Snow Cake (2006)

Met de reactie van Nightbreed (zeker de eerste twee zinnen) kan ik het onmogelijk oneens zijn. Toch gebeurde er niet heel veel onverwachts! OK, OK; ondanks mijn eigen ervaringen met autisme had ik niet de -op het eerste gezicht- onverschillige reactie van Linda verwacht, maar dat is wat de film ook erg interessant maakte. Toch is het een erg mooie contradictie: een man voelt zich verantwoordelijk voor de dood van een meisje dat hij niet kent en de moeder van het kind leeft verder alsof er niks aan de hand is en is eerder uit het veld geslagen als je haar keuken betreedt! Ik had een beetje gevreesd voor een sequel op Rain Man, maar er werd in deze film erg weinig over autisme uitgelegd. Dat was sowieso ook niet nodig, maar ondanks dat was ik er erg blij mee.

En dat een film met een dergelijk dramatisch gegeven nog af en toe zo humoristisch kan zijn, zorgt ervoor dat ie niet meer stuk kan!

Vier en 'n halve punt.

Pakkende drama film. Film waar je voor open moet staan. Houd zelf wel van alternatieve films en vind dit een aanrader. Verwacht echter geen 'Hollywoord actie' in een drama film.

Subtiele details, doordachte karakters en boeiende dialogen waarbij het omgaan met autisme sterk in beeld is gebracht; met name het gebrek aan het ermee omgaan. Juist het falen van omstanders omdat zij teveel bezig zijn met hun eigen gedrag: de scene met de cake en het dansen na de begrafenis.. Een goed script met voldoende komische scenes. Yamool vanaf het begin.

De hoofdacteurs spelen zeer sterk en juist de door Sigourney Weaver gespeelde rol als autistische moeder is in sommige scenes subliem te noemen. Daarnaast is de muziek erg sterk met hoogtepunten voor Super Furry Animals - Hello Sunshine en I am Kloot - The Same Deep Water As Me die een vaste plaats krijgen in mijn gitaar tablatuur collectie.

Potentiele top-10 film. 4,5*.

Geen meesterwerk maar toch een zeer, zeer merkwaardige film met absoluut merkwaardige acteurs.

Mooi en boeiend van het begin tot het einde en ook ontroerend.

Fijne film toch wel, die erg traag is, maar daardoor krijg je als kijker wel de tijd om de personages goed te leren kennen en die worden behoorlijk goed neergezet, naast het feit dat het sowieso allemaal wel plezierige personages zijn. Weaver speelt prima de rol van autistische vrouw, maar ook Rickman en Moss doen het gewoon meer dan goed. De gebeurtenissen in de film zijn natuurlijk niet mis, maar nergens voelt het geforceerd aan, mede ook omdat de film ook humor en luchtige momenten bevat, iets waar het personage van Weaver grotendeels voor verantwoordelijk is. Het eerste gedeelte van de film is duidelijk het sterkst, met enkele onverwachte gebeurtenissen. Daarna kabbelt de film rustig door naar het einde, maar echt inzakken doet de film gelukkig niet, daar is het spel van de acteurs gewoonweg te goed voor. Toch wel een aanradertje voor de dramaliefhebbers!

3,5*

zeer mooie film en zit heel goed in mekaar een meisje dat lift verongelukt en de bestuurder gaat da naar die autistische moeder echt een mooie film

Moeilijk te beoordelen film. Het begint allemaal nogal traag en emotieloos. En daar komt ook geen beteschap in als Weaver in beeld komt. Nochtans acteert die niet slecht moet ik toegeven. Gaandeweg komt er wel meer schot in de zaak en de film heeft wel wat meer inhoud dan eerst blijkt. Alleen wil het nooit echt losbreken en blijft de film wat steken in een vergulden tv-film. Ik heb er van genoten, maar het is zeker geen blijver.

Hoe zet Alan Rickman een personage neer dat wroeging heeft? Zo dus.

Vanwege hem heb ik "Snow Cake" bekeken, en de man heeft me nog niet teleurgesteld. Ook Sigourney Weaver acteerde sterk. Het begin is bijzonder intens, maar verderop blijft de film (ook letterlijk, als het op de ruimte aankomt) steken. Jammer genoeg wordt het plot nooit diepgaander en bij momenten bijna (en minstens één keer) klef. Een onderhoudend drama dat echter niet zal blijven hangen.

Een stuk conventioneler dan verwacht en gehoopt.

Lijkt goed te beginnen, maar nadat Rickman en Weaver elkaar ontmoeten valt alles wel een beetje uit te tekenen. Valt te verkiezen boven die andere autisme-draak vanwege iets meer warmte en de ietwat norsige Rickman, maar op filmisch gebied niet veel beter dan de televisiefilm-standaard.

