Seven Chances (1925)

De film The Bachelor uit 1999 is een vrijwel letterlijke remake van deze film. Het hoge imdb-gemiddelde van 8.0/10 (571 votes) is wat mij betreft geheel verdiend. Buster Keaton is weer hilarisch!

Het begint allemaal erg matjes en na een half uur had ik al de neiging om de film aft e schrijven, maar gelukkig draait het dan volledig om en volgt een heerlijk chaotisch tafereel van honderden wraaklustige vrouwen die onze held achterna zitten

Niet zo sterk als General, zo grappig als Our Hospitality, of zo innovatief als Sherlock Jr., maar enkele geweldige shots/scènes maken dit toch weer een must voor de Keaton liefhebbers.

Inderdaad weer een wervelende film van Buster. De laatste 20 minuten zijn geniaal in inventiviteit, stuntwerk en grappen. 4,5*

Ik volg Dopke helemaal.

Ook ik had na zo'n 30 minuten het gevoel dat het een beetje een ondermaatse Keatonfilm zou worden, gezien het vrij lage aantal grappen en traditioneel Keatonstunt - en slapstickwerk. Gelukkig wordt de film iets na de helft een pak boeiender, en zijn de laatste 15 minuten weer heerlijk om naar te kijken: stunts, briljante vondsten en een fantastische algemene dynamiek.

Voor mij schippert hij tussen The Cameraman (beviel me tot nu toe het minst) en The General en Sherlock Jr. (die laatste is mijn favoriete Keaton tot nu toe). Hoe dan ook een aanrader voor elke liefhebber van de stomme komedie/slapstick.

3,5*

Weer een hilarische film van Buster! Wat was hij toch een genie. Inventief en origineel.

Mijn tweede Keaton-film en weer een erg leuk filmpje. De film start weliswaar traag maar Keaton weet daarna aan een verschroeiend hard tempo zovele stunts en visuele grappen op te voeren, dat die eerste 20 minuten niet meer uitmaken. De emotionele band met de personages zoals bij Chaplin is er niet, maar Keaton wist zeker hoe hij mensen aan het lachen moest brengen, ook 85 jaar later. 3,5*

De meest serieuze Buster Keaton film die ik tot dusverre zag. Vooral het eerste half uur blinkt uit in eenvoud en bevat maar weinig van de voor Keaton kenmerkende stunts. Iets dat echter volledig goedgemaakt wordt in de langgerekte finale van film, waarin Keaton achtervolgd door duizenden potentiele bruiden, weer werkelijk de hele trukendoos opentrekt. Seven Chances is dan ook Keatons zoveelste pareltje. Op naar de volgende.

4*

Prachtig, prachtig en nog eens prachtig

Toen ik eergisteren The General keek voelde ik me een soort van teleurgesteld maar Seven Chances grijpt menig Keaton- fan weer bij de ballen en begint met een simpel verhaaltje (zoals ik het wil) en eindigt met een bizar lange finale met de meest wilde, grappige (zelf uitgevoerde?) stunts. Die kop van Keaton is briljant ,zonder hem was deze film niks. Bijna alle scènes druipen van genialiteit en humor die deze tijd nog steeds zijn mannetje weet te staan. Alles klopt, de scène in het restaurant met al die beeldschone vrouwen die hij ten huwelijk probeert te vragen, de scène met de rotsen , de openingsscène, alles! Tuurlijk is het begin niet al te origineel net als het verhaal, maar serieus, wie kan het dat nou weer wat schelen? Dit is Keaton! Plof op je luie reet en geniet van de stunts!

