Babam ve Oglum (2005)

Schrijnend verhaal over de terugkeer van een verloren zoon. Het temperamentvolle acteerwerk en het mooie camerawerk maken dit tot een verrassend goede film, die mij vooral bestemd lijkt voor de kenners van de Turkse familiecultuur.

De functie van de fantasiebeelden van de kleinzoon in het geheel is mij niet duidelijk geworden.

Een dramatische vader-zoon-relatie.

Een goede film, al was het bij sommige scenes wel even wennen aan de familiale drukdoenerij. Doet evenwel amper iets af de waarde van deze film die ook knappe beeldcomposities inhoudt en ons een emotioneel slot bezorgt.

Pfoe.

Turke cinema is voor mij nog een grote onbekende. Heb al één genrefilmpje en één arthouse film achter de kiezen, deze leek mij een goeie keuze om de commerciëlere kant een keer te ontdekken. Het werd me echter al redelijk snel duidelijk dat dit niet meteen wat voor mij was.

Een drama in sneltreinvaart. Veel grote gebeurtenissen, nog grotere emoties en neergezet met grootse gebaren. Niks is subtiel, van het dik aangezette acteerwerk tot de melige muziek en kazige plottwists, het is een constant bombardement van drama.

De film oogt nog enigszins fleurig vanwege de constant zonnige setting, maar het camerawerk is niet veel soeps en de editing oogt vaak amateuristisch. Het zijn de film-droompjes van het kleine jongetje die de rek er nog enigszins inhouden, maar da's wel erg weinig om op te teren, de film schuurt namelijk dicht tegen de twee uur aan.

Mnee, redelijk gelaten en verveeld zitten kijken naar deze film. Er zit duidelijk ergens een serieuze cultuurkloof, maar op basis van deze film vermoed ik niet dat die snel overbrugd zal worden.

1.0*

Hm.

Niet echt mijn ding dit, dit soort oversentimentele cinema. Niet meteen gedacht dat ook Turkse cinema er ook zo wat van kan. Aan de andere kant heb ik nog weinig van Turkse cinema geproefd. Baskin en Mustang leken hier in ieder geval niet op.

Het valt direct op dat de film vooral voor het drama gaat en daar dan echt volop voor gaat. De dramatische muziek dendert vrijwel in elke scene waar het sentiment maar een beetje aanwezig is bruut door de film heen. Het voelde net wat te geforceerd en gemaakt aan.

Ook kent de film meerdere keren oversentimentele personages en gebeurtenissen. Bij Japanse cinema ervaar ik hetzelfde. Van die intens overdreven personages die eigenlijk alle geloofwaardigheid uit de film wegzuigen. Deze film kent er in ieder geval een hoop van. En ik vind het werkelijk helemaal niks.

Wel goed acteerwerk. Irritante personages of niet, elke acteur speelt met de volle 100% dus daarop kan ik niks afrekenen. Ook dat ventje doet het best goed, ondanks dat hij duidelijk onervaren is. Sterkste rollen worden echter ingenomen door Kuşkan en Tekindor. Ook 2 rollen die meer naturel zijn.

Qua regie ook regelmatig een beetje onkundig. Ongemakkelijke editing, wat slordig camerawerk hier en daar. Wat sound editing dat de mist ingaat. Dialogen die soms te lang lijken te zijn. Als de acteurs naar adem happen met 1 dialoog heb je ze toch echt wel te lang uitgerekt.

Genoeg punten om de film op af te rekenen eigenlijk, maar ik geef hem toch een relatief hoge score voor al die kritiek. Dat komt, ondanks al het theatrale acteerwerk en bij vlagen onkundige regie, dat ik richting het einde vanaf het moment dat die oude video's van papa worden afgespeeld het niet kon verhelpen met een klein glimlachje naar het einde toe te zitten. Werd er stiekem wel warm van.

Die indruk die de film achterlaat scoort nog een hoop pluspunten, want dat overkomt me toch niet zo vaak. Een film die uiteindelijk ook wel goed bedoelt en ook nog enkele mooie beelden van het landschap kent. Geen vervelende zit, ondanks een hoop punten die niet voor mij zijn weggelegd.