Dead Men Don't Wear Plaid (1982)

Vond het fantastisch in het begin, die sfeer, alles. Helaas was het teveel een truukje. Componist Miklós Rózsa ging in 1981 met pensioen, en dit was zijn laatste film. Ironisch genoeg zijn veel van archiefbeelden uit films waar hij oorspronkelijk ook de score voor deed. Zo waande hij zich weer helemaal in de goeie oude tijd, en kon een laatste grote ode brengen aan de film-noir. Als je de muziek kent van de verscheidene films is dit een waar spektakel, echt heel goed gedaan van Rózsa. Bij de aantiteling wordt hij ook ook correct in de tijdsgeest genoemd als 'musical director'. 2 sterren voor de film.

Zoals gezegd is Dead Men Don't Wear Plaid heel erg leuk qua sfeer. Helaas is het verhaal zo flinterdun en voel je gewoon dat er nodeloos scenes tussen zijn 'geplakt'. Hierdoor rakt langzaam maaer zeker het magische effect van de film weg. De enorm flauwe komedie momenten verstoren dit ook helaas. Had wat mij betreft totaal niet gehoeven.

2,5*

Vage film-noir-achtige detective film met melige grappen in de trend van Abrahams/Zucker. Ik had deze film al heel lang geleden op video. Maar ik kon me niet meer herinneren dat hij ook nog grappig was.

Opvallende ode.

In deze komische 'ode' aan de Film Noir door Martin's vaste regisseur Reiner, is het af en toe genieten door de oude filmbeelden. Onopvallend is het vaak niet omdat de 'nieuwe beelden' wel in zwart-wit zijn, maar niet beschadigd. Dat laatste i.t.t. de oude filmfragmenten. Soms zijn ze ingenieus vervlochten, maar meestal niet. Het is een feest der herkenning voor de oudere cinefiel of liefhebber van het eerder genoemde subgenre. Maar echt hilarisch wordt het eigenlijk niet.

Redelijk.

Een collage maken van oude en nieuwe beelden zou later een trend worden. Denk aan het duet van Nat en Natalie Cole of de gesimuleerde interviews in Het Huis van Wantrouwen. Voor liefhebbers van klassiekers volgen de momenten van herkenning elkaar op. Het valt op dat Steve Martin niet zo cool kan doen als Humphrey Bogart, al doet hij nog zo z'n best. De godinnen van het witte doek werden destijds soms doorheen een mistfilter geschoten, waardoor je het contrast met de recente beelden meteen ziet. Om oud en nieuw aaneen te doen sluiten hebben ze body doubles gebruikt, bijvoorbeeld voor de achterkant van Ingrid Bergman. De oude stijlelementen zijn toegepast: de voice-over, de schaduwen, de Venetiaanse jaloezieën, sigarettenrook. Het eerste halfuur is erg leuk, daarna doen de ontwikkelingen wat geforceerd aan.

Goeie film waarin een detective een nieuwe klus aanneemt van een knappe vrouw. Een parodie op oude film-noir's waarbij op een slimme en ook wel originele manier veel scenes uit oude zwart/wit films zijn gemonteerd. Het verhaal weet niet echt te boeien, voornamelijk omdat het te fragmentarisch is. De humor is soms flauw, maar wel geslaagd en de film bevat een aantal leuke one-liners.

Film noir is een van mijn favoriete filmgenres. Dead Men Don't Wear Plaid is een komische film noir, maar voldoet aan alle eigenschappen van de klassieke film noir: een cynische detective, een voice-over, flashbacks, een regenachtige stad, veel sigarettenrook en natuurlijk een femme fatale. En uiteraard is alles in prachtig zwart-wit geschoten.

Het verhaal is absoluut niet te volgen: iets met een verdwenen professor, een dodenlijst en een Duitse samenzwering, maar dat doet er helemaal niet toe. Het is een genot om te kijken. Heel inventief is het gebruik van archiefmateriaal uit oude films, waardoor we veel Hollywoodsterren van weleer kunnen spotten. Een genot voor een filmfreak als ik. Zo ontwaarde ik onder anderen Humphrey Bogart, Alan Ladd, Veronica Lake, Barbara Stanwyck, Ava Gardner, Burt Lancaster, Bette Davis, Joan Crawford, Ingrid Bergman, James Cagney, Cary Grant, Burt Lancaster en nog een handvol andere sterren die me inmiddels weer zijn ontschoten. 4*

Vrijdagavond aan de slag met Dead men don't wear plaid die ik een paar weken terug had gescoord bij de kringloop onder het idee van een bekende titel maar verder de film niet kende. Een volgende slik momentje was de aanwezigheid van Steve Martin die ik eigenlijk nog nooit betrapt heb op iets grappigs of leuks, maar na inlezen was de verwachting dat de film niet zozeer om humor draaide.

En waar de film aanvankelijk een prima start maakt met het neo noir beeld rondom Rigby, de flauwe humor hier en daar latende voor wat het is, dringt het aanvankelijk niet eens helemaal tot me door wat men aan het doen is met deze film waar ik me verbaas over het jonge uiterlijk van onderandere Ava Gardner. Hoe kan die er op haar zestigste nog zo goed uit zien? Silly me...toch is snel daarna de montage en hommage richting een aantal klassiekers wel duidelijk waar een aparte brei gecreerd wordt en Steve Martin het doek 'deelt' met heel wat coryfeen. En het idee is leuk waar Rigby in heel wat scènes gemonteerd is waardoor het orgineel een totaal andere context krijgt. Tel daar een enorme schare aan mooie vrouwen bij op in de vorm van Ward, Gardner, Lake en Turner, en is de rest van de cast ook prima.

Toch is het niet alleen de zon die schijnt waar de combinatie met de humor voor mij niet werkt. Want teveel grappen werken niet, zijn te flauw of worden te lang doorgevoerd zoals dat gedoe met de koffie die hij zet voor Swede of anders hoe hij altijd op de zelfde plek geraakt wordt door kogels. Toch is heel soms een grap wel aardig maar dat is zelden. Dan is er nog het ultradunne verhaaltje met zaak waar Rigby op af gestuurd wordt. Het is niet echt allemaal je dat wat dat betreft. Desalniettemin gaat de film wel een voldoende krijgen waar er een fraaie neo noir sfeer geschapen is en het idee best wel goed bedacht is. Daarom een 3 voor de moeite.