Ook deze eens meegenomen en 'k was toch wel aangenaam verrast door dit drama. Het was wel een boeiend verhaal en mooi gebracht, ondanks het toch zware thema. 'k heb zelf af en toe eens moeten lachen.

Ook de cast deed het prima en verder zag het er prima uit.

Qua speelduur mochten we ook niet klagen, niet te lang en niet te kort.

Prima film.

De betreurde Alan Rickman zet in deze film een van zijn betere (zijn beste ?) rollen neer. Ik vind hem samen met Carrie-Ann Moss en Emily Hampshire in ieder geval beter dan Sigourney Weaver. Die maakt zich volgens mij nogal eens schuldig aan overacting, hoewel dat bij autisme door de ontelbare varianten waarin dat voorkomt natuurlijk wat moeilijk te beoordelen is. Hoe dan ook, vooral de scènes met Hampshire in het begin en ook met Moss zijn een stuk interessanter dan die met Weaver, vanwege meer van hetzelfde.

net voor 't eerst op bbc2 gezien zonder tevoren maar iets over de inhoud te weten; slechts op basis van mijn grenzeloze bewondering voor de eerder dit jaar overleden Alan Rickman, gekeken.

Man man man, behalve Rickman bleek het merendeel van de cast in topvorm, werkelijk amper te beschrijven. Ik heb van alles en iedereen genoten, zat er vanaf het begin goed in en werd vervolgens in één ruk meegezogen tot het eind. Fantastisch script dat nergens echt voorspelbaar is. Voer voor filmliefhebbers en het bewijs dat actie niet nodig is om een film subliem te vinden. Beter later dan nooit want de film werd al 10 jaar geleden uitgebracht. En dan heb ik nog niets gezegd over de boeiende vertolking van Sigourney Weaver als autistische moeder... Genoten heb ik zeker.

Mooie, ingetogen film met een prachtrol van Weaver maar ook Rickman doet het uitstekend. Een prima verhaal met een lekker luchtige sfeer en interessante karakters. Het blijft wel een beetje oppervlakkig, echt diep wordt er niet gegaan, ik had graag meer over Linda te weten willen komen. Verder gewoon wel een hele fijne film.

Niet geheel overtuigd van de film. Geen idee wat ik moet denken van Sigourney Weaver. Vind het wat jammer dat In films vaak een ongenuanceerd en vaak infantiel beeld over autisme wordt neergezet. Alsof het niet serener, maar minstens even intens kan verlopen met een aantal minimale situaties die erg treffend, maar tegelijk erg moeilijk zijn voor personen met autisme. Ik miste de persoon en de gevoelens achter de persoon Linda…

Ook Alan Rickman overtuigde me niet. Heeft een aantal prima rollen, maar een charismatisch topacteur zie ik er niet in. Met zijn typische accent en intonatie rest hij het hier niet. Komt veelal houterig dan stuurs over.

De opbouw van de film vond ik dan wel weer prima. Warm en ingetogen bij momenten. Degelijk en onderhoudend in zijn geheel, maar te weinig om van een topper te spreken. Luchtigheid en humor wisselen elkaar af.

Onbekende film uit de QFC reeks die ik vooral had meegenomen vanwege de cast en het prima cijfer gemiddelde. Vanmorgen dan ook maar even aangeslingerd op deze luie maandag.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond het onwaarschijnlijk duo dat in een ongeluk verzeild raakt waarop Alex zich, overmand door schuldgevoel, niet kan beheersen om de moeder van de lifster op te zoeken. En laten we zeggen dat Snow Cake zich daarna tot een opmerkelijke film, zeg maar gerust tragikomedie, ontvouwt met de moeder genaamd Linda waar geen land mee te bezeilen is maar ze neemt ook niemand echt iets kwalijk. Andere vraag is hoe Linda zich moet redden na het wegvallen van dochter Vivienne. Toch ligt de focus vooral op verlies en verwerking, en dat iedereen dit op zijn eigen manier doet, maar ook op schuld en onverwerkte dingen zoals het geval is bij Alex.

Het sfeertje kan met regelmaat dromerig genoemd worden net als de muziek. Is Alan Rickman altijd wel goed, is de omgeving prachtig, zit er het nodige aan komedie in zoals een aantal heerlijke discussie rond het gedrag van Linda dat niet normaal zou zijn, maar toont de mens zich regelmatig van zijn beste kant met goedheid en behulpzaamheid en heeft de film ook een aantal aparte scènes zoals de confrontatie met de trucker die bol staat van de emotie maar net als het ongeluk een bepaalde subtiliteit behoudt, toch vangt Snow Cake mij niet bepaald tot aan de begrafenis.

Maar zo op het einde valt dit aparte verhaal rond verwerking en loslaten toch enigszins op zijn plek met alle partijen die verder gaan en elkaar in hun waarde laten. In die zin krijgt Snow Cake wel een aardige afronding, maar een homerun is het niet en wordt het niet.