Desperate (1947)

Een matige film, die het bijvoorbeeld moet afleggen tegen jaargenoot Out of the Past. Desperate is namelijk heel standaard. Het camerawerk is niet speciaal en de acteurs al helemaal niet. Ik zou het bijna studio massaproductie noemen, wellicht is het dat ook. Het vreemde aan deze film is dat het verhaal over een lange tijd van een aantal maanden wordt uitgesponnen. Dat is bij voorbaat niet bevordelijk voor de geloofwaardigheid van de film, als je bedenkt in welke situatie Steve zich bevindt.

Idee achter de film is niet slecht, uitwerking laat te wensen over. In grote lijnen was ik meer geboeid door het verhaal van de bad guys, die waren interessanter om te volgen. De dolle avonturen van de 2 hoofdrolspelers gaan alle kanten op en komen daarom wat overdreven/ongeloofwaardig over. Raymond Burr en het drama rond zijn broertje maken voor mij nog wel genoeg goed om hem nog net een voldoende te geven.

Eerder zag ik Raw Deal van Anthony Mann en dat is net als deze een compacte no nonsense noir. Over een nette man die door een fatale beslissing (en nog wel wat meer na die ene) zij keurige leventje dreigt te verliezen. Ee film over het lot in die zin. Die dreiging, je prima bestaan te verliezen is een veel voorkomend noirgegeven.

De hoofdrol van deze lowbudgetnoir is voor Steve Brodie. Dat is zo'n acteur met een wat alledaagse uitstraling die vooral in veel genrewerk zat (vooral noir en western). Meestal geen hoofdrollen. Vanaf midden jaren '50 was het vooral een redelijk veel gevraagde tv-acteur. Zijn vrouw wordt gespeeld door Audrey Long, ook een actrice uit low-budgetwerk. De bekendste acteur is waarschijnlijk Raymond Burr, de zwaargebouwde acteur die vaak zware jongens speelde, maar zijn carriere op tv eindigde als advocaat Perry Mason (hij speelde die rol letterlijk decennialang). De regisseur is Anthony Mann die hier nog vooral een regisseur van B-films was, maar zo'n half jaar na deze film was T-Men opeens een hit en begon zijn carriere zich langzaam naar prestigieuzer werk, grotere sterren en meer budget te bewegen. Naast de noirs maakte hij beroemd geworden westerns met bijvoorbeeld James Stewart, Tegen 1960 maakte hij groots opgezette spektakelfilms en boekverfilmingen. Voor zijn laatste film, weer veel bescheidener kwam hij in de UK terecht en nog voor die af was kreeg hij fatale hartaanval.

Dit was lekker. John Altons stijl wordt hier een beetje gemist. Deze vaste cameraman van Mann en bekende noirstylist schoot deze film niet. Desalnietemin is de shootout op het einde in het trappenhuis erg sfeervol.

Burr was inderdaad het bekendste gezicht , volgens mij speelde hij wel vaker dit soort bad guy rollen , verder is het verhaal simpel en redelijk , de duur van 73 minuten is genoeg .