Ansatsu (1964)

Pas in een forum Sakamoto Ryuichi en Umebayashi Shigeru mijn favoriete componisten genoemd. Laat ik Takemitsu Toru dan helemaal over het hoofd gezien hebben! Zijn score voor deze film is zonder meer briljant.

Het verhaal was ik eigenlijk na de inleidende voiceover van ruim één minuut al kwijt en dat werd er in de film niet beter op, maar de beelden in tintelend cinemascope en die muziek zorgden er eigenlijk ook voor dat ik totaal niet op narratieve ontwikkelingen lette (dat komt bij een herkijkbeurt wel). De omlijsting van het verhaal was in elk geval (vrijwel) perfect.

Komt binnenkort ook in een NL-se versie uit op het Filmfreak/Koinonori label.

Inderdaad een film waar je in de eerste paar minuten het verhaal al compleet kwijt kan zijn. Plot kon me ook maar erg weinig boeien en dus had ik na ruim een kwartier al geen puf meer om nog enigszins moeite te doen om de boel te volgen. En dus werd het maar naar de mooie plaatjes kijken, maar die vielen ook behoorlijk tegen. Op een paar visuele hoogstandjes na viel er in mijn ogen in ieder geval maar bar weinig bijzonders te beleven. Zal wel niet mijn genre zijn, dit.

1,5*

Eerste kijkbeurt en het is inderdaad geen makkelijke film, maar zeker wel een erg goede film. Tetsuro Tamba mag je toch wel tot één van de grotere acteurs uit de Japanse filmgeschiedenis rekenen. Hij heeft enorm veel films achter zijn naam staan, en dat is terecht. De man heeft een stalen blik in zijn ogen en hij spat van het scherm af. Hij is dan ook een uitstekend acteur voor dit soort films. Hij speelt de rol van Hachiro Kiyokawa dan ook perfect. Hachiro Kiyokawa is een mysterieuze ronin. Een soort leidersfiguur met charisma, hij krijgt dan ook makkelijk andere ronin achter zich. Het gevaarlijke aan deze man is dat je niet weet of hij vriend of vijand is. Het lijkt wel alsof hij voortdurend van kamp wisselt. Dan staat hij aan de kant van de keizer, dan is hij loyaal aan het shôgunaat, om daarna weer net zo makkelijk van kant te wisselen. Hij lijkt en is misschien ook wel onbetrouwbaar, in elk geval is hij ondoorgrondelijk en daardoor kan hij gevaarlijk zijn voor iedereen in zijn buurt. Men brengt hem op het einde dan ook op een laffe manier om het leven.
Het heeft weinig zin om hier een heel boek te schrijven over deze intrigerende man die me een beetje doet denken aan Ryunosuke uit Sword of Doom. Het beste is om de film te zien en daarna te herzien. Zoals mijn voorgangers al opmerkten is dit geen makkelijke film. Dit komt ook waarschijnlijk ook door de regelmatige flashbacks. Ik zal de film dan ook met plezier meerdere keren herzien zodat alles nog duidelijker wordt. De film baadt in een typische sfeer die je mag verwachten van dit soort films. Omgeving, muziek, kleding, kapsels, en enkele goed gechoreografeerde zwaardgevechten. Het camerawerk is ook erg goed.
Ook een vermelding waard is de knappe actrice Shima Iwashita in de rol van Oren. Ook een actrice die veel films achter haar naam heeft staan. Zij is getrouwd met niemand minder dan Masahiro Shinoda, de regisseur van deze film.
Ik wil deze film dan ook aanraden aan iedereen die geïnteresseerd is in films van dit genre.

Fijne samoeraifilm met de juiste ingrediënten: intriges, mooie gevechten (beter dan in pakweg The Hidden Fortress) en het totaalsfeertje van het oude Japan (nauwe steegjes, geisha-huizen, ronin,...). Het verhaal valt aardig goed te volgen, maar sommige flashbacks maken het moeilijk om echt alles mee te krijgen voor de eerste keer, zoals andere leden hier reeds meldden. Qua cinematografie is het in orde, maar op een tweetal momenten na viel er voor mij niets écht moois te beleven. Het is vooral het verhaal vol intrige en de treffende schets van dit vervlogen tijdperk die voor het filmplezier zorgden. Ook de vrij unieke POV-shots aan het einde van de film en de 'stills' die scènes af en toe beëindigden wisten de aandacht te trekken.

3,5*

Inderdaad moet je wel goed uitgelapen zijn om deze film een klein beetje te kunnen volgen. Wat kennis over de historie van Japan en de relatie Shogun/Keizer is ook wel meegenomen!

Voor mij de eerste film van Shinoda van voor de jaren negentig. Ook voor het eerst dat ik Tetsuro Tanba in een hoofdrol zie en ik ben het met de commentaren eens dat hij die met verve vervuld!

Een ontnuchterende jidai geki volgens mij, met Seppuku en twee films van Tadashi Imai, behorende tot de eerste films waarin de samurai op een minder romantische manier werden geportreteerd, vergelijkbaar met wat in het Westen rond dezelfde tijd gebeurde met films over de Middeleeuwen.

Knap dat men echter de antisamurai die Tanba speelt óók niet als een stereotype held afbeeld, maar ook als machtwellustige. Het enige sympathieke karakter in de film is zijn maitresse Oren, die voor hem sterft.

Deze film ga ik zeker nogmaals kijken, want nu was ik wat teveel gespitst op het te willen volgen en begrijpen van het verhaal. Maar de film heeft meer dan dat te bieden, zoals een aantal schitterend in beeld gebrachte gevechten. De freeze-frames vond ik overigens soms niet zo geslaagd, alhoewel ze zo wel misschien meer effect opleveren.

Relatief weinig actie en vooral wat onduidelijk geswitch van kampen door de hoofdpersoon, zij het dat het behoorlijk waarheidsgetrouw is omdat Kiyokawa voornamelijk in zichzelf geinteresseerd was. Meer dan in keizer of shogunaat per sé.

Meest interessant vanwege het beeld van de laatste stuiptrekkingen van de Samurai en Ronin eind negentiende eeuw.