*4.5 (een half sterretje extra voor de lollige rol van die ouwe man , die was echt te lollig)

Echt weer een erg leuke Buster Keaton film. Het eerste half uur is redelijk vermakelijk en ook redelijk serieus van toon. Hoewel het allemaal niet verveeld, lijkt het er tot dan zeker niet op dat deze film bij mij op vier sterren gaat uitkomen. Dat gebeurt echter wel en wordt veroorzaakt door de werkelijk geniale laatste 20 minuten,die een dolle achtbaanrit zijn, waar ik een paar keer echt dubbel heb gelegen van het lachen en waarin Keaton echt fantastische stunts uithaalt. Die duizenden vrouwen achter hem aan, de bijen, het prikkeldraad, de vallende boom, de rotsen en ga zo maar door! Het is echt het leukste stukje dat ik ooit in een stomme film heb gezien en Keaton bewijst ook in deze film met zijn spectaculaire stunts meer weer eens wat voor een waaghals hij was.

Erg leuk dus en Seven Chances hoort samen met Sherlock Jr. tot Keaton’s beste werk.

4,0*

Zo te lezen ben ik niet de enige die moeite had met het eerste half uur. Het verhaal start nogal futloos en er is dan vooral een gebrek aan grappen. Je zou denken dat Keaton meer kan halen uit de afwijzing door zeven vrouwen dan, wel, slechts een simpele reeks afwijzingen. Daar zit meer humor in. Het meest teleurstellende is dat Keatons filmstijl hierin afwezig lijkt te zijn. Geen knappe shots die van bijzonder perspectief gebuik maken voor humor.

Zo suf als het eerste half uur is, zo briljant is dan weer het tweede half uur. De lange, bijna surrealistische achtervolging is hilarisch en fantastisch gefilmd. Dat stuk met de lawine is gewoon ontzettend knap uitgevoerd, zelfs al zie je dat Keaton niet met echte rotsblokken werkte. Daarvoor hadden we nog die erg sterkg eschoten kerkscène. De hamvraag is: waarom kon Keaton in de eerste helft van de film niets van die genialiteit laten doorschijnen?

Ach, het is uiteindelijk meer dan goed genoeg voor een 3,5*.

Who bats next?

Met Seven Chances ben ik aan de laatste film van het eerste schijfje van mijn Buster Keaton box gekomen. Tot nu toe een erg aangename zit geweest met allemaal uitstekende films en ik vroeg me af wanneer Keaton nu eens met een mindere silent ging afkomen of was hij echt zo geniaal dat al zijn films stuk voor stuk meesterwerken zijn? Met Seven Chances is die zoektocht ten einde gekomen want dit is overduidelijk Keaton's minste.

Zelf was hij ook niet echt te spreken over de film en het was dan ook niet zijn eigen keus om deze film te maken. Hij werd echter verplicht door producer Joseph M. Schenck en zou later zelfs proberen te verhinderen dat de film gerestaureerd zou worden door historicus Raymond Rohauer. Als je dit zo hoort dan zou je bijna denken dat Seven Chances een barslechte film is maar dat is gelukkig ook niet zo. Het is gewoon een erg a-typische Keaton film die pas op het einde met de achtervolging en de vallende rotsblokken doet vermoeden dat hij enorm sterk was in stunts. Heel het verhaal is nochtans niet zo slecht gevonden maar komt wederom traag op gang. Nu ben ik helemaal geen kenner van silent films maar ik begin te vermoeden dat het vroeger gewoon altijd wat trager op gang kwam? Geen idee maar het is toch altijd één van de weinige minpuntjes die ik tot nu toe heb opgemerkt bij het werk van Keaton. Dat terzijde voelt het verhaal sowieso vandaag de dag ietwat gedateerd aan. We hebben dit al zoveel vaker gezien maar toch weet Keaton er nog altijd iets vermakelijk van te maken want zo is de scène in het restaurant waar hij alle vrouwen ten huwelijk vraagt met die stoïcijnse kop van hem wel lollig.

