Christopher Strong (1933)

Goede inhoud - helaas mager uitgewerkt als film. Maar door de thematiek ben ik geneigd de film dat laatste minder streng aan te rekenen. Het gegeven en de dialogen zijn prima, maar qua beeld en tempo is het allemaal wat onbeholpen en oogt het wat amateuristisch.

Vooropgesteld: geregisseerd door een vrouw. Van Mark Cousins leerden we al dat vrouwen in het vroege Hollywood een belangrijke rol speelden als scenarioschrijfster (en als actrice uiteraard), maar hier dus ook als regisseur. Ik heb geloof ik geen vroegere film van een vrouw heb gezien uit Amerika dan deze (Germaine Dulac was sowieso denk de enige andere). De film gaat heel erg over vrouwen, de positie ervan. Waarschijnlijk ook dat dat de reden is dat de film is opgenomen in de Harvard 'essential viewing'-lijst.

Overigens, er zijn best veel vroege films met vrouwen: Garbo, Crawford, Stanwyck, Harlow (en Mae West) deden in de vroege jaren 30 (pre Hays) van zich spreken als vrijgevochten no-nonsense dames - niet zelden over gaan ze over (ongeschreven) ethische grenzen. Het zal niet verbazen dat Katharine Hepburn ook haar bijdrage levert. In haar tweede film doet ze gelijk al wat ze haar hele carrière heeft gedaan: eigenzinnig optreden, zonder te willen voldoen aan 'wat verwacht wordt van steractrices' (ze kwam niet voor niets nooit opdagen bij de Oscar-ceremonie), sterke, aparte vrouwen. Hier is ze vliegenierster, krijgt een relatie met een getrouwde man en imponeert en schoffeert vervolgens de dochter van die man (om over de echtgenote van die man maar te zwijgen).

In de eerste scène (eigenlijk de tweede, na de autorace) met Hepburn op een feest gaat ze gelijk al anders gekleed dan andere dames. En dat blijft ze hardnekkig doen. Hepburn knauwt ook nog eens als een bouwvakker. Nu heeft ze nooit een prettige, zwoele (nee, natuurlijk niet) stem gehad, maar zo schel als hier was het later gelukkig ook niet meer. Het blijft één van mijn favoriete actrices.