Ansatsu (1964)

Inderdaad een film waar je in de eerste paar minuten het verhaal al compleet kwijt kan zijn. Plot kon me ook maar erg weinig boeien en dus had ik na ruim een kwartier al geen puf meer om nog enigszins moeite te doen om de boel te volgen. En dus werd het maar naar de mooie plaatjes kijken, maar die vielen ook behoorlijk tegen. Op een paar visuele hoogstandjes na viel er in mijn ogen in ieder geval maar bar weinig bijzonders te beleven. Zal wel niet mijn genre zijn, dit.

1,5*

Inderdaad moet je wel goed uitgelapen zijn om deze film een klein beetje te kunnen volgen. Wat kennis over de historie van Japan en de relatie Shogun/Keizer is ook wel meegenomen!

Voor mij de eerste film van Shinoda van voor de jaren negentig. Ook voor het eerst dat ik Tetsuro Tanba in een hoofdrol zie en ik ben het met de commentaren eens dat hij die met verve vervuld!

Een ontnuchterende jidai geki volgens mij, met Seppuku en twee films van Tadashi Imai, behorende tot de eerste films waarin de samurai op een minder romantische manier werden geportreteerd, vergelijkbaar met wat in het Westen rond dezelfde tijd gebeurde met films over de Middeleeuwen.

Knap dat men echter de antisamurai die Tanba speelt óók niet als een stereotype held afbeeld, maar ook als machtwellustige. Het enige sympathieke karakter in de film is zijn maitresse Oren, die voor hem sterft.

Deze film ga ik zeker nogmaals kijken, want nu was ik wat teveel gespitst op het te willen volgen en begrijpen van het verhaal. Maar de film heeft meer dan dat te bieden, zoals een aantal schitterend in beeld gebrachte gevechten. De freeze-frames vond ik overigens soms niet zo geslaagd, alhoewel ze zo wel misschien meer effect opleveren.

Relatief weinig actie en vooral wat onduidelijk geswitch van kampen door de hoofdpersoon, zij het dat het behoorlijk waarheidsgetrouw is omdat Kiyokawa voornamelijk in zichzelf geinteresseerd was. Meer dan in keizer of shogunaat per sé.

Meest interessant vanwege het beeld van de laatste stuiptrekkingen van de Samurai en Ronin eind negentiende eeuw.

Hoewel ik soms in een flashback ook de draad weleens kwijt was, vond ik deze film thematisch ook wel erg boeiend. De film speelt op een scharnierpunt in de Japanse geschiedenis. Een land in crisis. Open handel versus de geslotenheid en zelfredzaamheid die Japan daarvoor eeuwenlang had gekenmerkt. Geregeerd door shoguns of de keizer alle macht geven. De film maakt geen keuzes maar zet eigenlijk gewoon menselijke worsteling tegen die achtergrond. Waar het ook heengaat en echte breuk met de menselijke aard zal het niet zijn. Er zal machtsstrijd blijven, geweld zal niet stoppen.

De film is rijk, maar complex. Mede door de flashbacks, maar vooral ook omdat perspectief nog weleens verandert. Maar de fraaie beelden, de mooie muziek en vooral ook het schitterende einde maken dit tot een grote aanrader.

4.0*