Ik moet wel zeggen dat ik voor het eerst de typische Keaton chemie mistte in een film. Vooral het eerste halfuur had even goed door iemand anders, met dezelfde droge emoties natuurlijk, vertolkt kunnen worden. Op het einde maakt hij dit nog wel goed maar het kwaad is toch al wel ergens geschied. Van zijn silent films is dit tot nu toe zijn minste rol om eerlijk te zijn. De bijrollen in de Buster Keaton films zijn meestal wel leuk maar het draait toch bijna altijd uit op een one-man show van Great Old Stoneface. Dat is hier toch net iets anders want T. Roy Barnes heeft een aantal leuke scènes. Hetzelfde geldt voor Snitz Edwards, die wel gecrediteerd wordt als advocaat maar volgens mij toch meer de rol van notaris vertolkte, die wel gerust een graantje wilt meepikken van de talloze vrouwen die op de proppen komen aan de kerk.

Nog altijd wel leuk maar toch net iets minder dan ik gewend ben. Het is dat het laatste deel van de film nog typisch Keaton wordt waardoor de film nog een betere score krijgt. De bijrollen zijn leuk, het verhaal kan er mee door en Keaton is weer Keaton en dat zie ik graag.

3.5*

Leuke Buster Keaton review, Metalfist

De algemene opinie lijkt te zijn dat het eerste half uur niet echt bijzonder is en het tweede deel wel. Even gemakkelijk gezegd. Daar ben ik het toch niet helemaal mee eens. Ik vond ook het tweede deel het leukst. Keaton is met zijn slapstick en geweldige stunts nu eenmaal op zijn best. In het eerste half uur laat ie echter weer zijn veelzijdigheid zien.

De eerste 30 minuten zijn een romantische komedie zonder al te veel poeha. Keaton wil vooral iets heel anders dan in dat laatste half uur. Hij wil eenvoudigweg op een andere manier grappig zijn. Minder uitgesproken grappig. Subtieler. Dit is een blauwdruk voor de romantische komedie waar we de decennia daarna mee werden doodgegooid. En eigenlijk erg geslaagd. Zo’n afwijzing van een van de 7 kansen die hij had bijvoorbeeld. Keaton gooit een briefje omhoog om haar ten huwelijk te vragen. Even later krijgt hij dit briefje versnipperd retour over zijn bekende stoïcijnse gelaat. Perfect voorbeeld van effectieve stomme cinema. Echt hilarisch is dat niet, toch werkt het als een trein.

Dat laatste half uur is Keaton inderdaad op zijn best. Was ook wel nodig, want de film had anders wat gezapig geworden. Erg knap uitgevoerd weer en opnieuw verbaas je je over het jaartal van de film. Af en toe is het haast surrealistisch. Echt geweldig. Keaton rules. Weet niet meer wie ik beter vind, Keaton of Chaplin. 4 sterren voor deze film.

Is dit de film waarin Buster achtervolgd wordt door die horde boze vrouwen?

Klopt ja. Dat is in het tweede deel waar ik het over had.

Geniaal stuk is dat .

Sluit me geheel aan bij Mister Blonde, dus ook wat betreft waardering voor het eerste deel van de film. Ook zonder typische Keaton-gags kunnen zijn scènes me vaak toch bijzonder boeien: dan is het niet zozeer de humor alswel een soort opgewekte weemoed die me raakt.

Lekker kort filmpje van Buster Keaton, yeaah! Volgens mij heb ik het al vaker gezegd, maar deze held kan niks fouts doen. Van de jaren '20-films is Keaton de grootste eindbaas, Met zijn gestreken gezicht speelt ie feilloos de grote antiheld en wint zo de sympathie van de kijker. Ook in Seven Chances is dit het geval, al vond ik dit wel een mindere film van Keaton.

Op een dag krijgt hij te horen dat ie een groot fortuin kan erven van zijn overleden grootvader. In het testament is er wel daarover een voorwaarde opgenomen: Keaton moet wel moet trouwen voor zijn 27ste verjaardag en laat het nou net die ene dag zijn dat ie jarig is! Anyway, hij probeert wat te hosselen en uiteindelijk wordt ie achtervolgd door een grote boze menigte wannabe-bruiden. Dit tweede gedeelte duurt maar voort en uitgezonderd wat spectaculaire stunts vond ik het te lang doordraven. Het begin was nog wel aardig met leuke grapjes. Beetje jammer dus, maar ja zoals eerder gezegd: Buster Keaton kan dus niks fouts doen, dus een ruime voldoende verdient deze film met gemak!

