Zeta One (1969)

Na de leuke openingscredits ontmoet James (Robin Hawdon) Anne (Yutte Stensgaard) en belanden samen in bed na heel wat geklets en een pokerspel. Ondertussen zijn we al ongeveer 25 minuten onderweg in dit bizar verhaal waar ergens een zekere Zeta the Queen de controle heeft over een ruimteschip en vrouwen op aarde wil ontvoeren.
Het volgende slachtoffer is Edwina Strain (Wendy Lingham). Hier en daar wat naaktheid, maar verwacht er niet teveel van ondanks dat er toch heel wat vrouwelijke figuranten passeren. Ook een paar opvallende dames zoals Brigitte Skay, Valerie Leon, en Anna Gaël...maar het blijft allemaal heel braafjes. De slotscène is wel leuk voor James die ook ontvoerd wordt om zich in een soort harem te vertoeven en de vrouwen te behelpen in de vruchtbaarheid. Hoe gek het ook mag klinken. 2/10

Denk dat deze film een soort sci-fi, campy, James Bond-seks komedie probeert te zijn. Echt een product van zijn tijd, een vreemd kitscherig curiosum uit het swingende Londense tijdperk. Zeggen dat dit goed was, kan ik niet, de eerste 20 minuten van deze 84 minuten durende film bestaan ​​er bijvoorbeeld uit dat Special Agent James Word (je ziet hem amper spionagewerk doen) en Ann Olsen (De Deense pin-up Yutte Stensgaard, Mircalla/Carmilla Karnstein in Lust for a Vampire (1971) na wat gepraat, strippoker beginnen te spelen met gekke achtergrondmuziek. Eenmaal in bed begint Word dan in een flashback-reeks het hoofdplot van de film te vertellen; De interstellaire Zeta van de verre planeet Angvia (wat een anagram is voor …?) ontvoert mooie jonge vrouwen van de aarde, brengt ze naar hun thuisplaneet en hersenspoelt ze om bijna niets te dragen. Hoe dan ook, na de te lange openingsscène werd het soms nog best aardig. Vooral de decor-afdeling maakte heerlijk (best knap) gebruik van hun minuscule budget om het als een futuristische en technologisch geavanceerde wereld eruit te laten zien. De film is afkomstig van het Britse Tigon, (maakte een paar zeer goede horrorfilms) Ook bezat het Bond-girl Valerie Leon (The Spy Who Loved Me, Never Say Never Again) De film was dan wel misschien niet goed, maar ik heb maar weinig seks-komedies gezien die zo vreemd waren als deze...