Trust (1990)

Zelden kom je een film tegen die zo'n eigen stijl heeft en zo moeilijk te vergelijken valt met werk van andere regisseurs als Trust heeft. Dat Hal Hartley een geheel eigen fantasie heeft wordt al snel duidelijk. Ik moest er even inkomen, omdat ik niet zeker wist of hier sprake was van slecht film maken of een eigen stijl. Vooral het acteerwerk kwam erg onnatuurlijk over aan het begin, omdat de acteurs hun teksten erg langzaam en ongewoon duidelijk gearticuleerd opzeggen. Er leek ook wat karikaturaals in de personages te zitten en de gebeurtenissen, zoals bijvoorbeeld de hartaanval van Maria's vader, komen nogal gemaakt over. Het is niet moeilijk om hier een amateursfilm in te zien.

Toch werd ik na een kwartier of twintig minuten ineens ontzettend meegesleept door de film en bleken de personage mij meer te ontroeren dan enige andere personages die ik de afgelopen maanden in een film gezien heb. Toen kwam ik erachter dat de filmstijl en de manier waarop het verhaal verteld werd toch wel erg consistent was en dat alle oneffenheden vooral leken op hersenspinsels van de regisseur. Ik had van te voren een rauw-realistisch drama verwacht, zoals vooral de Britten ze maken. Denk aan Fish Tank, of zoiets. Trust is toch iets heel anders. Het verhaal zou in grote lijnen wel voor zo'n Britse film gebruikt kunnen worden, maar de toon is die van een bitterzoete komedie die zich moeilijk laat vangen in een paar woorden. Wes Anderson komt hier nog het meest bij in de buurt, maar Hartley is wat minder heftig gestileerd en de emoties lijken wat naakter te zijn, als je begrijpt wat ik bedoel. Wat meer doorleefd zou je kunnen zeggen.

Wat het allemaal opleverd is een film die subtiel grappig is, zonder ook maar te proberen hilarisch te worden. Tevens is de film subtiel dramatisch, zonder te proberen heftige emoties op te roepen. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die hier nooit inkomen, maar ikzelf merk dat ik steeds meer val voor films met een bepaald understatement in de emoties. Dan bedoel ik niet de bijna onzichtbare, passieve emoties die je veel in zware arthouse of Aziatische films ziet, maar meer zichtbare, maar zacht uitgedrukte emoties. Trust is hier een bijzonder mooi voorbeeld van. Bij het einde kun je me dan bij elkaar vegen als Matthew aan Maria vraagt waarom ze op hem let en zij antwoord met: "Because I'm here." Het is in woorden één van de minst romantische dingen die je kunt zeggen, maar hier was het een ultieme liefdesverklaring.

Er is ook gewoon ontzettend veel dat me aan deze film bevalt. Zo vind ik het erg goed uitpakken dat Hartley geen echt gekke film heeft gemaakt die helemaal los gaat, maar meer een film die licht-excentriek is. Erg leuk vind ik de ontwikkeling van Maria die in zekere zin het omgekeerde is van Grease (van modepopje naar een meer nerd-achtig meisje; heeft Hartley een brillenfetish?). Erg geestig is dat twee onuitstaanbare karakters, de foute footballvriend van Maria en de seksueel intimiderende drankverkoper, later alleen nog terugkeren als boksbal voor Matthew. Bijzonder knap is ook dat het aanvankelijk amateuristisch ogende ateerwerk uiteindelijk leidt tot complexe en aansprekelijke personages. Adrienne Shelly, een actrice waar ik alleen maar van gehoord had door haar bijzonder tragische dood (vermoord toen ze een inbreker in haar huis betrapte) speelt een tegelijkertijd breekbaar en krachtig personage op een manier die ik nog niet eerder gezien heb. Martin Donovan doet iets vergelijkbaars en hij heeft een onweerstaanbaar gevoel voor droogkomische timing. Merritt Nelson bezorgd ten slotte kippenvel als Maria's moeder. Deze acteurs waren mij voornamelijk onbekend, maar ik zal ze nu niet snel vergeten.

Al met al moet ik zelfs zeggen dat als ik zelf een film zou maken er misschien zoiets als Trust uit zou rollen. Waarmee ik allesbehalve af wil doen aan de unieke visie van Hal Hartley. Ik ben ontzettend benieuwd naar zijn verdere werk.
4,5*

Dit was niet helemaal mijn ding. Op zich houd ik wel van die indie-sfeer en de stadse Americana setting. Dan wil ik het ietwat amateuristische regie- en acteerwerk nog wel door de vingers zien.

De vele houterige en gemaakte dialogen trek ik minder. Bovendien lijkt elke opleving in de verhaallijn gevolgd te worden door een mindere scène, waardoor de vaart er steeds uitraakt. Jammer van het originele script.

Een film vol ongerijmdheden over absurde mensen, die zich absurd gedragen en op absurde wijze communiceren. Een film dus over mensen, die met elkaar gemeen hebben dat ze van het padje af zijn. Ik zie de humor daarvan wel in, maar ik vind het net iets te opzichtig, te gemaakt allemaal.

Ik heb ergens gelezen dat je deze film twee keer moet bekijken om ‘m te kunnen waarderen. Ik weet nog niet of ik daar wel zin in heb.

Niet slecht maar toch duidelijk minder dan Simple Men, simpelweg omdat ik in de karakters in die film mij veel beter in kon leven. De karakters in Trust vond ik nu niet bepaald sympathiek. Soms kwamen die vrouwen mede door die overdreven make-up mij over als ordinaire dellen. Dat gold in het begin zeker ook voor Maria. Bovendien vond ik Trust ondanks enkele zeer komische scènes toch duidelijk meer drama. Van het komische was vooral in de 2e helft van de film i.m.o. geen sprake meer. Daarvoor oogde het allemaal veel te serieus. Het einde vond ik trouwens best wel goed.

3.0*

Aardige film over een zwangere tiener die een tv-reparateur tegen het lijf loopt. Niet echt een verhaal, waardoor het niet overal even onderhoudend is. Een beetje eigenaardige personages. In veel opzichten vergelijkbaar met het debuut van Hal Hartley. Vooral de manier waarop de droogkomische dialogen geleverd worden, is vermakelijk.