Haze (2005)

Geweldige film, niet vaak dat ik zo fysiek met een film mee leef Die tanden op de buis, het spel met licht, het geluid, die benarde situatie ... Ik werd er helemaal claustrofobisch van en dat is me nog nooit overkomen En dan blijkt het ook nog eens een prachtig filosofisch geheel te vormen, waar ik sowieso van hou. Helemaal mijn ding, 4.5 *

Gisteren nog maar een keer opgezet laat op de avond. Een van de films die me echt werkelijk in elkaar doen laten kronkelen van claustrofobie, angst, pijn, etc. Brrr wat naar!

Wat een ongedefinieerde film, echt geen touw aan vast te knopen. Een dramatische film, waarin de regisseur wanhopig als eigen acteur en cameraman speelt. Het zou mij niets verbazen als de enige bijpersoon zijn eigen vrouw is!

0,5 voor mij

Toch een redelijk begrijpbare film, dat de regisseur ook nog eens acteerd en de camera bediend vind ik erg goed. Niet alleen doet Tsukamoto dit uitmuntend, op deze manier word het ook echt zijn film, waardoor de stijl en bedoelingen sterker overkomen. (imo)

Wat een fantastische Tsukamoto is dit! Had al een tijdje het gevoel dat hij mij nog eens iets zou voorschotelen dat sterker was dan de andere vijf films die ik van hem zag, nu is dat hier dus bevestigd.

Prachtig spel van schaduwen en licht. Angsten en pijn worden door hem zo echt neergezet dat ik mijn ogen niet kon afwenden. Een intens relatiedrama die je op een manier wordt voorgeschoteld die ik nog nooit eerder zag.

Fijn dat de nare smaak die Cube naliet over dit soort filmpjes nu helemaal verdwenen is. En aangezien de duur lekker kort is zal ik deze zeker nog vaker op gaan zetten. Als 'gezellig' tussendoortje

Al met al dus 4,5 sterren, op naar de volgende.

Aardige Tsukamoto,

Het begin zal ongetwijfeld claustrofobisch bedoeld zijn, maar ik vond het allemaal net even wat te donker. Je ziet bijna niets, iets wat iemand in zo `n situatie natuurlijk ook daadwerkelijk ondergaat maar toch.

Maar als de 1ste flashbacks zich aandienen en duidelijk wordt dat de hoofdpersoon zich maar mondjesmaat kan voortbewegen dan wordt het allemaal wat beklemmender. Vooral als blijkt dat de kelder behoorlijk is ondergelopen. Zelf wel eens speleologie gedaan, maar dat onderwater duiken was echt niet prettig. Ook niet voor maar heel even. Gewoon het idee dat je nergens naar toe kan als het water stijgt.....

De montage is zoals altijd weer ontzettend fraai bij Tsukamoto. Kleuren die nogal stroken met de grauwigheid van de kleine ruimte en soms wat vaag ogen, maar wel mooi in elkaar overlopen. Hetzelfde geldt voor de muziek, echt een meerwaarde in deze film. Zeer intens, soms gebruik makend van lichaamsgeluiden en gelukkig nooit vrolijk.

Uiteindelijk leverden de scènes richting het einde ook een fraai contrast op met de rest van de film. Verder sluit ik mij aan bij Nkyou dat dit echt een film is die ik zeker nog eens ga zien, wellicht dat ik dan nog meer onder de indruk ben. Tot nu toe, de minste Tsukamoto. 4*

Als je niets weet van de film zoals ik vooraf, fantaseer je nog over alle kanten die het dan nog op kan. Eerst dacht ik naar een remake van 2001: A Space Odyssey te kijken, maar het bleek een afgerond verhaaltje te wezen, zonder al te veel dubbele bodems of wedergeboortes.

Een van Tuskamoto's fijnste films, naast Vital en Tetsuo. Erg genoten, met name van het geluid. Helaas vond ik de DV een beetje goedkoop ogen en heb ik betere muziek gehoord. Paar erg vreemde scene, dat dan weer wel.

Onbedoeld moest ik steeds aan het spelletje Bounce denken, dat ik op mijn vorige Nokia mobiel had staan. Zo'n balletje dat langs allerlei verschrikkelijke obstakels moest om dan aan het eind te geraken van een labyinth. Zo zag ik de tocht van onze arme Tsukamoto ook voor me. Elke keer verschrikkelijke pinnen, buizen, waterobstakels en peilloze dieptes. Heb de making of nog niet bekeken, maar is vast grappig om te zien.

