Der Rosenkönig (1986)

Ter inleiding, een review van IMDB:

Metaphor and Ritual, 16 March 2010

Author: semiotechlab-658-95444 from United States

Werner Schroeter's movies are known to be difficult to approach, at least if one comes from the background of literature-based film theory and searches for subject-predicate structures, topic-comment distribution or the connection of stereotypes. All these strategies have in common that they are based on 2-valued logic which imitates the physical schema of cause and effect in language. Although many film makers have tried to replace these rationalist structures by associative structures, the material has been proved rather stubborn, and we are today still heaven-wide distant from even the basics of a theory of associations which goes beyond the rather primitive, behavior- based fundamentals of the psychology of the early 20st century.

However, as Schroeter continues to prove, it is well possible to develop whole narrative structures which are not based on rationalist preconditions. An important procedure in "Der Rosenkönig" (1986) is the use of metaphor and ritual and to create a semiotic-based double world, starting from Pre-Illumination concepts. While surrealism, as the term correctly predicts, starts with reality which is transcended (by usually reality-based methods), the semiotic worlds of Schroeter are not found in the reality of objects, but, in the opposite, the reality of objects are found in the semiotics of associative systems. Not the object and its reality are primordial, but the sign and it thematics. If somebody would have the capacity to extract a metaphysics of how Schroeter actually creates (and not depicts) reality, we would have a theory of a new world that would deserve its name. A world in which the word is substituted by a metaphor and the objective acts are substituted by rituals. (Needlees to say that in the letter device Schroeter goes way beyond Pasolini whose later work may have been Inspiratory for "Der Rosenkönig" as the Rose-King himself plays one of the victims in Pasolini's "Salo".)

Een aantal beelden: Georges de la Tour (de grote inspirator van deze film), een tekst van Paolo Montegazza op een luciferdoosje; Icarus, rozen, in bloei, verwelkt, doorgeknipt, bloedend;

verstrengelde voeten die het beeld van Maria vormen; vuurwerk, Edgar Allen Poe's the Raven; Sint Sebastiaan, een gekruisigde kat, gevangenschap; woestijn, fata morgana; glas, zand, vuur, water.

M.a.w. een barok portret voor de zintuigen, aan te raden voor de liefhebbers, af te raden voor degenen die narratieve cinema willen. Derek Jarman en Sergei Parajanov (Sayat Nova) komen het dichtst in de buurt.

Magdalena Montezuma, de moeder en mede-script schrijfster, is vlak na de opnames aan kanker overleden.

het muziekgebruik deed me ook wel wat aan Davies denken... maar dan met minder nostalgie en meer erotica... "portret voor de zintuigen" mooi

Ja, het muziekgebruik was hier prachtig. Veel klassieke zang, maar ook Zuid-Europese en Noord-Afrikaanse zang (hou ik het meest van). Ik wil eigenlijk wel weten wie dat allemaal waren.

Niet mijn "cup of tea" deze vreemde film in gloeiende kleuren, vol met metaforen, pijnlijke poëzie en klassieke (opera) zang rond het rood van de liefde, de pijn, het vuur en de roos. De melodramatisch mythische verhaallijn (van een echte story is geen sprake) moest denk ik, een sensueel ritueel van liefde, pijn en dood voorstellen. Maar bij mij kwam het vooral over als lachwekkende, pretentieuze onzin en de naakte mannenlijven vond ik geen moment erotisch.