Kakushi Ken Oni no Tsume (2004)

Sluit me volledig aan bij killalot.

Zeer herkenbare film, weer erg warm en zachtaardig. Erg knappe rol van Nagase ook, die vorige week nog complete hipster was in Stereo Future. Man met talent.

En verder weer een erg mooi verhaal, stijlvol verteld en geschoten. Komt ook erg realistisch over, in ieder geval in vergelijking met andere samurai films. En al laatste, de film duurt inderdaad net te lang om hogere scores uit te delen. Niet dat het ergens verveelt, maar toch een beetje nodeloos gerekt.

4*

Precies de kritiek die ik ook heb. Wat jammer is, want Yamada zet de lijn van Twilight Samurai op zeer fraaie wijze door. Hidden Blade is, net als zijn voorganger, een hele mooie, integere film. Ook deze film is erg traag, wat in dit geval een positief punt is, omdat het sterke verhaal op een rustig tempo verteld kan worden.

Visueel is het ook weer een plaatje, prachtige shots van het oude Japan volgen elkaar op met warm kleurgebruik en prachtige decors. Er worden geen gekke cameratrucjes uitgehaald, wat de sfeer in de film alleen maar ten goede komt.

Helaas miste ik dus ook wat diepgang in de personages, waardoor de magie van Twilight Samurai niet gehaald wordt en de film voor m'n gevoel net te lang duurde.

Neemt niet weg dat ik erg genoten heb van The Hidden Blade en toch nog op 4 sterren uitkom. Wat automatisch inhoudt dat ik Twilight Samurai moet verhogen.

PS. De liefdesverklaring aan het einde moet één van de allermooiste zijn die ik ooit gezien heb.

PS2. De vorige poster heb ik niet gezien, maar deze is inderdaad wel erg lelijk.

De ingetogen films van Yôji Yamada blijven me bekoren. Ook hier heb ik weer ontzettend genoten.

Hoewel het heftigere samoerai hack 'n slashwerk mij ook best kan bekoren is deze film naturlijk veel beter qua realisme. Mensen die denken een film à la Zatoïchi of Lone Wolf & Cub te zien zullen hier op hun neus kijken. Slechts één zwaardgevecht moeten we het mee doen en die ziet er prachtig houterig gespannen - realistisch! - uit!

Centraal thema van de film is natuurlijk 'verandering' en dat dan zowel technisch (de introductie van vuurwapens en andere krijgskunst) als qua denken. Hazama is revolutionair, maar hoofdpersoon Katagiri op zijn manier ook. Prachtig hoe hij (met de duivelsklauw!) wraak neemt op de Chief Retainer (good old Ken Ogata in een voor hem bijna karakteristieke rol als geile bok!) en daarna gewoon breekt met de traditie en zijn positie opgeeft. Hij realiseert zich dat je beter gelukkig kunt zijn zonder status als ongelukkig mèt status.

Nu moet ik wel zeggen dat ik òòk al mijn status wel op zou geven voor Takako'tje, hoor! (zwijmel! ) Potdikkie!

Grappig om ook Yamada-muze Chieko Baisho te zien als moeder van Katagiri. Wat is ze oud geworden! Ik ken kaar voornamelijk als de zus van Tora-san!

Dit had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Het zijn de karakters in de film, en dan met name Katagiri en Kie, die ervoor hebben ervoor gezorgd dat The Hidden Blade uitgroeit tot één van de beste films die ik de laatste jaren heb gezien. Hoewel het verhaal vrij voorspelbaar is, zijn het de kleine details die ervoor dat deze film anders is dan soortgelijke films die ik gezien heb van bijvoorbeeld Kurosawa of een aantal films van Ozu. Hier heb ik het niet over de samurai, maar eerder over de Japanse cultuur. Yamada laat duidelijk zien dat het ook maar mensen zijn, en dat zij ook wel eens handelen tegen de principes van het volk in.

Een humor is gek genoeg een essentieel onderdeel in de film van Yamada. Met name bij de onderlinge momenten tussen Katagiri en Kie is dit op subtiele wijze aanwezig. Hun onderlinge relatie is zeer en warm, zoals ik maar zelden in een film heb gezien. In de rest van de film is dit soort humor ook aanwezig, gelukkig zorgt Yamada ervoor dat deze humor nooit te slap wordt, al kan ik mij voorstellen dat de meningen daarover verdeeld zijn. Net als in Tasogare Seibei, zijn de beelden wederom prachtig. Maar net als die film, draait het hier ook om de karakters. Blijkbaar is Yamada hier zeer goed in, aangezien hij het voor de tweede keer is gelukt om mij de gehele speelduur te betoveren en mee te laten leven met het drama wat op het scherm verschijnt.

Met deze film heb ik het zien van de samoerai-trilogie van Yamada voltooid. Weliswaar niet in de juiste volgorde, maar dat maakt volgens mij weinig uit want het zijn drie zelfstandige films. Naast actie laat ook deze karakterstudie weer de menselijke kant zien van een samoerai. Net als in de andere delen van de trilogie ruimt Yamada een belangrijke plaats in voor psychologisch drama en voor romantiek. Bovendien komt hij met de nodige humor: de kennismaking met westerse wapens heeft zelfs een slapstickachtig karakter. Wat mij betreft een waardige afsluiting van deze zeer onderhoudende trilogie.

Overigens is wel duidelijk dat degene, die bovenstaande synopsis heeft geschreven, de film zelf niet gezien heeft.