Buenos Aires 100 Kilómetros (2004)

Bijzonder mooi filmpje over vriendschap, volwassen worden, liefde en dromen. De vijf jonge vrienden kampen allen met totaal verschillende problemen. Esteban begint vooral de schoonheid van het vrouwelijk geslacht te zien (de scene dat hij de halfnaakte moeder van Alejo aan het observeren is, is erg mooi). Met name Guido verlangt naar de reis naar Buenos Aires. Vaak schept hij op tegen zijn vrienden dat zijn vader een nieuwe auto gaat kopen, waarmee ze naar dé stad zullen rijden. Serieus wordt hij niet genomen door zijn vrienden, omdat zijn vader een dictatoriale klootzak is, die Guido onderwerpt aan kinderarbeid.
En zo heeft iedereen wel wat (als ook in het echte leven dit zo is). Alejo vermoedt dat hij geadopteerd is, terwijl Damian bijna iedere avond in de voortuin van zijn ouderlijk huis moet slapen.

Buenos Aires 100 Kilometros is een kleine, maar bijzonder fijne film in een hele mooie setting, die je je gedurende de volledige speeltijd met een glimlach op gezicht laat zitten. Niet alleen de problemen komen aan bod. Gelukkig zijn speelt ook zeker een zeer belangrijke rol (liefde, lachen, het gelukzalige gevoel na een groepsprestatie).

Leuk weetje is dat de Pablo Jose Meza het personage Esteban vooral op zijn eigen jeugd heeft laten slaan. Tevens grappig om te weten is dat de beste regisseur alle dorpen in een straal van 100 kilometer rond Buenos Aires is afgegaan voor de perfecte plaats om zijn film te schieten.

Wat tot slot zeker het vermelden waard is, zijn de geweldige acteerprestaties van al die jochies. Probeer hier in Nederland maar eens vijf mannetjes te vinden die zo natuurlijk kunnen spelen.

Oordeel: 4*

Film voor jeugdige kijkers, acteerwerk onder de maat.

*2.5

Niet slecht. Ergens tussen 3 en 3,5*.. Onvermijdelijk dat de vergelijking met Stand by Me gemaakt wordt, maar e.e.a. wordt hier wel anders aangepakt. De film volgt enige tijd de levens van vijf vrienden in een Argentijns dorp... Iedereen kent daar iedereen maar de tieners zien hun toekomst in dit "hol van Pluto" niet zitten. Ze kampen allen met achterliggende problemen die hun levens en hun vriendschap onder druk zet.

Deze coming-of-age kent een paar mooie momenten zoals de kalverliefde tussen Esteban en Lorena, of de allerlaatste scène na de voetbalwedstrijd... Er zit iets definitiefs in die scènes, alsof ze op dat moment leren dat volwassen worden inhoudt dat er aan alle mooie dingen een einde komt, soms ook aan vriendschap. Kleine film, kon volgens mij iets meer uitgediept worden, maar soms redelijk bijzonder en aandoenlijk.