Zozo (2005)

Ik zat eigenlijk niet te wachten op de nieuwe van Fares. Kopps vond ik erg dom, Jalla Jalla was zo'n film waar helemaal niks slechts aan was, maar ook helemaal niks goeds.

Fares is er sterk op vooruit gegaan, dat in elk geval. Zozo is het tegengestelde van Jalla Jalla. Een film met duidelijk minpunten en positieve zaken, waar de positieve zaken het ruimschoots halen.

Nadeel is een beetje het losse, fragmentarische karakter van de film. De aanzet is gewoon té makkelijk (de bom die nét op hun huis valt terwijl Zozo water is gaan halen). Zo ook het pestverhaaltje dat er tussen gedramd wordt, en nog een paar andere korte zijwegen die weinig tot geen impact hebben en overblijven als mislukt drama.

Gelukkig (en verbazingwekkend genoeg) heeft Fares' film stijl te over. Visueel vaak prachtig, vooral dan het kleurgebruik. Komt uit het niets na het zien van z'n vorige films, maar indrukwekkend is het zeker. Ook de soundtrack is krachtig, simpel en mooi, maar het leukst is nog het "film zijn" van de film. Licht fantastische elementen, vermengingen van realiteit en droom om meer effect te creëren. Dit doet Fares gewoon erg goed.

En zo rest een erg mooie film om kijken, die de hele speelduur boeit, alleen qua drama eigenlijk compleet onderuit gaat. Vreemd genoeg maakt dat weinig uit, verder is er nog genoeg moois om van te genieten. Leuk hoofdrolspelertje ook.

4*, gaat de goeie kant uit.

PS: poster is passend.

Niet alleen het komedie genre is Josef Fares meester, ook met het (grote) drama kan Fares mee uit de voeten. Fantastisch gedraaid en een aangrijpend en ontroered verhaal. Onbewust een grote aanklacht tegen de oorlog, zonder dat dit ooit zeurderig wordt. Prachtig!

4,5*

Goede film met behoorlijk prachtige plaatjes. Ik heb nu alle films van Josef Fares gezien en moet zeggen dat ik het een behoorlijk interessante regisseur vind.

Ook Zozo is weer een goed filmpje, hoewel ik sommige gedeeltes van de film behoorlijk irrelevant vond (het pestgedrag op school en het hele gebeuren daaromheen met Zozo's opa. De stukken in Libanon waren echter schitterend.

Ik hoop overigens wel stiekem dat Fares nu weer eens een komedie maakt.

Deze film kent een ijzersterke eerste drie kwartier. De tragische beelden van de burgeroorlog in Libanon zijn zeer indrukwekkend en de ontmoetingen van Zozo en de zeer sympathieke Rita behoren voor mij tot de meest hartverwarmende scènes van deze voor mij tot nu toe onbekende film. Het tweede deel dat zich in Zweden afspeelde vind ik aanzienlijk minder. Hoogtepunten daarvan zijn alleen de prachtige surrealistische beelden van de ontmoeting van Zozo met zijn overleden moeder terwijl granaten om hen heen ontploften, hiermee uitdrukkend het trauma waar Zozo mee te kampen heeft vanwege de ervaren oorlogsverschrikkingen in Libanon.
Het camerawerk vind ik verder dik in orde, vooral de visuals van de surrealistische scènes oogden zeer mooi. Ondanks het niet al te sterke tweede deel krijgt deze film van mij daarom ook een dikke voldoende. Misschien zou de film nog beter geweest zijn als het verhaal zich helemaal in Libanon afgespeeld had.

3,5*

Een meer dan aardige film, met enkele indrukwekkende momenten.

Vooral het begin is erg sterk. We leren Zozo gelijk kennen en zien tevens dat het leven in Libanon op dat moment verre van veilig is. Vooral de manieren waarop de kogels en bommen vaak letterlijk inslaan, maakte best wel indruk. Door het fijne camerawerk had ik soms namelijk het idee er middenin te zitten. Die manier vind ik persoonlijk altijd erg goed werken. Wat ik trouwens wel leuk gevonden vond, was het kuikentje, waarmee Zozo praatte. Zo zitten er wel meer surrealistische droomscènes in verweven, dat werkte over het algeheel vrij goed.

Eenmaal in Zweden aangekomen, wordt het allemaal een stukje minder interessant. Vooral het hele gebeuren rondom het pesten, leek er maar een beetje bijgesleept en paste op de een of andere manier niet goed in het geheel. Het acteerwerk was overigens wel goed. Vooral Zozo zelf wordt goed neergezet en is zeker geen gemakkelijke rol om te spelen. De scène richting het einde, waarbij Zozo met zijn moeder tussen de inslaande bommen loopt, is prachtig om te zien. Visueel ziet het er over het geheel ook erg goed uit.

Zozo is een bovengemiddelde film, die vooral een aantal erg mooi gefilmde scènes kent. Het drama komt over het algemeen niet altijd even goed van de grond, maar ik heb me prima vermaakt en vond het een meer dan aardige kennismaking met het werk van regisseur Josef Fares.

3,5*

Een mooi verhaal met soms drama wat niet geheel uit de verf komt maar een prettige vernieuwde kennismaking na de eerst film die wij van Josef Farres zagen: Jalla! Jalla! (Film, 2000) - MovieMeter.nl.

Die film vonden wij iets beter maar ook deze "Zozo" is prachtig, het verhaal blijft boeien en dat hebben we de laatste dagen wel eens anders meegemaakt met een film. (niet het vermelden waard).

Zozo groeit op in het mooie Beirut, de stad die na de jaren '40 van de afgelopen eeuw "Het Parijs van het Midden-Oosten". Op een dag zorgt de onderlinge ruzie tussen verschillende groepen Moslims en andere verschillende groepen Christenen tot een catastrofale ervaring voor onze jongeling en wil hij geen dag langer in de stad blijven.

Opa en oma (en geen oom Hans zoals in het plot staat , deze is nergens in de film te zien of te horen!!) wilden al graag een hele tijd dat de familie naar Zweden komen en daar gaat hij dan ook heen.

Als je nog jong bent geloof je soms in "het land van melk en honing". Zozo komt erachter dat ook in Zweden soms geen leuke voorvallen voorkomen maar ondanks dat maakt ook hij hier nieuwe vrienden.

Opa is trouwens een opvallend en soms opvliegend humorvolle persoon die precies weet hoe je je op moet stellen in het leven. Zozo is een tegenovergestelde persoon, rustig en vredelievend ondanks het gebeuren wat de mensen hem hebben aangedaan.

Leuke film die boeiend is en ook een aanrader!

Een 7+!