Die tweede helft blijft echt heerlijk, maar bij herziening viel de eerste helft me toch wel mee. Beter dan ik me herinnerde. Alleen is de humor daar wat subtieler en minder hilarisch, maar de visuele grapjes zijn wel typisch Keaton. Ik verhoog naar vier dikke sterren. Één van Keatons beste films.

Goeie film waarin een man kans maakt op een flinke erfenis van zijn oom, mits hij binnen een dag trouwt. Een leuk verhaaltje waarbij de eerste helft wat in herhaling valt. De tweede helft is een stuk vermakelijker en bevat flink wat stuntwerk tijdens een langgerekte en bijzondere achtervolging die later nog eens dunnetjes werd overgedaan in The Bachelor. Ongelooflijk dat dit al bijna 90 jaar oud is.

Matige eerste helft, bijzonder sterke tweede helft. Zeker het eerste deel is wel door te komen, maar heeft een laag tempo en een heel lage grapdichtheid. Het is niet slecht, maar ook nergens goed of bijzonder. Zelfs Keaton's droge gezicht en af en toe een geslaagde grap helpen daar niets bij. Het tweede deel is wel sterk, met een moordend tempo, veel meer grappen en vele knappe acrobatische toeren die Keaton weet uit te halen. Hij gaat af en toe iets te lang door met de afzonderlijke stukken, maar als geheel werkt dat prima en heb ik af en toe goed gegniffeld (hardop lachen overigens niet). Verder wel redelijk geschoten en vooral knap in elkaar gezet (dat shot van de bijenkorven, en vervolgens pas de kudde bruidjes bijvoorbeeld - standaard filmtaal tegenwoordig zo, toen ongetwijfeld niet). Al met al 3,5*.

Na The General (1926) en een reeks aan Chaplins was ook deze Keaton aan de beurt. Eerlijk gezegd is het behoorlijk tegengevallen en verbaas ik me ook over de hoge score. Ik lees dat het anderen ook is tegengevallen (minste Keaton, traag, etc.) maar toch worden hoge cijfers uitgedeeld...?

Het begint sloom en na de reeks Chaplins was het voor me flink terugschakelen met deze film, vooral in de eerste helft. Er is een groot verschil tussen eerste en tweede helft, en dat is in dit geval geen pluspunt.

In de eerste helft was de humor schaars en er zaten best een aantal gaapmomenten in. Het script is heel simpel en plat en valt steeds in herhaling (een euvel die je ook bij Chaplin soms tegenkomt, waarbij de grapjes vaak net 1 keer teveel worden herhaald). Dit heb je in het begin al, als je merkt dat Keaton zijn liefde wil verklaren en dit op dezelfde wijze 5x achter elkaar wordt getoond, saai. Een ander euvel vond ik de enorme hoeveelheden tekst, er wordt steeds teveel uitgelegd, waardoor het (op zich al trage) tempo met al die zwarte schermen steeds eruit ligt.

In de tweede helft gaat de versnelling erin, tekstblokken worden een stuk schaarser, en het levert twee leuke situaties op (bruiden op jacht, en die rollende stenen), maar ook hier wordt het allemaal voor mijn gevoel véél te lang uitgerekt.

De enige andere Keaton die ik ken is The General, en dat is echt een aanrader. Deze was een behoorlijke tegenvaller. Ik wil wel meer Keatons zien, maar hoop dat deze inderdaad zijn minste it. Het heeft wel leuke en noemenswaardige scènes, maar de relatief korte duur voelt juist erg lang aan, er had wat mij betreft best flink in geknipt mogen worden.

Matig. 2,5* Als het tot een film van 30 minuten was geknipt had ik het vast hoger gewaardeerd.

