The Thirteenth Guest (1932)

The Thirteenth Guest

Een korte film, met weinig stemmen en een laag stemgemiddelde. De laatste tijden ben ik mij meer en meer in de oude film aan het verdiepen en je komt heel veel leuks tegen. Helaas kom je zo nu en dan ook een slechter filmpje tegen. Als je nagaat dat de bioscopen vroeger de dienst uit maakten en de regisseurs naar vraag moesten produceren kan je nagaan dat er veel troep geproduceerd is. Ik ben bang dat The Thirteenth Guest niet tot de beste van zijn tijd behoort.

Het verhaal is namelijk best leuk en interessant. Genoeg plaats voor een spannend verhaal en genoeg perspectief op een knaller. Helaas is het probleem van deze film dat hij nooit echt lekker op gang komt. Hij kachelt rustig voort. Het wordt echter nooit spannend, eng, dramatisch of leuk. Hij blijft de gehele 70 minuten op een onder gemiddeld niveau zweven. De acteurs lijken zich niet veel in het verhaal te kunnen inleven en de opmaak is ook niet al te best. Het uiteindelijke einde zou alles in een groot plot bij elkaar moeten brengen. Helaas wordt dit vlot afgedaan en laten ze alles in de laatste minuut even op zijn plek vallen. Jammer, want het had zo veel beter gekund.

Ginger Rogers is de meest bekende actrice in deze productie en dat valt op. Ze weet er min of meer boven uit te steken. Toch had ik ook baar haar het idee dat het haar niet allemaal interesseerde. Dat ze het deed omdat het moet. Zo ging het de hele film voort.

Lyle Talbot is de tweede ster in deze productie. Hij is een interessante rechercheur in de moordzaak. Hij is degene die alles op zijn plek moet laten vallen. Hij speelt ook niet al te goed. Alles wordt door hem gebracht als een opgedreund script, en niet als verhaal. Inleving en compassie mistte ik ook bij hem. J. Farrell MacDonald had dan nog wel een grappige rol als politieagent. Een beetje een dommere rol. Hij hoefde ook niet de bolleboos te zijn. Hij deed het wel leuk.

De weergave van de film was echt saai gewoon. Oppervlakkig, te rustig en timide. Het grootste dat me opviel was dat er totaal geen muziek in de film zat. Geen enkele scène had muzikale ondersteuning. Dit haalt een groot deel van de sfeer weg en is echt een gemist. De normale locaties weten ook niet te boeien. De woonkamer waar de moorden plaatsvonden had sinister moeten zijn. Een klassieke horrorkamer. Helaas was dat niet zo en had ik er elke dag zo kunnen ontbijten.

Helaas is deze film niet wat ik er van gehoopt had en kan ik niet heel hoog uitkomen. Teleurstelling is het woord waarmee ik deze film het best kan omschrijven, als dat nog niet opgevallen was

1.5*

Aardig moordmysterie, gedomineerd door Ginger Rogers (hier nog vóór Gold diggers of 1933 en haar films met Fred Astaire en dus nog bepaald geen ster) en Lyle Talbot als de luchthartige maar voortvarende privédetective die gelukkig meer aandacht krijgt dan de bangige kluns (Paul Hurst als "Grump") die zijn baas de politiecommissaris (J. Farrell MacDonald) regelmatig tot een slow-burn-woede-aanval brengt. Ondanks de voor die tijd gebruikelijke trage cameravoering en montage en de afwezigheid van "smerende" muziek is de film nog altijd onderhoudend, dankzij de vlotte en soms lekker pinnige dialogen ("Dear Marjorie - your soul must look like the inside of a vinegar bottle!"), het aardige spel en de fraaie setting van het oude huis. Een vergeten klassieker zou ik dit zelfs in mijn wildste fantasieën niet durven noemen, maar vermakelijk is hij zéker, zelfs in de matige Weton-Wesgram-kopie waarmee ik opgescheept zit (met op de hoes de poster voor een heel andere film, The 13th man - wel op MovieMeter, maar nog geen stemmen en geen berichten, ook dat nog).