La Moustache (2005)

Een psychologische film die wel de aandacht weet vast te houden maar nergens naar toe werkt.

De Snor, toptitel. Het hoofdkarakter denkt aan een vriendencomplot als het afscheren van zijn snor door niemand opgemerkt wordt, maar lijkt zich gaandeweg te bedenken dat ie misschien wel gek geworden is.

Een film waarin de hoofdpersoon zoiets ervaart en zich vervreemd voelt van de rest van de wereld is niet nieuw, maar dit gebeurd meestal in een thriller en/of scifi-sfeer. Dat is hier totaal niet het geval, het blijft down-to-earth-basic. Of dat een kracht of een flaw is, weet ik niet zeker. Het houdt niet altijd even goed je aandacht vast en lijkt een herhaling van zetten. Zeker vanaf het punt dat hij naar Hong Kong gaat raak ik het kwijt. Er wordt niks verklaard en alles is open voor theorieën. Of ik heb de symboliek compleet gemist, maar ik vermoed eerder dat de regisseur bewust voor deze speelfilm-aanpak zonder bepaald plot heeft gekozen. En dat is toch een beetje jammer. Acteerwerk en sfeer is ok. Redelijk tussendoortje met zijn 85 minuten.

Vincent Lindon vind ik altijd een beetje attractie. Ook nu, in deze keine "La Moustache" - toch al enkele jaren oud - heeft hij de gepaste physionomie om de rol te vertolken van een man die met verbazing en ongeloof uiteindelijk zijn eigen persoonlijkheid in twijfel trekt. Naast hem de altijd charmante en goed acterende Emmanuelle Devos (Fransen spreken haar naam uit als "Devooz").

Een film die ook de kijker in de ban kan houden vermits deze zich voortdurend afvraagt (net als het hoofdpersonage, trouwens) wat nu realiteit is en wat fictie.

Wat steekt er nu eigenlijk achter dit verhaaltje ? Misschien wel dat de mens zijn lot niet in eigen handen heeft, er eigenlijk niet kan aan ontsnappen en uiteindelijk voor een stuk geleefd wordt...

Genre film die bij mij toch een zekere voorkeur geniet, zeker als twee klassebakken instaan voor de vertolkingen.

Mooie muziek.