Zonder meer niet Keaton’s beste. Te doen gebruikelijk concentreren de grappen zich in het tweede deel van dit filmpje, maar het zijn er in vergelijking met andere Keaton films veel te weinig, terwijl ze ook nog eens eindeloos worden doorgevoerd (de kerk, de achtervolging, de lawine). De leukste scène vind ik die met de bouwvakker, die van zijn werk beroofd wordt door de boze vrouwen.

Vermakelijk tussendoortje, maar in vergelijking met Keaton's geniale Our Hospitality (1923) tamelijk slapjes.

Aangenaam filmpje dat, zoals iedereen al opmerkt, uit twee delen bestaat. Ik vond het eerste deel ook iets minder al werd het ten huwelijk vragen van willekeurige vrouwen op een gegeven moment zo absurd dat het wel weer grappig werd. Leukste vond ik dat hij op een gegeven moment met een paspop begon aan te pappen.

Vanaf de scene in de kerk verandert de film en volgt er een surrealistische achtervolging door honderden would-be bruiden. Dat is leuk gevonden en levert ook genoeg visuele grappen op, maar het ging IMHO wel te lang door.

Overigens de eerste keer dat ik blackface in een Keaton tegenkom, opvallend want hij stond er dacht ik juist om bekend om geregeld zwarte acteurs te casten, en ook in deze film zijn er kleine rolletjes voor zwarte acteurs. Maar ik weet het, andere tijden, het had niet de lading die het nu heeft.

Leuke Buster Keaton film, die net als de meeste van zijn films traag start. Dat trage begin merk je wel vaker in stomme films. Het gegeven van lukraak vrouwen ten huwelijk vragen is grappig en had wel wat beter uitgewerkt kunnen worden, hoewel dat stukje waar mister blonde het over heeft met dat papiertje dat in snippers terug naar beneden valt heel grappig is. De achtervolging door de dolle mina's duurt inderdaad wat lang, maar het stuk met de steenlawine is erg goed gedaan (hoewel je kan zien dat het geen echte stenen zijn).

Seven Chances duurt slechts 56 minuten en is – zoals zoveel van deze oude films – in zijn volledig te vinden op YouTube. Toch duurt het even voor de film op gang komt, omdat het iets te lang duurt om het simpele plot op te zetten: net wanneer zijn bedrijf op het punt van faillissement staat, ontvangt hij een bericht dat hij 7 miljoen dollar erft... als hij op de dag van zijn 27e verjaardag om 19:00 maar getrouwd is. En uiteraard krijgt hij dat bericht op de dag van zijn 27e verjaardag, dus, zoals de notaris zegt, er is nog genoeg tijd om een vrouw te vinden. Buster vindt eindelijk de moed om zijn grote liefde ten huwelijk te vragen, maar wanneer hij uitlegt waarom ze vandaag moeten trouwen doet hij dat op een dusdanige manier dat ze hem afwijst. En dus gaat Buster met zijn zakenpartner naar de Country Club in de hoop daar een geschikte vrouw te vinden [de Seven Chances uit de titel].

Het komt dus was langzaam op gang, maar vanaf het moment dat Buster Keaton elke vrouw die hij tegen het lijf loopt wanhopig ter plekke ten huwelijk vraagt, gaat de film los en geeft het steeds meer gas tot aan de beroemde finale waarin Keaton honderden figuranten regisseerde en uiteindelijk enkele van zijn meest memorabele stunts doet. De shots zijn zo goed uitgedacht, de stunts zo creatief uitgevoerd [dat de rotsen niet echt zijn maakt de finale er slechts iets minder gevaarlijk op] en het vakmanschap van Buster Keaton schittert hier in al zijn glorie. En het belangrijkste is natuurlijk dat dit allemaal vol op de lachspieren werkt en dat is wat de allerbeste komedies horen te doen.

Keaton.

Sluit me aan bij de algemene teneur hier. Een erg pover en gezapig eerste half uur, dat nog redelijk gered wordt door een spectaculair tweede deel. Het is aardig dat Keaton wat anders probeert, maar daarmee bewijst hij eigenlijk vooral dat hij niet zo breed getalenteerd is dan hij zelf hoopte.

