The Aristocrats (2005)

Mwoah, dit was nu niet bepaald memorabel of hilarisch. De leukste momenten waren Robin Williams, Hank Azaria en Eric Idle. En ook het moment dat schreeuwlelijk Gilbert Gottfried de mop vertelt en Schneider van z'n stoel laat rollen is best amusant. En ach, die mime-speler en het filmpje van South Park waren ook wel lollig. Het is echter jammer dat je daar nog geen geslaagde documentaire mee hebt. Zeker niet eentje van anderhalf uur. The Aristocrats kabbelt maar wat voort met af en toe wat vermaak, maar ook heel veel oninteressante momenten.

2,5 sterren.

Klinkt leuker dan het is (helaas). Hoogtepunten (allen al eerder aangehaald) zijn de mimespeler, Saget en de kaarttruc, omdat alle 3 de fragmenten eens iets anders tonen dan de standaard opbouw van de grap. Als je eenmaal de clou snapt kun je er zelf ook wel de ranzigheden bij bedenken, daar heb ik geen 100 komieken bij nodig... Uiteindelijk veel te weinig materiaal om er 90 minuten mee te vullen, jammer.

2*.

Kan ik me voorstellen dat mensen lachen om 'aristocrats' grappen?

Nee dat kan ik me niet voorstellen.Ik ben ook niet geshockeerd.

Een hele film over inwisselbare pedante humor, waar verder blijkbaar niks leuks over te vertellen is, dat is voor mij ultiem saai. Ik heb de film halverwege uitgezet.

Ben blij dat de Aristocrats grap in Nederland niet leeft.

Wat een tegenvaller. Ik ging wel met een beetje verkeerde verwachting kijken. Ik verwachtte de stand-ups namelijk ook echt op het toneel, maar doordat het allemaal als interview gebracht werd, met de komieken vóór de camera, werd het genant.

De grote variaties waren het leukst, vond ik. Ook de alternatieve Aristocrats-mop (met de rabbi, priester en boeddhist) vond ik leuk. Verder Silverman, de mime-speler, Saget en de kaartspeler. Drew Carey en nog een man die ik volstrekt niet kende, vond ik ook leuk. Gilbert Gottfried, Eric Idle en de oude man met de baard die het de kunst vond om het 'zo zakeljk mogelijk' te vertellen vond ik het meest en on-grappig. Het genantst werd als je zag dat de makers en de geïnterviewden zoooo'n leuke tijd hadden... dat ze dubbellagen achter en voor de camera... hadden ze allemaal moeten knippen. Heel drastisch, en dan een mini-documentairetje van moeten maken van een minuut of 8; dán was het wellicht grappig en origineel geweest.

Docu maakt grap kapot!

Jammer de grap is best geinig. Niet extreem grappig opzich. Maar ik snapte het idee er wel van dat je een begin en de punchline hebt, en wat je er tussen kan doen totaal aan je eigen humoristische fantasie kan overlaten.

Maar 90 minuten lang materiaal is er niet en de makers zijn ronduit vervelend. Dat lachen van de makers zelf steeds, hoe vervelend. Sowieso lijkt het me ook nogal een grap die leuk is als je allemaal lekker melig bent na je optreden. Dat wordt nu totaal niet verplaatst naar film en dus schieten de meeste grappenmakers ook redelijk ver naast.

Honderd verschillende mensen vertellen dezelfde grap, klinkt al saai en is het helaas ook...

Hele kleine 2 sterren (Voor Sarah Silverman en South Park)

Zaten toch een paar leuke stukjes in. Zo moest ik lachen om Gregg Rogell die aan een voorbijganger de grap verteld. En eindigt met, en het beste gedeelte van de show was, Grandma was dead. Ook om John Ross (hij verteld de grap in een openbaar toilet geloof ik) moest ik grinniken. Daarnaast is de kaarttruc leuk en is die mafkees Gilbert Gottfried wel op zijn plaats deze keer. Grap van Silverman wordt trouwens nog leuker als je op het einde die gast hoort zeggen dat hij nog nooit van haar heeft gehoord. Tot slot Saget, leuk maar meer meelachen om zijn meligheid en South Park konings (maar gewoon om de manier hoe Cartman het verteld).

Vrij karige oogst op 100 komedianten. Toch heb ik me wel vermaakt met het hele concept en haar varianten.

2,5*

En verder een eervolle vermelding voor Pollak en zijn imitatie van Walken.

een verdomd saaie film, geldverspilling, ik vond het grappig in het begin, maar het ging letterlijk heel de speelduur vd film over die ene grap, dat was me wat teveel

Deze documentaire is precies zoals de Aristocrats-grap zelf: Eerst vreemd, dan hilarisch over de top en goor, om uiteindelijk veel te lang te blijven duren zodat je hoopt dat het maar snel afgelopen is.

2,5* omdat ik soms schaamteloos hard heb gelachen.