Be with Me (2005)

Officiële Selectie - In Competitie op het Filmfestival Gent.

Bij momenten erg sterke film.

Toch vond ik de meest gelauwerde verhaallijn veruit de minste. Het verhaaltje rond Theresa Chan is te typisch. Te moralistisch, te klef, en heeft teveel weg van een "waargebeurd verhaal".

Het drama in de andere drie verhalen is simpeler. Minder groots en dramatisch, maar dat maakt het wel veel puurder. Ik vind zoiets dan ook veel mooier om zien. Khoo zet bij moment een echt klassevol filmpje neer. Prachtige shots en heerlijke muziek. Heeft soms wat weg van de Thaise films, met Tsai en Hou voorop. Zelfde esthetiek, hoewel deze film iets vlotter, en korter is. Bij momenten erg aangrijpende scenes, met als hoogtepunt de vader die eindelijk het verlies van z'n vrouw heeft verwerkt.

Ook boeiend is hier het communicatie element. Er wordt weinig gepraat, maar veel gezegd. Via email, SMS, brieven, typmachines en zelfs chatprogrammas. Ook hier faalt Chan's verhaaltje weer wat, door segmenten uit haar dagboek als ondertitels weer te geven. Zorgt dat er nogal wat te lezen valt, en is het moeilijker om de vaak mooie beelden vol op te nemen.

Had een mooie 4.5* kunnen zijn, nu blijft de film hangen op 4*. Chan's verhaaltje vind ik minder, maar de rest is erg mooi, en erg aandoenlijk. Boeiend regisseur dit, wil ik meer van zien.

Ik heb geen mooie beelden gezien. Niks speciaals aan.

Het Engels in deze film is van het niveau eerste klas voortgezet onderwijs. Stoorde ik me aan. Erg simpele dialogen.

Ik heb me in het begin erg verveeld en de personages vind ik niet zo boeiend, toch begon de film op een gegeven moment wel te werken voor me.

Het gedeelte met de dove en blinde mevrouw had wat weg van een documentaire. Er zit een lang droog stuk in de film waarbij het Libelle gehalte erg hoog is.

Mooie, ontroerende film waarin duidelijk wordt weergegeven hoe dicht eenzaamheid en liefde eigenlijk dicht bij elkaar liggen. Prachtige doorleefde kop heeft die winkeleigenaar trouwens!

Afstandelijk geschoten, maar hypermenselijke film over het verlangen met iemand te zijn. Drie verhalen door elkaar heen, film heeft in het midden een dip maar de apotheose is fraai. Heeft wat raakvlakken met het werk van Tsai Ming-Liang inderdaad.

26 juli t/m 1 augustus, dagelijks om 21.30 te zien in Filmmuseum Vondelpark

Kan mijn bevindingen precies allemaal kwijt als ik onderstaande quotes gebruik.

Inderdaad

De muziek vond ik juist het meeste afbreuk doen aan de film. Dat had voor mij het door jou beschreven Libelle gehalte het meest!

Foutje? De Taiwanese film van Hou en Tsai bedoel je Inhoudelijk heb je gelijk, maar dit ontbeerde de klasse al was-ie een stuk serener en rechtlijniger dan een andere film van Khoo die ik zag: Shier Lou.

Er wordt zelfs bijna helemaal niet direct gecommuniceerd in de film viel me op.

Dat Engels is volgens mij typisch Singaporees Engels, want in die andere film, Shier Lou dus, was dat ook heel erg. 'k Heb me er hier minder aan gestoord!

Een foutje dat ik vroeger wel eens meer durfde te maken. Heb er hard aan gewerkt

Deze film wist me totaal niet te boeien, het acteerwerk vond ik wel erg goed.

Alleen het karakter van die doof blinde vrouw werd uitgewerkt, laat dan nou net het karakter zijn wat ik totaal niet interessant vond.

Driehoek liefdesverhaal in een nogal vreemd jasje. Visueel minimalistisch maar stijlvol, muzikaal wel heel nadrukkelijk aanwezig (hoewel soms charmant, heb ik het over het algemeen als negatief ervaren). De twee verhalen over de meisjes en de nachtwaker worden overkoepelt door Chan's verhaal. Aanvankelijk kon ik niets met de film, maar naarmate alles zich wat ontvouwt en vooral wanneer Chan's verhaal de leiding neemt valt alles op zijn plek en bleek ik naar het einde toe ineens ontroerd te zijn.

Film is zeker niet perfect, voelt wat onbevangen en ongebalanceerd. Wellicht typisch iets voor de Singaporese (?) cinema)? Het is in ieder geval mijn eerste. Gemengde gevoelens en verwondering over..

Een lieve integere film.

Wel raar opgebouwd qua verhaal. Zo zie je tientallen flitsjes van een bepaald segment van de film, zo zie je die personages gedurende een twintig minuten niet meer (de oude man b.v.). Daardoor loop je als maker kans dat de kijker zijn binding met deze karakters verliest!

Ik vond het segment met de nachtwalker erg mooi en aardig uitgewerkt. Hij wordt eerst geportretteerd als hoe 99,9% van de mensheid hem in eerste instantie zullen zien (en meteen zo over hem oordelen): als een walgelijke dikke vreetzak. Maar gedurende de film blijkt hij toch een heel sympathieke, ietwat meelijwekkende vent te zijn, die je meer gunt als het lot dat hem in de film is beschoren.

Misschien is er ook wel wat teveel tijd ingeruimd voor de doofblinde vrouw, maar aan de andere kant maakt dit de film juist ook wel weer bijzonder. Ik vroeg me altijd al af hoe het is om met zo'n dubbele handicap te leven. De dame is zeer bewonderenswaardig en ik ken persoonlijk geen andere films met doofblinde hoofdpersonen!

