De Vlaschaard (1983)

Aardig plattelandsdrama dat alleen nergens echt aangrijpend wordt. Het magere verhaal kabbelt wat voort zonder ook maar op enig moment echt verrassend te worden.

Het eerste uur gebeurt er niet veel. Regisseur Jan Gruyaert laat je eigenlijk kennis maken met de zogeheten 'vlascultuur'. Het laatste half uur komen de twee magere verhaallijnen echter in een stroomversnelling en is er sprake van enige dramatische ontwikkelingen, maar ook dan weet de film je niet te raken.

Een paar mooie beelden in combinatie met de muziek van Van Otterloo en de goed acterende Dora van der Groen maken de film nog redelijk de moeite waard.

Film uit de tijd dat een vlaamse film alleen maar kon gaan over het dorps- en plattelandsleven van vele jaren terug.

De waarde van de Vlaschaard (niet te vergeten de verfilming van een literair werk) ligt dan ook in de mooie tekening van dit boerenbestaan alsook in de mooie fotografie.

Het gebrek aan spankracht en een echte story moet men er maar bijnemen.

Toch een knap werk.

Mager verhaal en nooit aangrijpend verder wel een prima tijdsbeeld.

De Vlaschaard mag dan een literaire klassieker zijn uit mijn geliefde West-Vlaanderen, de verfilming stelt teleur en komt saai en droog over. De personages zijn ook niet erg karaktervol en gekleurd zoals ze vroeger waren. Nochtans is de film heel trouw aan het boek maar het is denk ik gewoon moeilijk verfilmbaar. Ook het einde heb ik nooit echt kunnen smaken. Dit werk draait om een klassiek vader-zoon conflict. Het verhaal is hierdoor van alle tijden: elke generatie zien de ouderen niks in de jongeren. Er wordt ook een mooi en gedocumenteerd beeld geschetst van de boerenarbeid op het ritme van de seizoenen, nog niet eens zo lang geleden allemaal. Ik hield toch meer van Het Gezin Van Paemel bijvoorbeeld.