Kyoshin (2005)

Moest deze effe laten bezinken.

Hele mooie beelden; het spiegelend aspect mag dan af en toe op het randje van kitsch balanceren, het maakt wel die serene indruk die goed aansluit bij het dromerige sfeertje van Kyoshin. Close-ups leggen de kwetsbaarheid van de hoofdpersoon perfect vast. Het camerawerk was sowieso van een hoog niveau; mooie kadrering, het rustig uitzoomen, de langzame draaibewegingen. Op een heel voorzichtige manier wordt het verdriet en de onbestemde gevoelens van de hoofdpersoon afgetast. Groot compliment voor de hoofdrolspeelster, die haar fragiliteit ongepolijst eerlijk over weet te brengen.

Toch kruipt de film een beetje doelloos voort, tot het magistrale einde. Voor een filmpje van een uur had het misschien wat strakker gemogen. Maar het einde maakt veel, zo niet alles goed. Een erg persoonlijke voice-over zou de sfeer kunnen verstoren maar maakt het juist helemaal af. Gevoeligheid op zijn meest ontwapenend. 4*

Mooie film

Zonder veel verwachtingen eens gedownload. En uiteindelijk toen ik de subs vast kreeg (nog eens bedankt Black Math) kon deze film zien. Het eerste wat mij opviel was het acteerwerk, echt subliem gedaan. Dan het camerawerk, dat ook nog eens erg goed was. Het nadeel aan deze film is dat hij erg kort is en dat het tempo toch traag is. Maar de film is wel erg krachtig. Ik gok dat de volgende kijkbeurt mij nog beter gaat bevallen.

4*

Herzien, deze keer in de lange versie. Voor degenen die het verschil tussen beide versies willen weten: je mist verhaaltechnisch niets als je de korte versie bekijkt. Zowat alle dialogen en monologen uit de lange versie zitten ook in de korte. Het verschil is hooguit vijf zinnetjes, die verre van essentieel zijn. Afgezien van een caleidoscopische scène aan het begin zit het verschil in lengte hem vooral in de takes die langer zijn.

Een ander verschil, dat voor mij wel echt essentieel blijkt te zijn, is dat de soundtrack in de lange versie rijker is: de dromerige tonen die te horen zijn bij de natuurscènes duiken nu ook op tijdens de dialogen en de monologen. Dit komt de sfeer ten goede, zeker tijdens de scène thuis waar ik in mijn eerdere bericht nog over klaagde. Wat mij betreft is de lange versie dus alsnog te prefereren boven de korte versie.

Het verhaal laat zich eigenlijk heel makkelijk samenvatten: de hoofdpersone is depressief, maakt kennis met een andere dame, doet zelfmoord poging, heeft een bijna-dood ervaring waarin ze de andere dame tegenkomt die verteld dat zijzelf blijft, maar dat de hoofdpersone terug moet keren, komt weer bij kennis en komt erachter dat de andere dame wel succesvol zelfmoord heeft gepleegd, een ervaring waardoor ze voortaan anders in het leven staat.
De omschrijving hierboven suggereert dat de film veel dieper gaat, ik zie het niet echt en ik betwijfel het eigenlijk ook. Volgens mij is het redelijk rechttoe-rechtaan. Mijn waardering zit hem dan ook vooral erin dat Ishii erin geslaagd is een film met zo weinig plot toch zo zinderend weet te maken. Een prachtig staaltje van gevoelscinema en dat wil ik graag belonen met een ophoging naar het maximum. 5*.

Bij herziening nog steeds niks minder dan geniaal.

De perfecte framing van deze film blijft opvallen. Je ziet shots die enigszins abstract en mysterieus lijken, maar bij een bredere blik eigenlijk zeer eenvoudig en logisch zijn. Ishii doet dit een aantal keer en telkens is het overdonderend.

Verder een ijzersterk begin dat zich kan meten met het werk van Ishikawa (tokyo.sora). Het middenstuk kent een zeer klein dipje, maar dan begint de film pas echt. Geweldige soundtrack, perfecte visuals en een mooi en puur thema.

Ishii's beste film, jammer dat hij nog steeds niet deftig op DVD te verkrijgen is. Mijn virtuele reservatie staat in ieder geval al vast.

5.0* en een uitgebreide review

Geen idee waarom maar ik was altijd in de veronderstelling dat dit een behoorlijk lastige films moest zijn, maar achteraf viel dit toch reuze mee. Meestal als het wat over de filosofische-boeg gaat moet ik extra mijn best doen de aandacht vast te houden, niet omdat het me niet boeit, nee - echt niet - in tegendeel, voornamelijk omdat mijn hoofd vaak overloopt met van alles en ik nou eenmaal niet beschik over een universitair brein, waardoor het dus niet altijd lukt om helemaal mee te gaan in denkbeelden die extreem afwijken als die van mijzelf, maar zoals gezegd lukte dat hier prima. Het gaat hier dan ook voornamelijk om beeldpoëzie, iets wat me in de meeste gevallen toch beter ligt. De film heeft ook heel erg haar lengte mee moet ik zeggen, al kan ik er ook goed inkomen als ik mensen hier hoor zeggen dat het van hun nog

3 a 4 uur langer had mogen duren allemaal. Kan nog steeds maar moeilijk geloven dat dit gemaakt is door dezelfde man die ook verantwoordelijk is voor dat extreem drukke, chaotische onzinfilmpje. Hier staat namelijk vooral rust centraal, pure rust. Rust die zo puur is dat een mens er maar weer eens bij stil kan staan hoe mooi het geluid is van de kokende zee en hoe hartverscheurend het is om een gebroken mens te zien huilen. En ja, toch ook wel een beetje, hoe mooi het leven kan zijn, zelfs in zwarte dagen. Want hoe prachtig is die laatstgenoemde scene bij dat raam? Het is hier al een keer of 3 besproken maar het kan wat mijn betreft niet vaak genoeg genoemd worden. Ademloos heb ik zitten kijken. Het middenstuk zou inderdaad als wat kitscherig beschouwt kunnen worden, maar dan zie ik toch echt nog honderd keer liever zo'n scene dan al die waardeloze CGI-fantasie-films. Nee prachtig dit en van Ishii ga ik snel meer proberen, hopelijk is er meer als deze en Yume no Ginga. Wel jammer trouwens dat er blijkbaar geen goede dvd beschikbaar is en de download-link ook alweer wat jaartjes droogstaat. Mijn kijkbeurt heb ik te danken aan Inland Rabbit, die ik hiermee, hoop ik, ook genoeg heb overgehaald hem eens te proberen? (4*)