O Cangaceiro (1953)

Film die een eervolle vermelding kreeg van de jury in Cannes en daarmee in 53 de Braziliaanse cinema internationaal op de kaart zette.

Geinspireerd door John Ford en de melodrama's van Fernandez was dit zo'n beetje de eerste Braziliaanse "western". Verschil met de Amerikaanse genregenoten is dat deze even voor wo1 in een onbestemd gebied spelende film moreel tamelijk onbekommerd is, zeker in het begin. Barreto legt het perspectief bijna geheel bij de outlaws en registreert nuchter hoe ze rovend en moordend rondtrekken, terwijl aan de posse van brave burgers amper aandacht wordt besteed.

Dit was echter ook een commerciële studio productie, dus helaas worden we in de 2de helft getracteerd op de onvermijdelijke romance tussen Teodoro en de wonderschone Olivia, die de "held" bij gebrek aan beter afpakt van anti-held Galdino, die tot dan de voornaamste protagonist was en er trouwens een hele harem op na houdt( nb: Teodoro staat centraal op de poster, de ander rechtsboven).

Des te jammerder, omdat de 2 gelieven eigenlijk geen van beiden kunnen acteren.

Zoals we van een Braziliaanse film mogen verwachten veel zang dans en muziek op niveau, waarbij het lied "mulher rendeira" een enorme knijterhit werd.

Het meest opvallend zijn echter de sovjet montage invloeden in deze film, vooral in de actiescènes. Dat betekent dus ook enkele extreme close-ups, en we hoeven er niet aan te twijfelen dat Leone dit werk heeft gezien. Je zou dit bijna de eerste spaghetti western kunnen noemen ( overigens heeft die spaghetti met Milian hier niets mee te maken, al zal de titel een eerbetoon zijn).

Wellicht ten overvloede: dit werk heeft verder ook niets van doen met de cinema novo.

Leuke “samba western” die vooral in het begin boeit. Exotisch, dankzij de setting, uitdossingen van de bandieten (hoe is de steek ooit uit de mode kunnen raken?) en het Portugees. Vermakelijk was de scene in het kamp als een wulpse chica de verveelde bandieten probeert te verleiden. Ook leuk zijn de nachtscenes met veel muziek en hier en daar een dansje.

Helaas komt redelijk uit het niets de door pippo aangehaalde romance opzetten en ontrolt zich een nogal obligaat verhaaltje. Het door de lerares monotone opdreunen van de teksten helpt ook niet echt, maar los daarvan is de hele romance nogal een aanfluiting. De finale is gelukkig goed, met een lange shootout zoals het een western betaamt.