The Damned Don't Cry (1950)

Wat mij betreft niet een verplichte noir. Het is allemaal wel aardig en goed gemaakt, maar binnen het genre nogal onopvallend. Geen bijzonder mooie beelden bijvoorbeeld, of scènes die eruit springen of interessante diepere lagen. Hoogstens de invalshoek van de brave huisvrouw die gangstermeisje wordt is vrij uniek, maar tevens een van de zwakker uitgewerkte elementen, aangezien ineens van de ene op de andere scène die omslag gemaakt wordt. Lijkt me vooral een vehikel om Crawford bezig te houden. Ze stelt niet teleur, maar de film zelf staat ver in de schaduw van bijvoorbeeld Mildred Pierce. Vooral voor Crawfordfans of noiralleseters.

3*

A kind of tough woman, she is. Joan Crawford spettert alweer van het scherm in deze schitterende noir. Hard boiled, niet op haar mondje – mond – gevallen, op naar de top! Net als in twee voorgaande jaren veertig Warner Bros. films die ik recent bekeken heb, klimt het personage van Joan Crawford de sociale ladder op, ditmaal via het misdaadsyndicaat. En wat opklimmen uit de goot betreft, is dat parallel aan haar eigen levensverhaal, zoals graag vermeld door filmhistorici.

Het verhaal en script van deze film zijn gebaseerd op echte gebeurtenissen die zich afspeelden begin jaren veertig. De “making of” bij de dvd vertoont beelden van de ware personages op wie de film gebaseerd is. Blijkt dat het personage van Joan Crawford een bloedmooie vrouw was, zeker mooier dan Joan Crawford die nochtans bigger than life was in Hollywood. Maar toegegeven, Joan Crawford heeft iets uniek, een screen presence die nooit verveelt. Aantrekkelijk vind ik haar niet bepaald, maar blijkbaar is de camera wel verliefd op haar (geweest) en dat is toch wat telt. In deze film vond ik haar “one of the boys”, eerder dan dat ze werkelijk een vrouwelijke rol had, zelfs al speelt ze vrouwelijk wapens uit – haar vermeende charmes. Ze heeft ook enkele typische mannelijke manieren vind ik, zoals de wijze waarop ze haar sigaretten ter hand neemt. Voeg daar nog de scherpe gelaatsuitdrukking bij – zacht is ze allesbehalve - en het is al niet moeilijk te snappen wat bedoeld wordt met haar ‘mannelijke seksualiteit’.

Maar terug naar de film. Een echte klasbak. Behalve Joan Crawford zien we vooral een reeks B-acteurs opdraven maar die doen het eigenlijk voortreffelijk en passen prima binnen de misdaadsfeer die men (met succes) wil creëren. David Brian als maffiaboss George Castleman en Kent Smith als de naïeve boekhouder doen het prima. Regie is in handen van Vincent Sherman (mij niet bekend) met medewerking van cameraman Ted McCord (heeft nog een staaltje van zijn kunnen getoond in de b&w film Two for the Seesaw), en ze hebben prachtig clair-obscur werk geleverd. Met een script waarin vaart en scherpe humor vervat zit, en dialogen afgevuurd aan een James Cagney gangstertempo.

Interessant weetje dat de villa van gangster Steve Cochran in de film in werkelijkheid het stulpje van Frank Sinatra was bij Palm Springs. Schitterende connectie toch.

Ik wil me best kritisch opstellen maar kan niet anders dan deze film de volle waardering geven.

Crawford geknipt voor deze rol. Een actrice met immer een koele uitstraling die met gemak

angst, vertwijfeling en ook hardvochtige emotieloosheid kan verbeelden (Een warme, tedere

rol wil mij niet te binnen schieten), en die in deze film ook weer volmaakt weet te overtuigen

als een koelbloedige tante die doelbewust kiest voor een weg naar 'beter', met een armzalig

verleden achter de rug. En waarvoor zij gewiekst en rucksichtslos te werk gaat, met als

genadeloze logica dat je elke kans moet grijpen om hogerop te kunnen komen. En sleept

daarmee de rechtgeaarde boekhouder mee in een wereld die niet fris is. Allicht komen er

uiteindelijk complicaties en loopt het uit de hand. En komt er aan het einde ook enige actie

bij aan te pas.

Visueel is het vrij bescheiden maar valt er toch ook genoeg te genieten en oogt het in ieder

geval aldoor verzorgd met toch ook wel enige fraai geschoten scenes. Terwijl de dialogen

vaak trefzeker of soms zelfs messcherp zijn. De film herbergt volgens mij ook terdege iets

psychologisch. Want je zou bijna vergeten dat aan het begin van de film het personage van

Crawford een traumatische ervaring beleeft. En toch al ontevreden met haar echtgenoot

gaat gelijk het roer om...