Knoflíkári (1997)

Ben niet zo enthousiast als het meerendeel hier. De verhalen op zich waren niet allemaal even leuk (hier en daar een paar lolligheden, maar daar hield het dan ook wel op) en de verbindingen tussen de korte verhaaltjes vond ik hier en daar wel erg makkelijk gezocht.

Knoflíkáři is een compleet andere film dan Rok D'ábla, maar wat een pracht, dit is wat men noemt een pareltje dat waarschijnlijk alleen vanwege zijn Tsjechische afkomst nog niet zoveel is bekeken. In eigen land heeft het overigens een cultstatus gekregen.

Als film past hij moeiteloos thuis tussen bijvoorbeeld kleine Amerikaanse films als Smoke, Broken Flowers, of Juno, maar zal ook wel wat zijn voor liefhebbers van Los Amantes del Circulo Polar. Het acteerwerk is ook uitstekend, dat is wel eens anders in Tsjechische films.

Het is een film met een vrij eenvoudig maar fantasierijk concept: in 1945 werd niet de stad Kokura maar Hiroshima door de Amerikanen gebombardeerd, enkel en alleen door de weersomstandigheden. Dit heet in Japan Kokura-geluk, en is het soort toeval waarop vervolgens kleine verhalen van Tsjechen in Praag of op het platteland zijn gebaseerd. Het leidt tot ontroerende of juist lachwekkende episodes, maar vaak zo absurd als alleen Tsjechen dat kunnen bedenken. Intussen is er een aardige rode draad, die een eind weg probeert te mijmeren over oorzaken en verbanden in het menselijke bestaan.

Een film van het type weinig pretentieus maar o zo heerlijk, ofwel een aanrader.

Inderdaad een pareltje van een film. Je zou haast denken aan een Tsjechische Night on Earth want het Jim Jarmush gehalte zat er erg sterk in. De film barst ook van de zwarte humor en de onwaarschijnlijkheden en bovenal, een paar mooie verrassingen die je niet zo snel zou verwachten. We beginnen op 6 augustus 1945 in zowel een Japanse stad die ten koste van Hiroshima erg veel mazzel heeft en die een hillarische vondst voorschoteld over een paar Jappen aan de eettafel die Amerikaans proberen te schelden en vloeken als zowel in de cockpit van het vliegtuig die klaar is om de bom op Hiroshima te werpen, met die twee ruzieende piloten. Dan maken we een sprong van 50 jaar in de tijd en we komen in Praag terecht, waar we te maken krijgen met een buitengewone taxichauffeur.

Wat ook voor een hoop leuke momenten bezorgt, en de pijnlijke liefdesverhalen en de bizarre momenten in aaneenschakeling worden vertoond, vooral met dat hele vreemdgaan verhaal en vooral dat stukje in die seinwachtershuis. In eerste instantie nog wel denkt: waarom is dit allemaal dan persee geassocieerd met die bom op Hiroshima. Maar dan, zomaar uit het niets word het tijdreizen-thema voorgeschoteld, waarin die piloot direct na het droppen van de bom, 50 jaar in de tijd word gegooid Schitterend en uiteindelijk keurig op zijn plaats.

Wat mij betreft is dit ook weer een erg fijn filmpje uit het Oostblok.

4,0*

Ik werd er een beetje gelukkig van. Verrassend sterk, deze film. Een stuk beter dan de veel latere Zelenka die ik zag (Karamazovi) ook. Een film over toeval. En een Tiger-winnaar van jaren voor mijn IFFR-tijd.

Vaak buitengewoon grappig, vol originele ideeën en ook nog eens hoe langer hoe beter. Met onder meer een discussie over het ontbreken van vloekwoorden in het Japans, de bizarste fetish die ik ooit in een film zag en een tijdrijziger die bij een plaatselijk radiostation uitkomt. En als absoluut hoogtepunt een schitterende dialoog tussen een man en vrouw die al jaren op elkaar zijn uitgekeken en in een vervallen huisje aan het spoor wonen.

Heerlijke film, 4.0*

Melig, absurd, hilarisch, vooral bij dat seinwachters huisje, wat een onzin eigenlijk allemaal.

Na een leuk begin met de taxichauffeur en zijn passagiers zakt de film af naar een bedenkelijk niveau. Met de term “melig” in de reactie voor mij slaat SturyNijmegen naar mijn mening de spijker op de kop. Het is een plot- en zoutloze film, die gemaakt grappig probeert te zijn, met als dieptepunt het wedervaren van het antieke meubilair. Afgezien van het begin heb ik mij dan ook tijdens het zien van deze film stierlijk zitten vervelen. Met 2* ben ik nog mild in mijn waardering.

Film die al jaren op mijn kijklijst stond, dan nu eindelijk gezien. Geen meesterwerk maar een aangename film vol zwarte humor waarbij toeval een rode draad vormt tussen verschillende episodes. Die zijn niet allemaal even sterk, vooral de stukjes met de Amerikaanse acteurs (deel 1 en het laatste deel) hadden er van mij wel uit gemogen- alhoewel, de vloekende Japanners moeten er natuurlijk wel in blijven. Daar tegenover staan ook veel leuke scenes, met als hoogtepunt wel dat getrouwde stel. Ik vond de episode waaraan de film zijn titel ontleent overigens nog best aardig, alleen was de climax nogal een ehm, anticlimax.