Die Nackte und der Satan (1959)

Ich hatte einen Buckel!

Toch maar eens een duikje genomen in wat oudere horror dankzij de Horror Tip Top en hoewel ik nog altijd nieuwsgierig ben naar andere klassiekers, onderstreepte deze voor mij waarom moderne horror voor mij waarschijnlijk per definitie effectiever werkt.

Enige vorm van engheid is hier namelijk ver te zoeken. Het verhaaltje is vrij ridicuul te noemen, maar dat heeft het genre natuurlijk nooit eerder tegengehouden. Nee, het is de uitwerking die aan alle kanten belet dat je als kijker ook maar enigszins het verhaal ingezogen wordt. Het verhaal dat al weinig om het lijf heeft, maar ook nog eens stapvoets uit de doeken gedaan wordt, met een slap einde op de koop toe.

Neem bijvoorbeeld ook dat acteerwerk, dat nimmer het erbarmelijke niveau waarmee de dialogen zijn geschreven ontstijgt. Sterker: op momenten dat er zonder dialoog een reactie geacteerd moet worden, zijn de sporen van de silent era in gebaar en expressie storend knullig aanwezig. Het berooft de film gelijk van iedere vorm van ernst. Zo vinden er bijvoorbeeld twee "gevechten" plaats en beide zijn behoorlijk kolderiek te noemen maar denk ook aan opzichtige "oh-wat-vreselijk"-facepalms en het betere hoge-wenkbrauw-werk.

De joviale muziek helpt ook niet echt wat dat betreft. Zolang het een beetje ingetogen stationair op de achtergrond blijft borrelen, wil het nog wel eens sfeervol uit de hoek komen maar zodra er van (vooral plotse) spanning sprake moet zijn, zoomt de camera in met bijval van belachelijk overdreven muzikale inzet, die gelijk alle sfeer om zeep helpt. Sfeer die door de hoge contrasten en onevenwichtige belichting soms stiekem even om de hoek komt kijken, zij het nooit lang.

Veel valt weg te moffelen onder het tijdperk van herkomst - hoewel er oudere, effectievere films aan te wijzen zijn - maar dat bevestigt vooralsnog dat het (binnen het horrorgenre) mijn tijdperk niet is. Uiteindelijk weinig genietbaars gezien hier. 1,0*