Be with Me (2005)

Bij momenten erg sterke film.

Toch vond ik de meest gelauwerde verhaallijn veruit de minste. Het verhaaltje rond Theresa Chan is te typisch. Te moralistisch, te klef, en heeft teveel weg van een "waargebeurd verhaal".

Het drama in de andere drie verhalen is simpeler. Minder groots en dramatisch, maar dat maakt het wel veel puurder. Ik vind zoiets dan ook veel mooier om zien. Khoo zet bij moment een echt klassevol filmpje neer. Prachtige shots en heerlijke muziek. Heeft soms wat weg van de Thaise films, met Tsai en Hou voorop. Zelfde esthetiek, hoewel deze film iets vlotter, en korter is. Bij momenten erg aangrijpende scenes, met als hoogtepunt de vader die eindelijk het verlies van z'n vrouw heeft verwerkt.

Ook boeiend is hier het communicatie element. Er wordt weinig gepraat, maar veel gezegd. Via email, SMS, brieven, typmachines en zelfs chatprogrammas. Ook hier faalt Chan's verhaaltje weer wat, door segmenten uit haar dagboek als ondertitels weer te geven. Zorgt dat er nogal wat te lezen valt, en is het moeilijker om de vaak mooie beelden vol op te nemen.

Had een mooie 4.5* kunnen zijn, nu blijft de film hangen op 4*. Chan's verhaaltje vind ik minder, maar de rest is erg mooi, en erg aandoenlijk. Boeiend regisseur dit, wil ik meer van zien.

Ik heb geen mooie beelden gezien. Niks speciaals aan.

Het Engels in deze film is van het niveau eerste klas voortgezet onderwijs. Stoorde ik me aan. Erg simpele dialogen.

Ik heb me in het begin erg verveeld en de personages vind ik niet zo boeiend, toch begon de film op een gegeven moment wel te werken voor me.

Het gedeelte met de dove en blinde mevrouw had wat weg van een documentaire. Er zit een lang droog stuk in de film waarbij het Libelle gehalte erg hoog is.

Ik werd er zelf stil van!
Ik ben onder de indruk. Traag filmpje dat zo snel voorbij was!
Tsai en 'die ene' (= Hou) waren ook de eerste namen die in me opkwamen.
Minpunt waren de ondertitels die fragmenten uit het leven (en boek) van Theresa vertelde. Weglaten of door een vertelstem brengen, maar zo niet.

Het verhaaltje van de 2 meisjes vond ik het beste (Hooray for hot Asian lesbo's !). Zat eigenlijk niet echt iets minder goeds in. Prachtig ook dat aangezicht en rimpels van de oude man die schreeuwden: "Kijk hoelang ik al leef, jongens".

Een mooie verrassing was dit. Genoten!

Een anti-cynische film over mensen tegenkomen die je een beetje vooruit helpen. Bijna naíef, maar daarom werkte het meestal wel bij me. Iets overdadige pianoklanken, soms ook waar stilte beter had gewerkt. Stilte die op heel veel plekken in de film gelukkig wel zit. Ik was juist blij met de ondertitels en vond het in deze film veel beter werken dan een voice over had gedaan.

Het einde is bijzonder mooi en deed me bijna 4.0* geven, maar dat haalt de film toch net niet.

3.5*

Tergende aaneenschakelijk van ´betekenisvolle blikken´ en kitscherige riedeltjes die ongegeneerd op de emotie spelen. Bij vlagen is het puur en integer als het iets meer inzoomt op de levensgeschiedenis van Theresa Chan, maar met alles eromheen wordt de plank hier voornamelijk misgeslagen. Die twee andere verhaallijnen zijn tergend oppervlakkig en voegen eigenlijk niet zo veel meer toe aan het totaalplaatje. Was het nou echt nodig om dat eromheen te verzinnen als reliëf bij de memoires van Theresa Chan? Het helpt niet meer mee dat er steeds chatprogramma´s, teksverwerkers en SMS´jes door het beeld vliegen, zodat er teveel tijd wordt verkwist met oninteressante intermezzo´s.