Ik begin Tsukamoto steeds beter te waarderen. Ik begon met een valse kennismaking met A Snake of June die precies alle elementen die mij aan hem storen combineert[/i], maar met Vital en Tetsuo werd wel duidelijk dat de man een ongelofelijke gave heeft voor editing, timing en muziek. Dat is hier niet anders. Lekker sfeer wordt er in de eerste minuten gezet, ik voelde goed mee vooral met tanden over de buis en de duikscene, maar buiten die huiveringwekkende momenten ook fijn dat er een goed drama op gang komt. Jammer vindt ik wel dat de flim te kort is om, en vooral de scenes die Tsukamoto en Fujii delen, om het drama aangrijpend te maken. Daarvoor wordt niet goed genoeg de tijd genomen.

Mooiste scenes komen zelfs pas als het einde, wanneer Tsuka met zijn hoofd de deksel omhoog duwt naar die kamer, prachtig! De film was zo duister, dat je al aan zag komen dat er een keer een twist naar een lichte omgeving zou komen. Verder is die scene dat de witte was buiten hangt ook prachtig geschoten.

Film werkt wel voor het grooste gedeelte en ik hopo nog veel moois te zien van de man. Grappige extra trouwens op de dvd waar Tsukamoto en Fujii als een stel Japanse toeristen door Locarno lopen.

Ik vind de eerste helft beklemmend, maar vanaf de ontmoeting met de vrouw wordt het allemaal wat minder. Ook vind ik de allegorie niet bijzonder sterk. Best aardige Tsukamoto.

Wat een saaie film zeg. *gaap* Ik had er vanaf het begin al mn twijfels over, maar goed ik keek het ook niet voor mezelf. Toch maar kijken en de film een eerlijke kans geven, maar dat had ik beter niet kunnen doen. Vond het totaal niet spannend, kon me niet vinden in de sfeer die blijkbaar 'geweldig' is in deze film. En die man irriteerde me mateloos, om nog maar niet te beginnen over die lachwekkende scene dat hij steeds zo'n bal of ding tegen zijn hoofd krijgt hilarisch gewoon

Nee ik vond het pure bagger, het blijft niks voor mij Japanse films. ben ook blij dat het dan maar 45 min was. En nou ja horror? Kan komen door het zogenaamde beklemmende sfeertje, maar qua gore vond ik het zwaar triest!

0.5*

*kuch* Totoro *kuch*

Haha ja dat is waar, je hebt gelijk! Maar dat is natuurlijk totaal niet te vergelijken

Eindeljk binnengekregen gister en eindelijk gezien gisteravond.

Wat een ervaring weer. Niet de impact die een Tetsuo of Tokyo Fist op mij had, maar wel weer een geweldig stuk film. Vooral erg genoten van de DV kwaliteit en simpele belichting. Mooie harde schaduwen in bijna de gehele film.

Bruist wederom van creativiteit deze film. Hele kleine productie wat voor mij ook wel constant duidelijk was. En daar geniet ik van. Interessant einde ook, - niet vergelijkbaar met al zijn ander materiaal. Ik vond het niet storend, gaf het gehele voorgaande deel een heel andere smaak ineens.

Kan ook erg genieten van Tsukamoto zelf, - heeft echt een goede kop voor deze rol. Toffe soundtrack en heerlijke montage weer (koi vissen, vallende tsukamoto, die freaks die zich uitkleden)

Ja echt een van mijn favorieten die Tsukamoto. Inspirerend in alles wat hij doet.

Aardig uitgangspunt (al heeft het veel weg van Saw) en de film kent een paar intense scenes. Helaas kan het me niet de volle (korte) speelduur boeien. Waarschijnlijk door het gebrek aan achtergrond info van de hoofdpersoon waardoor die me eigenlijk volledig koud laat. Wellicht had hij het bij de 28 minuten versie moeten laten.

Een film waar ik het bij momenten benauwd van kreeg. Diegenen die de film gezien hebben zul wel weten over welke scènes ik het ondere andere heb.

Baserend op de korte inhoud denk je meteen aan een film als Cube. Het basisconcept heb je dan wel ongeveer maar hier zit zoveel meer in. Hier voelt het allemaal veel ongemakkelijker en claustrofobischer aan. En dan is er ook nog die eindscène...Wat mij betreft geeft dit noch een meerwaarde noch een minderwaarde aan de film.

4 * en herziening komt er zeker

Dat snap ik dus echt niet, de hele film krijgt er toch een andere betekenis door Hoe kan dat je nu zo koud laten?

Eind liet mij ook koud. Kon me rond die tijd al niet meer boeien.

(En nee, ik had geen Sake gedronken )

Hier nog iemand, deed me weinig dat einde, film had gewoon langer en intenser mogen zijn. Jazeker, nog intenser.

