Tachiguishi Retsuden (2006)

Voordat de film begon hield Ichikawa (die zelf nog een korte rol heeft) nog een kort praatje. Hij praatte Japans en een tolk vertaalde, maar die kerel praatte zo onverstaanbaar Engels dat zelfs Ichikawa zelf het waarschijnlijk beter had gekund.

Anyway, wat ik ervan begreep was dat Ichikawa en Oshii een deal hadden gesloten dat wanneer Innocence geen prijs zou winnen in Cannes, dat Oshii dan elke film mocht maken die hij wilde, zonder druk van studio's, regels of conventies. Daar is hij in ieder geval in geslaagd. Helaas, in dit geval.

Tachiguishi Retsuden lijkt een middelvinger naar iedereen die Innocence afrekende op zijn lastige verhaal en filosofische quotes. In deze film doet Oshii in feite hetzelfde, maar dan over een totaal nutteloos onderwerp en zonder zijn gebruikelijke flair.

Het is een mockumentary waarin Oshii 60 jaar van Japanse fastfood-industrie geschiedenis uiteenzet. "It's just noodles!" krijst een fastfoodrestauranthouder naar de voice-over, die al zeker een kwartier een lulverhaal houdt over een of andere Tachiguishi. Je kunt je afvragen: als zo'n restauranthouder al niet 15 minuten naar dat gezaag kan luisteren, hoe zit het dan met het publiek?

Want die voice-over lult de rest van de film aan elkaar. Het is één lang overgeconceptualiseerd verhaal over verschillende legendarische Tachiguishi, hun eetgewoonten, de symboliek daarvan, de filosofie erover en de zogenaamde desastreuze invloed die het had op Japan. Natuurlijk is het allemaal zo ontzettend over the top dat je het moeilijk serieus kan nemen. Er worden verbanden gelegd die nergens op slaan (tenminste, voor mij niet) en futiliteiten aangehaald die nergens naar leiden. Toen ik serieus 5 minuten naar een getuige zat te luisteren over zijn gevecht tegen denken aan ******land terwijl hij die FUCKING FRANKFURTERS aan het eten is, had ik echt behoefte weg te lopen...

Wat de film dan nog enigszins draagbaar maakt is de zelfspot en visuele stijl. Het ziet er weer lekker wazig uit, die typische Avalon-filter ligt er weer overheen. Het "superlivemation" is best leuk, maar wordt totaal overschaduwd door het belachelijke narratief, waardoor enige vorm van verder experiment met de techniek totaal onmogelijk wordt. Maar heel sporadisch doet Oshii er wat grappigs of leuks mee.

Kawai is verder het enige echte hoogtepunt, zowel als componist als als Tachiguishi. Zijn optreden als leider van een bende hamburgerverslindende Tachiguishi (allemaal met neusring) zorgt voor de leukere scènes uit de film. De visuele kenmerken komen hier ook wat naar boven, en de voice-over ondersteunt het geheel met een gortdroge weergave van de strategische tactieken die zowel de kok als de Tachiguishi schijnbaar gebruiken. De kok stuurt 20 hamburgers naar het front, en de bende zaait verwarring door afwisselend om chili, water en mosterd te vragen. De oorlog is over wanneer er een druppel saus overblijft in een kom ramen.

Voor Japanners misschien leuk. Het is opvallend dat Ichikawa aan het begin zich nog hardop afvroeg voor wat voor publiek deze film bedoeld is. Het is in ieder geval een totaal andere Oshii dan we gewend zijn. Sfeerloos, en een oninteressant weliswaar over the top maar daardoor niet minder langdradig verhaal dat met behulp van een slaapverwekkende voiceover elke vorm van audiovisueel spektakel onmogelijk maakt.

IK heb me gewoon geërgerd aan een Oshii-film, en dat komt hem op 1,5* te staan.

Niks minder dan een hilarisch spektakel.

De manier waarop Oshii een docu maakt over een compleet onzinnig onderwerp, vol serieux en volledig in de Japanse naoorlogse geschiedenis verweven is gewoon geweldig.

Dat er nieuwe animatietechnieken gebruikt worden en dat de halve cast bestaat uit bekenden uit de anime wereld is alleen maar een extra plus.

Verder een film die je met goeie sube moét zien, er wordt namelijk echt een hoop in afgebabbeld en hoewel de film als concept niet al te moeilijk is, zit er veel humor verborgen in alle verbanden en invalshoeken op de "grifters".

Geweldige comedy, doet aan als een mix tussen Otaku no Video met de droogheid van Dai-Nipponjin en de dialoogsnelheid van Innocence. Geen filmpje om vrienden mee te maken, maar aan dat soort seutige regisseurs heb ik toch niet veel.

Dikke 4.5* met ruimte voor 5*, maar daarvoor zal ik toch echt iets eenvoudigere subtitles moeten hebben? M'n Frans is afdoende maar niet optimaal.

En uiteraard een uitgebreide review. Mag zeker niet ontbreken bij een film als deze.

Gaaap.

Onderhond noemt Dai-Nipponjin, dat is inderdaad waar ik aandacht. Laat ik dat nou toevallig ook niet zo'n beste film vinden. Daar waren (oa) de dialogen saai, hier waren de dialogen weliswaar schaars, maar de monoloog was slaapverwekkend. De voice-over is ook dermate overheersend dat de acceptabele muziek nauwelijks opvalt. Ik vond de aparte animestijl wel aardig, maar er wordt te weinig uitgehaald. Verder heb ik zelfs niet één keer kunnen glimlachen.

1* voor de veelvraat-scène (ossen), enige scène die nog enigszins leuk was, en de stijl.

Je moet het Oshii nageven, het is moedig om met zo'n film op de proppen te komen. Het uitgangspunt is behoorlijk origineel te noemen, een film over mensen die proletarisch uit eten gaan.

Ik was erg nieuwsgierig naar deze film vanwege het bizarre uitgangspunt en de kleurrijke poster, al moet ik zeggen dat de combinatie van Oshii en slapstick me in Talking Head en in mindere mate in The Red Spectacles niet zo super bevallen is.

Uiteindelijk kan ik ook hier niet veel mee. Ongetwijfeld ligt dit voor een gedeelte aan de brakke subs, maar ook gewoon aan de saaie monoloog waar maar geen einde aan leek te komen. Af en toe gewoon de film op pauze moeten zetten om even iets anders te gaan doen, hetgeen niet echt een goed teken is. Wellicht heeft Phoenix hierboven gelijk dat dit Oshii's middelvinger is naar de critici van Innocence die beweren dat er in die film teveel geluld wordt. Daar had je tenminste de beelden nog om bij weg te dromen, en was het niet erg als je iets van de dialogen miste. Deze film daarentegen hangt gewoon aan de monoloog, want ondanks enkele mooie beelden gebeurde er visueel veel te weinig om te blijven boeien.

Ik wil niet helemaal negatief zijn over de film. Er zaten best een aantal dingen in die interessant waren. Ten eerste de muziek van Kawai. Die was duidelijk weer op niveau en werd ook bij tijd en wijle goed gebruikt, bijvoorbeeld om heel erg over the top iets dramatisch aan te kondigen. En sommige dingen zagen er ook wel grappig uit, zoals de man die letterlijk platgetrapt werd, en de hamburger-kok. Ook Kawai met zijn neusring zag er wel grappig uit, de rest van de "acteurs" herkende ik niet.

Ik zal hem zeker nog eens kijken mocht ik betere subs kunnen bemachtigen, hopelijk dat de film dan meer tot zijn recht komt. Tot die tijd moet de film het doen met twee sterretjes.