukkig wel wat goed. Ik zat goed in de film en je voelde de gevoelens van Gregor en de jaloers man Xaver.

Ondanks het leuke laatste half uur vind ik de film toch net een onvoldoende. Duurt mij iets te lang voordat ie leuk wordt. 2.5*

Een mooie film. Ik vind het leuk dat eten er een grote rol in speelt, de muziek vind ik fijn en bijpassend, en het acteerwerk vind ik goed. Ik vind Charlotte Roche een leuke verschijning. Het verhaal interesseerde mij wel, maar hoe langer hij duurde, hoe minder het mij boeide. Er vinden gebeurtenissen plaats die mij enigszins stoorden en die mijn aandacht afleidden van het verhaal dat mij wel aansprak, over de vriendschap tussen Eden en Gregor en de kleine Leonie die daarbij betrokken wordt, en het genot dat zij zichtbaar aan het eten beleven. Ik snap dat het dan misschien te klein zou zijn en dat het meer om het lijf moest hebben voor wat spanning en sensatie, maar het maakt deze film voor mij niet beter. De vriendschap en het eten deden mij meer. Aangezien ik het grotendeels een goede film vind en me er wel mee heb vermaakt, geef ik een 7. 3,5*