Ondanks het einde blijft de film voor mij vooral een filmisch experiment. Zag de hele martelgang sowieso al als een metafoor. De wereld van Tsukamoto is immers zelden realistisch.

Ik vond de film zelf indrukwekkend, beklemmend, boeiend, vrij angstaanjagend - maar erg vrijblijvend: knappe ideeën, schitterend in beeld gebracht, maar daar houdt het op. Tot ik het einde zag, en bleek dat de regisseur weldegelijk in staat was om aan zijn vreemde hersenspinsels een betekenis te verbinden: wat ik tot dan toe gewoon een memorabele film vond, veranderde ineens in een schitterende verbeelding van de waanzinnige psyche van een emotioneel wrak van een personage - een meesterwerk dus, als het ware

Ik vind niet dat elke film een duidelijke betekenis moet hebben of zo, maar als men erin slaagt een visueel verbluffende mindfuck te creëren die daadwerkelijk ergens over gaat, dan maakt dat de film voor mij meteen een pak beter. Soms vind ik het ook wel leuk als er in een experimentele film niks verklaard wordt en alles gewoon in het ijle blijft zweven (Rabbits! ), maar voor deze film vond ik het echt een heel duidelijke meerwaarde.

Als je met kunstenaars mensen bedoelt met een goede smaak en een brede culturele bagage en interesse die op zoek gaan naar impulsen die het banale overstijgen en de werkelijkheid zo verdraaien dat je niet alleen nieuwe ideeën ontdekt maar ook de werkelijkheid zelf anders gaat bekijken (ik noem maar wat op...), dan denk ik dat je helemaal gelijk hebt!

Kan ik me soms wel in terug vinden ja. Hoewel in het geval Haze dus toch niet zo

WAUW! dit is toch wel weer heel gaaf.

Claustrofobisch filmpje en dat maakt het des te enger, aangezien ik het 20 secionden op een onbekend toilet met een gesloten deur, al niet prettig vind.

Verder ziet het er heell rauw uit en dat geeft wel de juiste sfeer. Je zit heel dicht op het personage, en die zoom/dat shot op de ogen is echt benauwend. De beruchte scene met de pijp is ook al genoemd, maar brrr...

De momenten alleen, vind ik zeker sterker als met de vrouw. Op het moment dat er ook maar een klein beetje minder paniek of meer denkwerk en samenwerking aan te pas komt, vind ik dat een heel klein beetje af doen aan de sfeer.

Toch word je mooi lang in spanning gelaten en dat is goed.

Erg goede film dus, met naar het einde toch een beetje een afnemende spanningsboog. 4.5* alsnog.

Zeer vervelend en moeilijk te volgen film. Ik kon bijna niets zien door het gebrek aan licht en dat is voor mij dodelijk. 2,0*

Bizarre film met een ontzettend beklemmende en claustrofobische sfeer.
Dat stuk met die tanden om die buis
Het deed me een beetje aan Cube denken, alleen is dit dan honderd keer beter uitgewerkt. En dat in zo'n korte tijd (In dezelfde periode als Vital).
Wat kan deze man toch veel. Zelfs zijn acteren vond ik erg sterk.

Het maakte mij totaal niet uit dat ik niks over zijn achtergrond wist, dat was hij zelf ook allemaal vergeten.
Het maakt het alleen maar benauwender en vreemder dat de hoofdpersoon geen idee heeft waar hij is en of hij er überhaubt wel uit kan komen.

4,5*

Hoezo dat? Ik vond alleen het acteerwerk slechter in Cube. Het hele ontwerp van "The Cube" vond ik meesterlijk gevonden terwijl het in Haze niet zozeer om het ontwerp van de kamers gaat, maar eerder om de psychologische implicaties van zo'n claustrofobische omgeving. Daarbij vind ik dat claustrofobische gevoel in Cube veel nadrukkelijker aanwezig, aangezien er ruim aandacht besteed wordt aan het hele hoe en waarom van dat dodelijke labyrint. Als kijker word je mee in die race naar vrijheid gesleurd. De mooie close-ups in Haze ten spijt.

Hmm, ok dat 'honderd keer beter' was misschien wat overdreven.

Het hele idee en het decor van Cube vond ik ook goed hoor.

Maar ik vond het claustrofobische en benauwende gevoel in Haze toch veel beter uitgewerkt dan in Cube (Daar is er immers nog ruimte zat, ook al lijken ze opgesloten te zitten in een enorm doolhof ).

Het hoe en waarom heeft voor mij niet echt een bijdrage aan de sfeer in de film, dat kan ook prima worden neergezet zonder die 'vragen'.

Heel goedkoop te verkrijgen tegenwoordig, dus ik heb de dvd maar gekocht. De film blijft bovendien meesterlijk goed, ook de tweede keer