Patrick (1978)

Degelijke psycho-thriller.

In het kader van de aankomende remake heb ik deze originele Patrick maar eens opgesnord. Onterecht dat ik me niet eerder de moeite heb genomen deze te bekijken, vond deze film namelijk erg de moeite waard.

Blijkbaar is het een eerbetoon aan Hitchcock en diens invloed is ook goed te merken. De opbouw is traag, maar daar is goed overheen te komen. Het heeft me niet of nauwelijks gestoord door het heerlijke sfeertje dat constant aanwezig is.

Stijltje bevalt me wel. Goedkoop gemaakt, maar ook dat heeft zeker zijn charmes bij deze film! 6.5/10*

De vrij lange speelduur nekt de film een beetje.

De film start behoorlijk solide met een fraaie spanningsopbouw en een aantal geslaagde scenes. Zo vond ik de "zwembad scene" best mooi in elkaar gezet. Helaas krijgen we daarna een behoorlijk lang middenstuk voor de kiezen met een hoop gezeik over het wel/niet bewustzijn van Patrick.

Het einde is dan wel weer best aardig als je het mij vraagt en Patrick weet de kijker zeker nog een geslaagde laatste "thrill" te bezorgen.

Door het best langdradige middenstuk kabbelt de film wel net wat te traag voort, maar verder wist deze film me nog best redelijk te boeien. Leuk voor de die hard horrorliefhebber die zich wat meer in de "roots" van het genre willen verdiepen.

Ik ben wel benieuwd naar die remake, want dit lijkt wel een film die een upgrade naar de huidige thriller/horror maatstaven kan gebruiken.

Een aardige Ozploitation, een low-budget horror-film uit Australië. Met slecht acteerwerk, soms rare keuzes in de montage (Editing) En zoals het nogal eens gebruikelijk is in films die met een marginaal budget worden gemaakt, wordt er vrij veel dialogen op je losgelaten. Terwijl er verder maar bar weinig gebeurd. In deze film is dat gepraat dan ook samen met de te lange speelduur het manco waarom de film niet genoeg overtuigd. Het is zelfs best saai te noemen. En dat terwijl uitgangspunt toch wel erg interessant was. Het is dat regisseur Richard Franklin de film goed geregisseerd heeft waardoor het nog enigszins werkte. Wat verder opviel was het controversieel onderwerp van euthanasie. En een ander opmerkelijk feit is de afwezigheid van (op het eenmaal een paar vluchtig door het beeld schietende) vrouwenborsten. Mannentorso's in overvloed maar helaas dus geen vrouwen, een gemiste kans!

In het middelpunt van de film staat (of eigenlijk ligt) de naamgever van de film. Ooit heeft hij in een vlaag van jaloezie zijn moeder en haar geliefde geëlektrocuteerd. Nu bevindt hij zich alweer drie jaar in een kliniek. Gelegen op een bed in een coma en aan de beademing. Al zijn zintuigen zijn uitgeschakeld. Hij is een lege huls. Toch schijnt hij niet geheel levenloos te zijn. Hij heeft een soort zesde zintuig ontwikkelt waarmee hij de mooie verpleegster Kathy in zijn ban wil brengen. Ik begrijp dat.

Regisseur Richard Franklin en scriptschrijver Everett De Roche nemen de tijd om het verhaal te vertellen. Je zou de film zelfs als een slowburner kunnen betitelen. Bedachtzaam en rustig ontvouwt zich het verloop. Omdat de speelduur bijna twee uur is en de premisse vrij simpel, sluipen er af en toe wat onnodige lange scènes in die zich buiten de kliniek afspelen en de aandacht doen verslappen. Dat is soms even doorbijten, maar zodra de focus zich weer op de kliniek richt, neemt de gespannenheid weer toe.

Debet daaraan is de comateuze Patrick, die met immer geopende ogen die in het niets staren, zelfs in zijn ultieme staat van passiviteit een angstaanjagende aanwezigheid is. Een niet aflatend decor aan geluiden heeft eveneens een aandeel in de gespannen atmosfeer. Piepende monitoren. Zoemende electriciteitsdraden. Het aanslaan van de toetsen van een schrijfmachine. Simpel, subtiel en effectief. Oftewel, hoe je met beperkte middelen heel succesvol een heerlijke onheilspellende sfeer kunt scheppen.

En zo is "Patrick“ met een simpel en niet heel origineel verhaal en wat slepende scènes die de lange speelduur niet rechtvaardigen, toch een sfeervolle en spannende horror/thriller en een leuke verrassing, waarmee ik me goed heb vermaakt.

Ik voeg me bij de consensus hier. Het is best aardig gedaan qua sfeer, en Patrick is zowaar best wel creepy. Wat knap is voor iemand die een film lang comateus is. Maar Patrick is, naast comateus, ook boosaardig en telekinetisch, een soort van evil Carrie in een coma. Alsnog, de film weet niet echt te beklijven. Het is vrij goedkoop met veel suggestie, maar ook sowieso veel te lang uitgerekt. Die lengte vertaalt zich ook niet echt in meer spanning of iets dergelijks. Leuk idee, maar geen hele geweldige uitwerking.