Un Urlo nelle Tenebre (1975)

Nog eens een afkooksel van "The Exorcist" die de film van Friedkin geweld aandoet, eens te meer van Italiaanse makelij. Hoe paradoksaal het ook mag klinken, de makers slaagden erin nog slechter te doen dan hun voorgangers. Voor de verandering is het een jongeman die van de duivel wordt bezeten en bovendien blijkt het nu al voldoende om een medaille te vinden die aan vroegere duivelaanbidders toebehoorde om Satan over de vloer te krijgen. Vervolgens is de kijker getuige van een aantal stuntelige levitaties en enkele brave orgietaferelen om het product een commercieel tintje te geven. Dat veteraan Richard Conte hier nog het priestergewaad wil aantrekken om als duiveluitdrijver te fungeren is voor mij een raadsel. Hij zal zich wellicht met stijgende verwondering afgevraagd hebben hoe hij in dit smakeloos misbaksel is beland.

Friedkin's The Exorcist (1973) zag, als gevolg van het enorme succes, gedurende de jaren '70 een heleboel goedkope knock-offs verschijnen. Niet geheel verrassend gaan de Italianen er met de prijs voor meest bizarre Exorcist-kloon vandoor. In de UK toepasselijk 'Naked Exorcism' genoemd, is van begin tot eind echt een product van z'n tijd en plaats. Dat houdt helaas ook in dat het iet wat duf in elkaar steekt en je het tijdens die trage fases moet hebben van z'n nogal kneuterige, onbedoeld grappige karakter. Die scene met de champagne steelt wat mij betreft de show. Hilarisch dom geschreven én geacteerd. Verder wordt de boel soms opgeschud door wat beelden van een satanische sekscult en zijn de momenten met de aan het bed geketende Piero exact wat je stiekem hoopt op voorhand. Trash!

Zou een prima blu-ray release zijn voor Severin, die meer van dit soort films in z'n catalogus heeft.

Onvergetelijk verschrikkelijk slordig Italiaanse horror. Terwijl de Exorcist II: The Heretic door vele problemen nog op zich liet wachten, hadden de Italianen hun versie al af! Het verhaal begint...een zwarte Mis, een non keert terug uit Afrika, ze blijkt de zus te zijn, een vreemd medaillon brand in de borst van de hoofdpersonage Piero en zo beginnen er vreemde dingen... Nee geen demonische manifestaties maar plotelementen zonder logisch verband ertussen. Satanische priesters, zondaars, heksen en allerlei andere onzin, zonder dat het ons ooit wordt uitgelegd. Een exorcist arriveert voor de strijd tussen goed en kwaad, wat blijkbaar wat meubels verplaatsten en een woordenstrijd met heel veel pseudofilosofische gezwets was...aan het einde kreeg de totaal overbodige zusterzus dan nog wat te doen! Opeens blijkt John Boormans vervolgfilm van The Exorcist, ondanks zijn productieproblemen, helemaal zo slecht niet meer!