Deel 1 van deze film is eigenlijk een redelijk flauwe romantische comedy. Weinig expliciete grappen, of misschien zijn ze zo voorspelbaar en al zo vaak herhaald dat het amper nog registreren als expliciete humor. Qua acteerwerk, diepgang of filmisch plezier stelt het ook allemaal bitterweinig voor. Het is vooral erg functioneel een verhaaltje vertellen.

Het contrast met het tweede deel is dan ook erg groot. Wanneer Keaton z'n humor combineert met actie en stunts is het meteen een heel stuk beter. Niet in het minst omdat de stunts nog steeds best stoer ogen. Ook grappig trouwens is dat de vrouwenmeute niet altijd even enthusiast bleek voor de stunt(jes) die zij moesten uitvoeren. Zo is de meute opvallend veel kleiner wanneer er plots gezwommen moest worden

Een fijne afsluiter, die het gemiddelde nog aardig omhoog trekt, maar het povere eerste deel niet meteen kan doen vergeten. Ik vind Keaton best leuk, maar enkel wanneer hij doet waar hij écht goed in is. Verder is het jammer genoeg te verouderd om nog vol in te verdrinken.

2.5*

Doldwaze klucht waarin Buster Keaton behalve de hoofdrol ook de regie voor zich neemt. De verhaallijn is simpel maar doeltreffend: Keaton moet voor 7 pm trouwen, of hij verliest een erfenis van 7 miljoen dollar. De 7 kansen verwijzen naar 7 dames die hij in een lobby het hof maakt (maar wat niet zal volstaan).
De scènes met de steenlawine zijn een beetje symbolisch voor de lawine aan vrouwelijke aandacht die Keaton genereert als miljonair in spe. Op een bepaald moment zie je trouwens dat Keaton geraakt wordt door één van de kolossale stenen, maar zonder erg, want deze waren gemaakt van papier maché. Net zoals in voorgaand werk heeft de kijker de tijd om zich in het eerste deel van de film te vermaken met situatiegebonden humor waarna het gaandeweg fysieker wordt, tot een finale met allerlei toeren toe. Erg geslaagd.

Geweldige komiek, die Buster Keaton. Met een stalen gezichtsuitdrukking die droogkomische melancholie uitdrukt en met een groot acrobatisch vermogen, is hij wat mij betreft een van de grootste komieken ooit. Bovendien was hij een begenadigd regisseur en schrijver die veelal verantwoordelijk was voor de inhoud en aankleding van zijn films. Zijn hoogtepunt lag in de jaren 20. Het tijdperk van de stomme film. Films als Sherlock Jr. en The General zijn echte meesterwerken.

Tussen beide meesterwerken in verscheen Seven Chances. De film geldt niet als zijn beste werk hoewel het commerciële succes groot was. Keaton wilde de film naar het gelijknamige toneelstuk uit 1916 van Roi Cooper Megrue eigenlijk helemaal niet maken. Hij deed het toch. Hij had schulden. Ik ben blij dat hij het gedaan heeft. Seven Chances is een schitterende film.

Zijn personage in de film heeft ook schulden. Een enorme meevaller in de vorm van een erfenis kan hem helpen. Aan de toekenning van de erfenis zit wel een voorwaarde verbonden. Hij moet uiterlijk op zijn 27e verjaardag om 19.00 uur getrouwd zijn. Het is een simpele verhaallijn die wat tijd nodig heeft om zich komisch te ontwikkelen, maar uiteindelijk ontaardt in grootse komedie.

Het grootse deel van de film bestaat uit scènes waarin Keaton diverse vrouwen huwelijksaanzoeken doet en daarbij naar steeds wanhopiger middelen grijpt. Deels wat gezapig aandoende humor. Deels heerlijke komedie. Het hoogtepunt van de film is (met een hectische achtervolging) absoluut gelegen in de laatste 20 minuten. Twee woorden: heerlijke slapstick.