Het Einde van de Reis (1981)

Het begin is veelbelovend met een paar mooie close-ups van Caroline Vlerick en een goed acterende Chris Lomme, maar algauw is het duidelijk dat de film wat tempo en kracht mist.

Is ook zeker een coming on age-film (In 1980 was die term nog niet in ons taalgebruik opgenomen !?) maar de hoofdbrok ligt toch bij de moeder die meerdere teleurstellingen moet verwerken.

Komt nu natuurlijk wat gedateerd over, zekerlijk met een paar mislukte scènes (het lege "staketsel" in Oostende, het naar elkaar snellen, in centrum stad en in nachtkledij en het clichématig in slowmotion brengen van die scène, de lege café...).

Verdienstelijk maar zeker niet groots.

Eerst biechten en dan trouwen

Wanneer je geïnteresseerd bent in Vlaamse films, dan zijn er eigenlijk maar 2 opties. Je kunt gaan voor de films die indertijd in 2005 zijn uitgebracht door Het Laatste Nieuws en die uit zo'n 45 titels bestaat als ik me niet vergis (nadien is er nog eens een deel uitgebracht als De Vlaamse Filmcollectie) of je kunt gaan voor de twee Vlaamse Filmklassiekers box waarmee je 20 films hebt. Er zit echter flink wat overlap in die titels en ik was dan ook blij dat ik op een rommelmarkt eens iemand tegenkwam die de films allemaal los verkocht in plaats van de volledige boxsets. Daardoor kon ik een aantal gaten opvullen en Het Einde van de Reis was er daar één van.

Een film met Chris Lomme in de hoofdrol en dat is voor mij al genoeg om een aanschaf te rechtvaardigen. Ik heb het niet zo hard zitten als De Kreuners indertijd met hun "Verliefd op Chris Lomme" hit maar ik heb toch een ontiegelijk zwak voor haar. Een actrice die altijd iets weet toe te voegen aan een film en het is dan ook jammer dat ze in één van haar weinige echte hoofdrollen het moet doen met een script dat wat langs alle kanten rammelt. Het Einde van de Reis gaat over een nogal labiele vrouw die vastbesloten is om haar jongste dochter dicht bij haar te houden nadat zowel haar man alsook haar oudste dochter haar hebben verlaten. Tieners blijven echter tieners en de jonge Valerie is niet gediend van al die aandacht en probeert ook te rebelleren tegen haar moeder, met alle gevolgen van dien. Op zich een interessant uitgangspunt maar Peter Simons slaagt er nooit in om je mee te sleuren in het verhaal. Een wereld van verschil wanneer je het vergelijkt met die andere Brussel-film, Brussels by Night van Marc Didden, die een 2 jaar later uitkwam.

Het probleem is gewoon dat je eigenlijk geen enkel idee hebt waarom Maria zo is geworden en hoewel ik absoluut niet van mening ben dat een film alles moet voorkauwen, zou je hier toch echt wel een woordje uitleg mogen geven. Hoe kun je anders zo'n actie van de vader (een sterke doch weinig benutte Hugo Van Den Berghe) verantwoorden die liever fotootjes met zijn nieuw lief gaat bekijken terwijl zijn dochter vermist is. Lomme haalt alles uit de kast om er nog iets van te maken en slaagt daar wonderwel in. Een paar steekjes (die slowmotion montage met de brief van Lily's terugkeer is echt verschrikkelijk) weliswaar maar de scènes tussen haar en een debuterende Caroline Vlerick zijn de moeite waard. Simons toont verder nog wel een aantal mooie momenten (het Brussels Justitiepaleis dat in een soort rode gloed baadt) maar het is vooral de aanwezigheid van Belgische legendes The Kids (nog voor hun There Will Be No Next Time monsterhit!) die dit nog de moeite waard maken om is even te checken.

Grappig eigenlijk, Rob Van Eyck zou een aantal jaar later een soortgelijke openingsscène met The Scabs doen voor Aardwolf. Vraag me af of hij zich hier door heeft laten inspireren. Het Einde van de Reis is in de loop der jaren een beetje terecht in de vergetelheid geraakt maar er zijn genoeg elementen die het een kijkbeurt waard maken. Alleen zonde dat er niet een iets beter script achter zit, want voor de rest is hier weinig op aan te merken. Let vooral ook nog op een jonge Warre Borgmans als één van de kwajongens. Hij en Lomme zouden later verenigd worden in de Blinker films.

3*

Matige film over een vrouw die haar oudste dochter mist, maar nog wel haar jongste dochter in huis heeft. Van een verhaal is niet echt sprake hier. Het is dan ook jammer dat het hoofdpersonage wat beter uitgewerkt had mogen worden. Dat ligt overigens niet aan Chris Lomme, en haar scenes met haar jongste dochter zijn wel goed.

Een Vlaamse film die toch wel wat verouderd is, maar je merkt wel dat de Vlaamse filmmakers aan het zoeken waren hoe ze in een wereld van weinig subsidies en acteurs zonder expliciete filmopleiding, toch iets moois konden maken. Het verhaal valt wat mager uit, maar de sfeer valt nog best mee. Ik ben vooral gefascineerd door de muziek. Wat elektronische klanken in het jaar 1981. Helaas blijft alles nogal afstandelijk. Daarvoor is de sfeer iets te dromerig.