Antikörper (2005)

Psychologische thriller die overeenkomsten toont met The Silence Of The Lambs en Seven. De film begint enorm onheilspellend, maar kan het spijtig genoeg niet vasthouden tot op het eind doordat er te weinig gebeurt. Wotan Wilke Möhring die we nog kennen van Das Experiment en André Hennicke zijn zéér degelijke akteurs, maar het Hollywoodeinde is een afknapper.
Al bij al had ik hier iets meer van verwacht, maar het blijft natuurlijk een stevige film met een gevoelig onderwerp.

Duitse degelijkheid.

Al heeft de opzet van de film veel Amerikaanse (clichématige) trekjes incl. verwijzingen naar "Silence of the Lambs". Het 'reli-gedoe' draagt er nog een steentje aan bij. De regisseur lonkte waarschijnlijk naar Amerikaans / internationaal succes, dat hem met zijn volgende films "Pandorum" en "Case 39" ook is gelukt.

De speelduur is met dik twee uur vrij lang. Het verhaal is solide al wordt dat niet over de hele linie volhouden. Soms zakt het iets in, ten koste van de betrokkenheid en spanning. Dat duurt gelukkig nooit lang en echt saai of vervelend wordt het nergens, hooguit wat langgerekt of erg aangedikt.

Acteerwerk is prima, maar ook weer niet opvallend. 7/10*

Erg gelikte Duitse psycho-film die inderdaad zijn inspiraties bij Se7en en The Silence of the Lambs heeft gehaald (dat laatste wel heel duidelijk) Het hele verhaal word in een duur jasje gestoken en alvast een voorbereiding van Alvart voor zijn werk in Hollywood. Pandorum nog niet gezien, maar Case 39 vond ik niet veel aan.

Deze film gaat dan over psychopaat Gabriel Engel (prachtige naam, en ook een prachtige look voor een psycho) die, tijdens de actievolle opening, word opgepakt en word opgesloten, en het onderzoek verderloopt. Daar word de gereformeerde dorpsinspecteur Martens voor ingezet. In dat dorp is laatst een meisje vermoord en Martens gaat onderhandelen met Engel, die wel met erg veel genot over zijn kindermoorden/verkrachtingen praat (ook terwijl hij zich aftrekt) Ok... ook deze Psycho is weer heeeeel gestoord en blijft maar de wijsneus uithangen waarbij Martens en zijn partner Wagner grotendeels zelf maar op onderzoek uitgaan, met schokkende gevolgen van dien.

Zoals gezegd: gewoon een erg brave Duitse psycho vs agent filmpje met verrassende wendingen. Ook de locaties, die blijven variëren tussen het rurale dorpje waar Martens vandaan komt en Berlijn werken hierin erg goed en de Hollywood-elementjes zijn hier ook in terug te vinden. Alleen dat einde had wel even minder gekund.

Prima film.

4,0*

Een psychologische thriller met een verstikkende atmosfeer. Een intrigerend verhaal over de confrontatie tussen een non-confessionele psychopathische seriemoordenaar en een strenggelovige huisvader en politiebeambte. Antikörper is niet alleen een spannende thriller, maar eveneens een met Bijbelse symboliek doorspekte verhandeling over de grenzen tussen Goed en Kwaad.

Het kwaad heeft in deze film de vorm van een kindermoordenaar en draagt de naam Gabriel Engel. De acteur heet André Hennicke en hij vertegenwoordigt het kwaad met een optreden dat zo kil, berekenend en emotieloos is dat de kijker zich voortdurend in een staat van agitatie en ongemak bevindt. Hennicke is een fantastische psychopaat.

Zijn tegenspeler die het goede vertegensoordigt en de naam Michael Martens draagt, levert eveneens een prima acteerprestatie. De veldslag die hij in de loop van de film met ziijn eigen ik uitvechtt is verrekte intrigerend. Zijn psychologische evolutie van brave naieve huisvader naar de meer doorgewinterde politieagent die door het kwaad wordt beroerd is beklemmend en overtuigend.

De film is niet heel sensationeel en actierijk opgebouwd. De proloog van de film is dat echter wel. In vergelijking met de subtielere duistere rest van de film is de proloog hectisch, vol vaart en bloederig. Daarna schakelt regisseur Alvart een paar versnellingen terug en richt zich op de spanning die ontstaat als de complexe karakters van de personages elkaar aftasten, inschatten en bespelen. Het kille en lugubere verhaal van de seriemoordenaar die een meester is in manipulatie, brengt een stortvloed aan gevoelens bij de brave politieman los, die hem emotioneel doen wankelen maar die bij hem ook een scherpe analytische geest wakker schudt. De scènes tussen beide zijn verontrustend, spannend en bijzonder fascinerend.

Het geloof en de eeuwige strijd tussen Goed en Kwaad zijn de centrale thema‘s in de film. De naamgeving van de protagonisten spreekt natuurlijk boekdelen. De psychopaat is genoemd naar de aartsengel Gabriël. De politieman naar de aartsengel Michaël. De engel des doods ontmoet de bewaarder van dagelijkse ethiek.

De beelden maar ook het gesproken woord bevatten veel religieuze verwijzingen en zijn soms ook aanleiding tot religieus filosofische dialogen. In een gesprek tussen Martens en een priester zegt de laatste: „De mens is nooit een dier geweest. Hij is naar het beeld van God geschapen - Dan moet God dus ook een donkere kant hebben“. Van dat werk.

Een paar teksten van Engels zijn ook wel aardig. „Waarom moest Hij nou per sé die kloterige appel in het paradijs aan een boom hangen. Hij wist toch al van tevoren hoe het verder zou gaan?“. Uitgesproken op een betweterige en arrogante manier, zijn dergelijke teksten natuurlijk provocatief te interpreteren en bedoeld om Martens eens heerlijk te ergeren en misschien wel om het rotsvaste geloof van Martens te laten wankelen. Daarnaast zijn er vast wel kijkers die zich door dergelijke teksten eveneens laten provoceren. Ik vind dat idee wel grappig.

Regisseur Christian Alvart die ook voor het draaiboek verantwoordelijk is, en zich bij een enkele scène ook zichtbaar heeft laten inspireren door de werken van Demme en Fincher, heeft een goede film afgeleverd.