Dangan Ranna (1996)

Toch meer verwacht van deze Sabu.

Tomorowo Taguchi (Tetsuo) en Tsutsumi (Sabu regular) in een Sabu film, dan verwacht je toch wat, zelfs al is het Sabu's eerste.

Alles is er wel al, de voorgeboortes van Sabu's stijl, die hij later veel beter zou uitwerken. Er zitten enkele leuke scenes in, enkele geslaagde grappen, en het idee is leuk (er wordt altijd wat afgetransporteerd in Sabu films), maar uiteindelijk is de film wat te saai, te droog, te gewoontjes.

Verre van mooi en matig tot slechte muziek zorgen voor een stevige domper op de feestvreugde. Gelukkig is de film niet al te lang, en zitter er die paar geslaagde momenten in. Hou het maar bij 2.5*. Sabu had nog veel te leren, en heeft dat gelukkig ook gedaan. Een soort van proefdruk van z'n latere succes. Leuk om te zien als Sabu fan, maar verder niet echt indrukwekkend.

Debuutfilm van Hiroyuki Tanaka en dus zijn eerste film onder zijn regisseurs naam Sabu. Na eerst zijn latere werk gekeken te hebben vind ik het altijd interessant om daarna een debuut te kijken; Eerst proeven wat een regisseur zoal kan, - dan bekijken hoe hij begonnen is - om uiteindelijk te eindigen met zijn laatste werk. Geeft een mooie blik in alles wat een regisseur zoal meemaakt en leert van zijn eigen films. Dangan Runner bleek op veel punten ook een experiment, en een mooie springt naar perfectie in zijn latere werk.

Sabu's Dangan Runner volgt drie nietsnutten, allen totaal verschillend; Yasuda plant een overval nadat zijn vriendin hem dumpt en hij ontslagen word als kok. Aizawa is een rockartiest, maar vooral een drugsverslaafde winkelhouder in een mislukte relatie met zijn vriendin. Takeda is een typische Yakuza die zal sterven om zijn baas te redden, maar doet uiteindelijk een stapje opzij als het er echt op aan komt.

Duidelijk dat Sabu hier geen probleem heeft een handjevol leuke personages uit de mouw te schudden. In tegenstelling tot anderen had ik ook echt geen probleem met de eerste 20 min. Het moment dat Yasuda op de vlucht gaat en Aizawa hem volgt word inderdaad wel veel leuker, maar toch leuk om te zien hoe Yasuda als loser geïntroduceerd word. Vanaf dit moment begint een sprint die eindeloos lijkt; per toeval mengt ook Takeda zich in de achtervolging. Sabu blijkt hier al meesterlijk in het bij elkaar brengen van een groepje totaal verschillende personages. Het achtervolgen sowieso zal al een stijlkenmerk van Sabu worden, want dit kennen we later ook bijv. in zijn Postman Blues, Hard Luck Hero en Drive.

Geen typische actiefilm dus en geen adrenaline gedreven spannende achtervolging. Maar eentje die genietbaar blijft door Sabu's montage en aparte humor. De hallucinerende fantasieën die volgen in deze hardloop marathon zijn gewoon hilarisch. Terwijl de mannen rennen naar complete uitputting veranderd de vorm van de achtervolging en rennen ze niet langer achter elkaar aan, maar naast elkaar - en ze genieten ervan. Niemand kan ze stoppen. Alledrie maken gebruik van deze sprint als een soort openbaring in hun leven - Sabu eindigt deze zweetstrijd dan ook weer in een vrij absurd einde waar politiekorps, yakuza bende's en de drie losers oog in oog komen te staan.

Geen meesterlijk debuutstuk. Maar wel leuk om de eerste stappen van Sabu als regisseur te zien. Wie heel goed keek heeft hem zelf ook een tweetal keer als acteur kunnen spotten. Al is het niet meer dan 3 seconden! Waarschijnlijk niet bijster interessant voor mensen die niet zozeer geïnteresseerd zijn in Sabu's werk - wel heel leuk voor mensen die dat wel zijn.

Leuke personages, fijn tempo en enkele hilarische scènes maken dit tot een stukje waar ik mij wel goed heb kunnen vermaken.

3.0/5.0