De film maakt me wel nieuwsgierig naar ander werk van deze regisseur.

Van Eric Khoo zag ik op het afgelopen IFFR (2009) zijn nieuwste film die ook meedong voor de Palme d'Or. De allereerste uit de geschiedenis van Singapore. My Magic ging over een barman die de liefde tussen zijn zoon probeert terug te winnen door zijn oude ambacht op te pakken. Namelijk goochelen. En dan spreek ik niet over wat tennisballen omhoog gooien of wat pokeren. Nee, dan heb ik het over de extreemste goocheltrucs die je de mond laat openen en af en toe verbijsterd achterlaat. Een goed voorbeeld daarvan is dat hij naar een avondje stappen ook gewoon zijn glas op eet. En af en toe wil hij ook nog een batterij voor de maaltijd nuttigen. En 's middags loopt hij op hete kolen. Ga zo maar door. Je valt letterlijk in ene verbazing in de andere...

De truc in die film zat hem dan ook in het gebruik van échte mensen. Van échte magie. Geen trucage. Nee, een pure film die heel natural overkomt. Heel knap gedaan.

Be With Me is van een hele andere orde. Ten eerste gebruikt hij drie verhalen. Een meisje sterft duizend doden als haar vriendin een punt zet achter hun liefdesrelatie. Een zwaarlijvige nachtwaker droomt van zijn liefde voor een knappe zakenvrouw en een oude winkelier hult zich in stilzwijgen sinds de dood van zijn vrouw, tot hij de blinde en dove Theresa ontmoet.

Ten tweede laat Erik Khoo zowel documentaire en fictie als literatuur en stomme film samen smelten. En dat is wel uniek te noemen omdat ik dat nog nooit eerder gezien heb. Hoewel Three Times (tweede verhaal) van Hsiao-hsien Hou er veel op lijkt weet het de conventionele filmwetten iets verder op te rekken.

Op de dvd-hoes staat iets geschreven wat ik niet beter kan formuleren. Namelijk. Be With Me is een visueel gedacht over eenzaamheid en de oncommuniceerbaarheid van liefde dat al onze zintuigen opent en smaakt naar meer.

Enig minpuntje is dat een aantal dingen niet helemaal lekker uit de verf komen. Zoals het verhaallijn rondom de zwaarlijvige nachtwaker. Waarom moest hij nu doodgaan? Kon hij door het doodgaan eeuwig blijven dromen van de knappe zakenvrouw? Dat blijft (redelijk) open en letterlijk invulbaar voor de kijker...

Of het gebruik van muziek. Iets te nadrukkelijk aanwezig het eerste half uur. Terugkerende muziekthema's werkt niet altijd. Maar desalniettemin een regisseur om in de gaten te houden.

Ik werd er zelf stil van!
Ik ben onder de indruk. Traag filmpje dat zo snel voorbij was!
Tsai en 'die ene' (= Hou) waren ook de eerste namen die in me opkwamen.
Minpunt waren de ondertitels die fragmenten uit het leven (en boek) van Theresa vertelde. Weglaten of door een vertelstem brengen, maar zo niet.

Het verhaaltje van de 2 meisjes vond ik het beste (Hooray for hot Asian lesbo's !). Zat eigenlijk niet echt iets minder goeds in. Prachtig ook dat aangezicht en rimpels van de oude man die schreeuwden: "Kijk hoelang ik al leef, jongens".

Een mooie verrassing was dit. Genoten!

Een anti-cynische film over mensen tegenkomen die je een beetje vooruit helpen. Bijna naíef, maar daarom werkte het meestal wel bij me. Iets overdadige pianoklanken, soms ook waar stilte beter had gewerkt. Stilte die op heel veel plekken in de film gelukkig wel zit. Ik was juist blij met de ondertitels en vond het in deze film veel beter werken dan een voice over had gedaan.

Het einde is bijzonder mooi en deed me bijna 4.0* geven, maar dat haalt de film toch net niet.

3.5*

Een wat teleurstellend drama. Mijn grootste bezwaar is de lange uitleg van het verhaal over Theresa. Deed me teveel denken aan een documentaire van 2Vandaag of Zembla.

Ook het `toevallige` ongeluk (de sprong) is achter de tekentafel bedacht, stoort en komt tamelijk onzinnig over. Jammer, als de 3 verhalen allemaal klein waren gebleven was mijn waardering groter geweest. Het Theresa verhaal bevindt zich te nadrukkelijk op de voorgrond, inderdaad op het kleffe af. En van al dat eten op tafel kreeg ik ook al geen honger.

Dat verhaaltje over Theresa leek wel een aflevering van Spoorloos, verder vond ik het visueel erg matig en muzikaal saai.

Toch zit er een hoog gehalte van originaliteit in de film en zijn de kleine verhalen het boeiendst.

Tergende aaneenschakelijk van ´betekenisvolle blikken´ en kitscherige riedeltjes die ongegeneerd op de emotie spelen. Bij vlagen is het puur en integer als het iets meer inzoomt op de levensgeschiedenis van Theresa Chan, maar met alles eromheen wordt de plank hier voornamelijk misgeslagen. Die twee andere verhaallijnen zijn tergend oppervlakkig en voegen eigenlijk niet zo veel meer toe aan het totaalplaatje. Was het nou echt nodig om dat eromheen te verzinnen als reliëf bij de memoires van Theresa Chan? Het helpt niet meer mee dat er steeds chatprogramma´s, teksverwerkers en SMS´jes door het beeld vliegen, zodat er teveel tijd wordt verkwist met oninteressante intermezzo´s.